ของขวัญชิ้นพิเศษ

“พริ้ม! ถ้าเธอไม่หยุดเอาปืนกาวจี้หุ่นยนต์ตัวนั้นเหมือนจะไปปราบอธรรม เดี๋ยวไอ้ของขวัญวันเกิดธันวามันจะกลายเป็นกองขยะรีไซเคิลแทนที่จะเป็นของขวัญสุดหรูนะ!” เมษาแผดเสียงขึ้นท่ามกลางเศษผ้าสักหลาดและคราบกาวที่เปรอะเปื้อนเต็มโต๊ะทำงาน พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัวจนมือสั่น ปืนกาวในมือหลุดร่วงลงบนพื้นพรมทำเอาเจ้าตัวต้องรีบก้มลงไปตะครุบด้วยท่าทางเงอะงะ จนหัวเข่าไปกระแทกกับขาโต๊ะเสียงดังสนั่น “โอ๊ย! เมษา! เธอจะตะโกนทำไมล่ะ ดูสิเนี่ย กาวหกเลอะเสื้อตัวเก่งของฉันหมดเลย!” พริ้มเพราโอดครวญพลางมองรอยเปื้อนสีขาวขุ่นบนเสื้อเชิ้ตสีครีมตัวโปรด ก่อนจะถอนหายใจยาว “นี่มันวันเกิดธันวานะ! ฉันแค่อยากให้เขาประทับใจ... อยากให้เขารู้ว่าถึงฉันจะโก๊ะกังแค่ไหน แต่ฉันก็ตั้งใจทำของขวัญชิ้นนี้ให้เขาจริงๆ นะ” เมษาขยับแว่นสายตา มองเพื่อนสนิทที่นั่งจมกองอุปกรณ์งานฝีมือด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย “เอาเถอะ แค่ความพยายามของเธอก็ถือว่ามีความเสี่ยงสูงเกินมาตรฐานแล้ว พริ้ม... ผู้ชายระดับคุณธันวาเนี่ย ของแบรนด์เนมเขายังไม่อยากได้เลย แต่เธอจะให้ 'ตุ๊กตาถักนิตติ้งรูปจิ้งจอกอ้วน' เนี่ยนะ?” “ไม่ใช่จิ้งจอกอ้วน! นี่คือรูปตัวแทนของเขาต่างหากล่ะ!” พริ้มเพราเถียงเสียงอ่อย พลางหยิบตุ๊กตาตัวจิ๋วที่มีเส้นไหมพรมพันกันยุ่งเหยิงขึ้นมาโชว์ “เขาสุขุมเหมือนจิ้งจอก... ส่วนความอ้วนเนี่ย... ฉันตั้งใจให้มันดูนุ่มนิ่ม กอดอุ่นๆ ไงคะ” พริ้มเพราก้มลงประณีตบรรจงเย็บตาปุ่มไม้ลงบนใบหน้าของตุ๊กตา ความตั้งใจของเธอไม่ได้อยู่ที่มูลค่าของสิ่งของ แต่อยู่ที่ความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่ความวุ่นวายในออฟฟิศจนถึงช่วงเวลาที่เขาคอยประคองเธอตอนเกือบหกล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มบางๆ ที่เขามอบให้เป็นการส่วนตัว ขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างตึงเครียดเรื่องงานฝีมือ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของพริ้มเพราก็ดังขึ้น [ธันวา: เย็นนี้พอจะมีเวลาว่างสักชั่วโมงไหมครับ? ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย... และหวังว่าคุณจะยังไม่ลืมว่าวันนี้วันอะไร] พริ้มเพราหน้าซีดเผือด เผลอปล่อยตุ๊กตาจิ้งจอกตกลงบนพื้นโดยไม่รู้ตัว “เมษา... เขาชวนฉัน! แล้วดูสภาพฉันตอนนี้สิ กาวเต็มเสื้อ แถมตุ๊กตายังไม่เสร็จดีเลย!” “ใจเย็นน่า! เดี๋ยวฉันช่วยเก็บงานให้ ส่วนเธอไปล้างคราบกาวออกซะ แล้วนี่... ฉันเตรียมชุดไว้ให้แล้ว” เมษารีบคว้าถุงเสื้อผ้าที่เตรียมมาอย่างรู้ทัน หนึ่งชั่วโมงต่อมา พริ้มเพราในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความสดใส ยืนเกร็งอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของธันวา มือที่สั่นเทาของเธอโอบกอดกล่องของขวัญใบเล็กที่ห่ออย่างไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่นักเอาไว้แน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู “เข้ามาได้ครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำเอาพริ้มเพราใจเต้นรัว ธันวานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าจากการประชุมที่ยาวนาน แต่เมื่อเขาสบตาเข้ากับร่างเล็กที่ยืนเกรงอยู่หน้าประตู แววตาที่ดุดันก็ค่อยๆ อ่อนโยนลงทันที “นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว” ธันวาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลจนพริ้มเพราแทบจะละลาย “คือ... ฉันขอโทษนะคะที่มาเลท พอดีว่า...” พริ้มเพราพยายามจะอธิบายเรื่องความซุ่มซ่ามของตัวเอง แต่ธันวากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมแค่อยากใช้เวลาที่เหลือของวันเกิดปีนี้กับคนที่... ทำให้ผมยิ้มได้บ่อยที่สุด” ธันวาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาของเขาจับจ้องไปยังกล่องของขวัญในมือพริ้มเพรา “นั่น... ให้ผมเหรอครับ?” พริ้มเพราพยักหน้าเบาๆ ยื่นกล่องของขวัญให้ด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย “สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณธันวา... มันอาจจะไม่ใช่ของราคาแพงอะไร แต่มันเป็นของที่ฉันตั้งใจทำมากๆ เลยนะคะ” ธันวารับกล่องนั้นไปด้วยท่าทางทะนุถนอม ราวกับเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลก เขาค่อยๆ แกะริบบิ้นออกอย่างใจเย็น ท่ามกลางความเงียบที่ทำให้หัวใจของพริ้มเพราแทบจะหยุดเต้น ทันทีที่เขามองเห็นตุ๊กตาจิ้งจอกนุ่มนิ่มด้านใน มุมปากของธันวาก็ยกยิ้มกว้างอย่างที่น้อยคนนักจะได้เห็น “น่ารักมากครับ... เหมือนคุณไม่มีผิด” พริ้มเพราหน้าแดงก่ำ “เอ่อ... ขอบคุณค่ะ แต่ระวังหน่อยนะคะ ฝีมือเย็บฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เดี๋ยวมันจะพังเอา” ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องมองตุ๊กตาในมือด้วยแววตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่คำขอบคุณ แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของธันวาก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอก “คุณธันวาครับ! ผมว่าเราต้องคุยเรื่องโครงการ...” กวินหยุดชะงักลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเมื่อเห็นตุ๊กตาไหมพรมในมือธันวา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาเหยียดหยามมองมาที่พริ้มเพรา “โอ้... โทษทีที่ขัดจังหวะ แต่ดูเหมือนคุณจะชอบ 'ขยะ' ที่ยัยนี่ทำมาให้เหลือเกินนะ ถึงขั้นวางงานสำคัญเพื่อมาเล่นตุ๊กตาเนี่ยนะ?” ธันวาหุบยิ้มทันที แววตาของเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งในพริบตา เขาวางตุ๊กตาจิ้งจอกลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหากวินด้วยท่าทีคุกคาม “คุณกวิน... ถ้าคุณยังมีมารยาทหลงเหลืออยู่บ้าง ช่วยออกไปจากห้องนี้ แล้วอย่าให้ผมต้องพูดซ้ำว่า ของชิ้นนี้ มีค่ามากกว่าดีลธุรกิจที่คุณพยายามจะโกงผมทุกประการ” พริ้มเพราตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะคำพูดของกวิน แต่เพราะสิ่งที่เธอเห็นในมุมห้องขณะที่กวินเดินเข้ามา... กล้องถ่ายรูปตัวเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ประดับในห้องกำลังกะพริบไฟสีแดงอย่างเงียบเชียบ! นี่เป็นแผนของใครบางคน เพื่อจะแบล็กเมล์ธันวาด้วยภาพความสัมพันธ์ที่ดูไม่เหมาะสมของเขากับพนักงานธรรมดาๆ อย่างเธอ! “ธันวา... ระวัง!” พริ้มเพราตะโกนออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งที่ซุ่มอยู่หลังม่านหน้าต่างห้องทำงานเริ่มขยับตัวพร้อมกับวัตถุบางอย่างในมือ เรื่องราวของพริ้มเพราและธันวาจะเป็นอย่างไรต่อไป ร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้พวกเขาผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ เค้กวานิลลาขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 17 แล้วนะคะ!