คำสารภาพที่ไม่ได้พูดออกไป

“คุณกำลังเดินเข้ากองไฟนะพริ้มเพรา... รู้ตัวบ้างไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก เขาไม่ได้ตวาด แต่แววตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาวนั้นกลับทรงพลังราวกับจะกดทับให้ร่างเล็กตรงหน้าสลายไปในอากาศ พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความโก๊ะที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลในสถานการณ์นี้ เอกสารในมือที่เธอตั้งใจจะนำมาเสนอเขาสั่นเทาเล็กน้อย เธอรู้ดีว่า ‘กับดัก’ ที่กวินวางไว้ในโครงการนี้มันช่างแยบยลจนแทบแยกไม่ออกระหว่างโอกาสทางธุรกิจกับหายนะ “พริ้มแค่คิดว่า... ถ้าเราไม่ลองเสี่ยงดู เราก็ไม่มีวันรู้ว่ามันจะสำเร็จไหมคะ คุณธันวาไม่ได้สอนพริ้มเหรอคะว่าการเป็นนักธุรกิจที่ดีต้องรู้จักเปิดรับโอกาสใหม่ๆ” พริ้มเพราพยายามเค้นน้ำเสียงให้ดูหนักแน่น ทั้งที่ในใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดน้อยลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาที่เจือด้วยกลิ่นกาแฟเข้มๆ ทำให้สมาธิของพริ้มเพรากระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ “กับกวินน่ะเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “นั่นไม่ใช่โอกาสพริ้ม แต่มันคือการที่เขาใช้ความซื่อ... หรือจะเรียกว่าความโก๊ะของพริ้มเป็นเครื่องมือเพื่อทำลายความเชื่อมั่นที่ผมมีต่อคุณต่างหาก” มือหนาเอื้อมมาหยิบเอกสารจากมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แต่กระแสไฟฟ้าจากการสัมผัสปลายนิ้วเมื่อครู่กลับทำเอาหัวใจของพริ้มเพรากระตุกวูบ เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าประหลาด “คุณธันวา... ทำไมต้องเป็นห่วงพริ้มขนาดนี้ด้วยคะ?” เธอเผลอถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด คำถามนั้นทำให้ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะเปิดเผย ‘ความลับ’ ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจออกมาดีหรือไม่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความเครียดจากงานมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่อบอวลอยู่รอบตัว “เพราะสำหรับผม...” ธันวาเริ่มพูด เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย “พริ้มไม่ได้เป็นแค่พนักงาน... แต่คุณเป็นคนสำคัญ... ที่ผมไม่อยากให้ใครมาทำร้าย” ลมหายใจของพริ้มเพราติดขัด เธอจ้องมองริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปมากจนแทบจะลืมวิธีการหายใจ นี่เขา... กำลังจะพูดอะไร? นี่คือคำสารภาพที่เธอเฝ้ารอใช่ไหม? ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนหลังของพริ้มเพราชนเข้ากับโต๊ะทำงาน เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ กักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน สายตาของเขาร้อนแรงและจริงจังจนพริ้มเพราตัวอ่อนยวบ “ที่ผมพยายามปกป้องคุณทุกอย่าง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่า...” เขาก้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน “ผมชอบ...” “คุณธันวาคะ! ขอโทษทีค่ะที่ขัดจังหวะ แต่ด่วนมากค่ะ! กวินส่งข้อความมาขู่เรื่องสัญญาโครงการใหม่ ถ้าไม่รีบแก้สถานการณ์ตอนนี้ หุ้นของบริษัทเราจะดิ่งเหวภายในสิบนาที!” เสียงของเลขาหน้าห้องที่พรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รุนแรงทำลายมนต์สะกดทั้งหมดลงในทันที ธันวาผละออกห่างจากพริ้มเพราด้วยท่าทางที่พยายามรักษาความสงบ แม้ในดวงตาจะมีร่องรอยของความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด พริ้มเพราหน้าแดงก่ำ เธอรีบจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตัวเองให้เข้าที่ พยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดแม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เมื่อเธอเหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่ตกอยู่บนพื้นข้างโต๊ะทำงานของธันวา เธอก็ต้องชะงัก มันเป็นซองจดหมายสีครีมที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่คุ้นตาของใครบางคน... ลายมือของเมษา เพื่อนสนิทที่เธอเพิ่งคุยด้วยเมื่อเช้า แต่เหตุใดซองจดหมายฉบับนี้ถึงมาอยู่ในห้องทำงานของธันวาได้? และทำไมมันถึงดูเหมือนมีรอยเปิดออกด้วยความเร่งรีบ? ธันวาสังเกตเห็นสายตาของพริ้มเพรา เขาทำท่าจะเอื้อมไปคว้ามัน แต่ช้ากว่าพริ้มเพราที่ก้มลงไปหยิบขึ้นมาเสียก่อน เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความที่โผล่ออกมาเพียงบรรทัดเดียวภายในจดหมายที่พับอยู่ ‘ถึงธันวา... เรื่องที่พริ้มเพราไม่ได้เป็นลูกสาวของตระกูลที่คุณตามหา ความจริงทั้งหมดอยู่ที่นี่’ พริ้มเพราตัวชา ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำสารภาพที่เธอเกือบจะได้ยินเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เธอเงยหน้ามองธันวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความรัก กลายเป็นความสับสนและหวาดระแวง ธันวานิ่งค้าง เขาไม่ได้พยายามอธิบาย หรือแย่งจดหมายกลับไป ราวกับว่านี่คือนาทีที่เขาเองก็ไม่พร้อมจะเผชิญหน้า “นั่น... อะไรคะ?” พริ้มเพราถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “นี่คือเหตุผลที่เมษาผลักดันให้พริ้มมาทำงานกับคุณใช่ไหม... แล้วคุณล่ะ? คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่แรกเลยหรือเปล่า?” ก้าวต่อไปของธันวาคืออะไร และความลับที่ถูกซ่อนไว้จะทำลายความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นหรือไม่ ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของพริ้มเพรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ