ภายใต้แสงดาว

"คุณกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่คุณทำมาทั้งหมด มันไม่มีความหมายเลยอย่างนั้นเหรอคะ?" พริ้มเพราเอ่ยถามออกไป ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกร่าง เธอพยายามบังคับไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น แต่แววตาของธันวาที่จ้องมองมานั้นกลับดูหนักแน่นและลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว ภายใต้แสงดาวที่พร่างพรายอยู่เหนือท้องฟ้าบนดาดฟ้าของโรงแรมหรู ลมหนาวพัดผ่านร่างของทั้งคู่ไปเบาๆ แต่ความร้อนในใจของพริ้มเพรากลับพุ่งสูงขึ้นจนแก้มร้อนผ่าว ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายของความเป็นสุภาพบุรุษที่แสนอบอุ่นจากตัวเขา ทำให้พริ้มเพราเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับพริ้ม..." เขายิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่มุมปากซึ่งมักจะปรากฏให้เห็นเฉพาะเวลาที่เขาเอ็นดูความซุ่มซ่ามของเธอเท่านั้น แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเอ็นดู มันมีความหมายบางอย่างที่มากกว่านั้นซ่อนอยู่ "สิ่งที่ผมทำ สิ่งที่ผมพยายาม... มันมีความหมายกับผมมาก มากจนบางครั้งผมเองก็กลัว ว่าถ้าพูดออกไปแล้ว ทุกอย่างที่เราเป็นอยู่ตอนนี้จะเปลี่ยนไป" พริ้มเพราหลุบตาลงต่ำ เธอหมุนนิ้วเล่นกับปลายแขนเสื้อตัวเองอย่างประหม่า ความโก๊ะที่เคยมีอยู่ดูเหมือนจะหายไปไหนหมดเหลือเพียงความรู้สึกประหม่าที่หาคำอธิบายไม่ได้ "เปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดีหรือคะ?" "ในทางที่ดีขึ้น... หรืออาจจะเป็นทางที่เราควบคุมไม่ได้เลยสักอย่าง" ธันวาเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนแก้มเนียนทำให้พริ้มเพราสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนี ในความเงียบงันที่แสนจะกดดันนั้น พริ้มเพรานึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็น กวินพยายามเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับธันวาด้วยถ้อยคำดูหมิ่นเหยียดหยามศักดิ์ศรีของชายหนุ่มต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ธันวากลับเลือกที่จะนิ่งเฉยและปกป้องเธอด้วยการจูงมือพาเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่สนใจสายตาใคร คำพูดของกวินที่ทิ้งไว้ว่า *'คนอย่างธันวาไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์'* ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ แต่เมื่อมองสบตาที่จริงใจคู่นี้ ความสงสัยเหล่านั้นกลับมลายหายไปราวกับหมอกควัน "คุณธันวาคะ..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ตัดสินใจรวบรวมความกล้า "ถ้ามันคือเรื่องของผลประโยชน์... ถ้าการที่ต้องมาคอยดูแลยัยโก๊ะอย่างฉัน มันทำให้คุณต้องลำบากใจ คุณไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ ฉันดูแลตัวเองได้" ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ "พริ้มครับ... คุณมองผมเป็นนักธุรกิจที่มองทุกอย่างเป็นกำไรขาดทุนขนาดนั้นเลยเหรอครับ? ถ้าผมบอกว่า 'กำไร' ของผมในทุกๆ วันนี้ คือการที่ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ ไม่ว่าคุณจะทำจานแตก ทำเอกสารหาย หรือทำอะไรเปิ่นๆ จนต้องวิ่งวุ่นแก้ปัญหา คุณจะเชื่อผมไหม?" หัวใจของพริ้มเพรากระตุกวูบ เธออ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกใจก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น "คุณ... คุณน่ะ" "ใช่ครับ ผมน่ะ... รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับผู้หญิงซุ่มซ่ามคนหนึ่ง" เขาขยับเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "พริ้มเพรา ผมไม่ได้ต้องการแค่เป็นเจ้านาย หรือเป็นเพื่อนร่วมงาน... ผมอยากเป็นคนที่ได้ยืนมองคุณอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีแสงดาวหรือพายุฝนก็ตาม" บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดหมุน เสียงเมืองใหญ่ที่เคยอึกทึกดูเงียบสนิทลงในความรู้สึกของเธอ มีเพียงจังหวะหัวใจของคนสองคนที่เต้นสอดประสานกันท่ามกลางแสงดาวที่ส่องประกายพราวฟ้า แสงสลัวๆ จากโคมไฟริมระเบียงสะท้อนใบหน้าคมเข้มของธันวาให้ดูอ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พริ้มเพราสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ถูกส่งผ่านทางสายตาที่เขามองมา มันไม่ใช่การแสดง ไม่ใช่ละคร แต่มันคือความรู้สึกที่กัดกินใจของเขามานาน "พริ้ม... ตกลงคุณจะยอมให้โอกาสคนที่ชอบมองคุณเป็นยัยโก๊ะคนนี้ ดูแลคุณไปนานๆ ได้ไหมครับ?" คำถามนั้นเรียบง่าย แต่มีน้ำหนักมหาศาล พริ้มเพรากำลังจะอ้าปากตอบ แต่จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางบันไดหนีไฟก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ แสงไฟจากมือถือที่ส่องสว่างตัดผ่านความมืดมิดเข้ามา ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันด้วยความตกใจ "พี่ธันวา! อยู่นี่เอง ผมว่าแล้วว่าต้องหาตัวไม่ยาก!" ร่างของกวินปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่แววตาเขากลับเต็มไปด้วยโทสะ เขาเดินตรงเข้ามาประชิดโดยไม่เกรงใจสถานการณ์ "สนุกกันพอหรือยังครับ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าพรุ่งนี้มีบอร์ดบริหารสำคัญ และถ้าข่าวน่าสนใจที่คุณสองคนทำลับหลังกันแบบนี้หลุดออกไป... คิดว่าหุ้นของบริษัทจะร่วงลงไปกองกับพื้นขนาดไหน?" ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวมาบังตัวพริ้มเพราไว้ข้างหลังทันที "ออกไปจากที่นี่ซะกวิน ที่นี่ไม่ใช่สนามธุรกิจของคุณ" "งั้นเหรอ?" กวินแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายชัดเจนของทั้งคู่เมื่อครู่ "แล้วถ้าข่าวฉาวเรื่องพนักงานกับผู้บริหารมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกลายเป็นประเด็นร้อนในสื่อล่ะ? ถึงตอนนั้น... คุณจะยังพูดว่ามันไม่ใช่สนามธุรกิจของผมอยู่ไหม?" พริ้มเพราหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองธันวาด้วยความกังวล เพราะเขากำลังตกที่นั่งลำบากเพราะความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเขา ธันวานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองพริ้มเพราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาตัดสินใจคว้ามือของเธอไว้แน่นแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับกวินอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณอยากจะเล่นเกมนี้ ก็เอาเลยครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง "เพราะผมพร้อมจะแลกทุกอย่าง... เพื่อปกป้องคนที่ผมรัก" กวินชะงักไปกับคำประกาศนั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา โทรศัพท์ในมือของกวินก็สั่นรัว เขาเหลือบมองหน้าจอแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะหันมาจ้องหน้าธันวาด้วยความเคียดแค้น "แก... แกกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้!" กวินตะโกนลั่น ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งกลับลงไปข้างล่างทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสงสัย พริ้มเพราหันไปมองธันวาด้วยสายตาคำถาม ว่าเขาไปทำอะไรเอาไว้กันแน่ "เขาไปแล้วค่ะ... แต่เมื่อกี้คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าแลกทุกอย่าง?" พริ้มเพราเอ่ยถามเสียงสั่น ธันวาหันกลับมาหาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขายื่นโทรศัพท์ในมือให้เธอเห็นข้อความบางอย่างที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—มันคือรายงานการยักยอกเงินของกวินที่ถูกส่งตรงถึงตำรวจและบอร์ดบริหารในเวลาเดียวกัน ทว่า ในขณะที่พริ้มเพรากำลังจะเอ่ยปากถาม ธันวาก็ชะงักกึก สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนดังมาจากโทรศัพท์ของเขาอีกสายหนึ่ง... เป็นสายเรียกเข้าจาก 'เลขานุการส่วนตัว' ของเขาท่ามกลางดึกสงัดแบบนี้ "ท่านคะ... มีเรื่องด่วนค่ะ มีใครบางคนปล่อยข่าวลือเรื่องของคุณกับคุณพริ้มเพราออกไปในสื่อออนไลน์แล้วค่ะ และตอนนี้... ราคาหุ้นของบริษัทกำลังดิ่งลงอย่างรวดเร็ว!" ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น แผนการของกวินดูเหมือนจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และมันรุนแรงกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความรักของพริ้มเพราและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาเขียนตอนต่อไปให้ได้อ่านกันไวๆ ค่ะ