ความสับสนของหัวใจ

“คุณธันวาคะ... ที่คุณทำแบบนี้ หมายความว่ายังไงกันแน่คะ?” พริ้มเพราเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูที่ดูจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนสองคน เธอขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวเล็กน้อยเพราะความลนลาน มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อเบลเซอร์สีครีมของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ธันวาที่เพิ่งวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง “ความหมายที่คุณพูดถึง... คือเรื่องไหนล่ะครับ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับดูวูบไหวอย่างปิดไม่มิด “ก็เรื่องที่... วันก่อนคุณไปรับฉันที่ร้านกาแฟ ทั้งที่มันอยู่คนละทางกับบริษัท หรือแม้แต่เรื่องที่เมื่อเช้าคุณเดินมาส่งฉันถึงโต๊ะทำงานจนทุกคนหันมามองกันเป็นตาเดียว” พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความรู้สึกสับสนในใจเริ่มก่อตัวเหมือนพายุที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำที่ดูสงบนิ่ง “คุณกำลังแกล้งเล่นอะไรกับความรู้สึกของฉันหรือเปล่าคะ?” ธันวาไม่ได้ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นไม้จันทน์หอมโชยมาแตะจมูกจนพริ้มเพราใจสั่นโดยไม่รู้ตัว มือหนาของเขาเอื้อมมาขยับแว่นสายตาของเธอให้กลับเข้าที่อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วโดนกับโหนกแก้มของเธอทำให้พริ้มเพราแทบหยุดหายใจ “คุณพริ้ม... ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้เล่นสนุก คุณจะเชื่อไหม?” เสียงของเขาแผ่วเบาลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ พริ้มเพราหลบสายตาไปมองกองเอกสารบนโต๊ะแทน เธอไม่กล้ามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เพราะกลัวว่าคำตอบที่เห็นจะทำให้เธอเผลอใจไปมากกว่านี้ สถานการณ์รอบตัวที่เมษาเคยเตือนไว้ว่า ‘คุณธันวาอาจจะแค่เฟรนด์ลี่เกินไป’ เริ่มสั่นคลอน แต่แล้วภาพความทรงจำเกี่ยวกับแผนการลับของกวินที่เธอแอบไปได้ยินมาเมื่อตอนพักเที่ยงก็แทรกเข้ามาในหัว *“แค่ทำให้พริ้มเพราเชื่อใจ... แล้วทุกอย่างที่ธันวาพยายามสร้างมาก็จะพังครืนลงมาเอง”* ประโยคนั้นของกวินดังก้องในโสตประสาท พริ้มเพราเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย “แต่คนอื่นบอกว่าคุณกำลังโดนกดดันเรื่องโปรเจกต์ใหม่ และฉัน... ก็อาจจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของคุณหรือเปล่าคะ กวินเขา...” ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกมา บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับถูกแช่แข็ง ใบหน้าของธันวาที่เคยอ่อนโยนกลับดูเคร่งขรึมขึ้นทันตาเห็น เขาไม่ได้โกรธ แต่ดูเหมือนเขากำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน “คุณเชื่อกวิน... มากกว่าเชื่อใจคนที่อยู่ข้างคุณมาตลอดอย่างนั้นเหรอครับ?” ธันวาถามทวนด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย “ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ! ฉันแค่... สับสน” พริ้มเพราแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม ในขณะที่บทสนทนากำลังตึงเครียด เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของกวินจะก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนมิตรแต่แฝงไว้ด้วยพิษร้าย เขากวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมมีเอกสารสำคัญที่ ‘คุณพริ้มเพรา’ จำเป็นต้องรีบอ่าน... ด่วนมาก” กวินยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ มือของเขาสัมผัสกับมือพริ้มเพรานานกว่าปกติเล็กน้อย พร้อมกับเหลือบมองธันวาด้วยสายตาผู้ชนะ พริ้มเพรารับซองเอกสารมาด้วยความมึนงง ในขณะที่ธันวายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงจนคนในห้องสัมผัสได้ มือของธันวากำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว แผนการของกวินดูเหมือนจะรุดหน้าไปไกลกว่าที่เขาคาดไว้มากนัก และดูเหมือนว่าตอนนี้ พริ้มเพราเองก็กำลังตกหลุมพรางที่เขาพยายามปกป้องเธอมาตลอด พริ้มเพราเปิดซองเอกสารออกช้าๆ ลายมือที่ปรากฏอยู่บนกระดาษใบนั้นทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ตาตุ่ม มันคือสัญญาว่าจ้างลับๆ ระหว่างบริษัทของเธอกับบริษัทของกวิน โดยมีชื่อของเธอเป็นผู้ลงนามรับรอง... ทั้งที่เธอไม่เคยเห็นเอกสารฉบับนี้มาก่อน! “นี่มันอะไรกันคะ... ฉันไม่เคยเซ็นสัญญาฉบับนี้!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปสบตาธันวาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ พริ้มเพรา... คุณยังจะไว้ใจคนตรงหน้าคุณอยู่อีกเหรอครับ?” ธันวาขยับก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววตัดพ้อรุนแรง แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีมือของเลขาส่วนตัวที่หน้าตาตื่นตระหนก “คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... บอร์ดบริหารกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ เพื่อสอบสวนเรื่องการทุจริตในโปรเจกต์ใหญ่... และดูเหมือนว่า... ชื่อของผู้กระทำความผิดในเอกสารชุดนี้ จะระบุว่าเป็นคุณพริ้มเพราค่ะ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที พริ้มเพราตัวชาไปทั้งร่างเมื่อสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียว ในขณะที่กวินคลี่ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความสับสนของพริ้มเพราและหัวใจที่หนักอึ้งของธันวานะคะ!