งานเลี้ยงล่มกลางคัน

“ถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ เห็นทีงานเลี้ยงคืนนี้คงต้องจบลงเร็วกว่าที่คิดนะคะ คุณกวิน” เสียงนุ่มทุ้มของธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงจัดงานหรูหรา ดวงตาคมเข้มจ้องมองผู้มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญด้วยกระแสเย็นเยียบจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน พริ้มเพราที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ เจ้าของวันเกิดรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อที่ซึมออกตามไรผม เธอเพิ่งจะทำน้ำพันช์หกใส่ชายเสื้อสูทราคาแพงของธันวาไปเมื่อนาทีก่อน และความซุ่มซ่ามนั้นก็กลายเป็นจังหวะที่กวินก้าวเข้ามาแทรกกลางพอดี “โธ่ ธันวา... ฉันแค่จะมาอวยพรวันเกิดเพื่อนเก่า ไม่เห็นต้องทำหน้าดุเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันขนาดนั้นเลย” กวินแสยะยิ้ม มุมปากของเขาเหยียดออกอย่างผู้เหนือกว่า สายตาเจ้าเล่ห์เหล่มาทางพริ้มเพราที่พยายามเอาผ้าเช็ดหน้าซับรอยเปื้อนบนอกเสื้อธันวาอย่างลนลาน “ขอโทษนะคะคุณธันวา พริ้ม... พริ้มไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ มันลื่น!” พริ้มเพราละล่ำละลัก แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด ธันวาถอนหายใจยาว แววตาที่เคยมองกวินอย่างแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันทีเมื่อหันมามองหญิงสาวข้างกาย เขายกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ “ไม่เป็นไรครับพริ้ม... คุณไม่ได้ทำผิดอะไร แค่ไปหาที่นั่งพักก่อนดีไหม เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้เอง” “จะไปไหนล่ะครับคุณพริ้ม?” กวินก้าวเข้ามาขวางจังหวะที่พริ้มเพราจะเดินถอยหลัง “คืนนี้ผมมี ‘ของขวัญ’ พิเศษจะมอบให้คุณธันวาด้วยนะ สนใจอยากเห็นไหมล่ะ?” บรรยากาศในงานเริ่มอื้ออึง แขกเหรื่อหลายคนหันมาซุบซิบกัน พริ้มเพราสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวธันวาอย่างชัดเจน มือหนาของเขาเอื้อมมาจับมือเธอไว้แน่นราวกับจะดึงเธอออกจากรัศมีการทำลายล้างของกวิน แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่ได้เข้าข้างพริ้มเพราในคืนนี้ เมื่อจู่ๆ เสียงดนตรีที่กำลังบรรเลงอย่างนุ่มนวลก็ดับลงกะทันหัน แทนที่ด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว “เกิดอะไรขึ้น!” เมษาที่ปรี่เข้ามาหาพริ้มเพราตะโกนถามท่ามกลางเสียงผู้คนที่แตกตื่น “ไฟไหม้หรือเปล่าคะ?” พริ้มเพราอุทานด้วยความตกใจก่อนจะหมุนตัวไปชนกับถาดแก้วไวน์ของพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาพอดี เสียงแก้วกระทบพื้นแตกกระจายดังสนั่นท่ามกลางความโกลาหล และในวินาทีที่แสงไฟในฮอลล์ดับวูบลงจนมืดสนิท พริ้มเพราก็รู้สึกถึงแรงดึงที่ข้อมือ “ตามผมมา!” ธันวากระชากเสียง เขาไม่ได้วิ่งไปทางทางออกฉุกเฉินเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับดึงเธอไปทางห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่หลังเวที พริ้มเพราหายใจหอบถี่ ท่ามกลางความมืดเธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนข้างๆ ที่กุมมือเธอแน่นขึ้น ความกลัวในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล “คุณธันวาคะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ? คุณกวินเขา... เขาจะทำอะไร?” “เขาไม่ได้อยากทำลายงานวันเกิดผมหรอกพริ้ม... เขาอยากทำลายความเชื่อมั่นของหุ้นส่วนผม” ธันวากดล็อกประตูห้องทำงานทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน แสงจันทร์จากหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา “พริ้ม ฟังผมนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ห้ามคุณเปิดประตูออกไปเด็ดขาด จนกว่าผมจะกลับมา” “ไม่ค่ะ! พริ้มไม่ยอมให้คุณไปคนเดียว คุณกวินต้องวางแผนอะไรที่เลวร้ายกว่านี้แน่ๆ” พริ้มเพราก้าวไปขวางหน้าเขา ดวงตากลมโตสั่นไหวแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ธันวานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าที่เปื้อนความกังวลของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนพริ้มเพราสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นความตื่นเต้น มือหนายกขึ้นลูบผมเธออย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์วิกฤตที่กำลังเกิดขึ้นข้างนอกนั่นเลยสักนิด “คุณช่างเป็นผู้หญิงที่ประหลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอเลยรู้ไหมครับ” เขาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน “ในเวลาที่คนอื่นจะหนีตาย คุณกลับห่วงผม... ขอบคุณนะครับ” ทว่าก่อนที่จังหวะหัวใจของพริ้มเพราจะเตลิดไปไกลกว่านี้ เสียงเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของกวินที่ตะโกนเข้ามาจากด้านนอกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ธันวา! นายคิดว่าขังตัวเองอยู่ในนั้นแล้วจะรอดเหรอ? ดูหน้าจอโทรศัพท์นายสิ ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้มันส่งถึงมือผู้ถือหุ้นทุกคนแล้วนะ... อ้อ และอีกอย่าง พริ้มเพรา... เธออาจจะอยากรู้ว่า ‘ความลับ’ ที่ธันวาซ่อนไว้ใต้ชื่อบริษัทของเขาน่ะ คืออะไรกันแน่!” ธันวาชะงักไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเล็กน้อย เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และทันทีที่เห็นข้อความแจ้งเตือน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสงบก็ซีดเผือดลงทันที พริ้มเพราที่ชะโงกหน้าไปมองข้อความในหน้าจอถึงกับต้องถอยกรูดหลังชนตู้หนังสือ เมื่อเห็นชื่อของเธอปรากฏหราอยู่ในเอกสารลับที่กวินเพิ่งส่งออกไปทั่วบริษัท นี่มันไม่ใช่เรื่องของธุรกิจแล้ว แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อพริ้มเพราโดยเฉพาะ เค้กวานิลลาขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับพริ้มเพราและธันวาในตอนนี้ แล้วมาติดตามกันต่อนะคะ!