ข้ามเส้นความเป็นเจ้านาย

“ถอยไปก่อนค่ะ คุณธันวา... เอกสารกองนี้มันยังไม่เสร็จนะคะ” พริ้มเพราพยายามรักษาระยะห่างด้วยการเบี่ยงตัวหลบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ที่เธอคุ้นเคยกลับดูเข้มข้นขึ้นจนใจสั่นเมื่อคนตัวสูงใหญ่โน้มตัวลงมาประชิด เธอรู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองเริ่มติดขัด ความพยายามจะจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะให้เป็นระเบียบกลับกลายเป็นการทำพอร์ตโฟลิโอแผ่นสำคัญร่วงกราวลงไปบนพรม “พริ้ม...” เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธอเบาๆ แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวยามค่ำคืน “เลิกเรียกผมว่าคุณธันวาเวลาอยู่กันสองคนสักทีได้ไหมครับ” คำว่า ‘ครับ’ ของเขาทำเอาพริ้มเพราตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายามข้ามเส้นความสัมพันธ์แบบเจ้านายและเลขานุการ แต่คืนนี้บรรยากาศมันต่างออกไป มันไม่มีเสียงกดคีย์บอร์ด ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีภาระงานที่ต้องรีบเร่ง มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวก้มลงเก็บเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวยังคงทำพิษ เมื่อนิ้วของเธอปัดไปโดนแจกันแก้วเจียระไนใบเล็กบนโต๊ะจนมันเอียงกะเท่เร่ ก่อนที่มือหนาของธันวาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอไว้ได้ทัน การสัมผัสเพียงชั่วครู่ทำเอาไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านผิวกาย พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของธันวาในยามนี้ไม่ใช่ท่านประธานผู้เยือกเย็นที่ใครๆ ต่างเกรงขาม แต่มันคือแววตาของชายหนุ่มที่กำลังหวงแหนความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้มาก่อน “คุณธันวา... ปล่อยมือเถอะนะคะ พรุ่งนี้ฉันยังมีงานต้องทำอีกเยอะเลย” เธอพยายามดึงมือออกแต่เขากลับกระชับแน่นขึ้นอีกนิด “พรุ่งนี้ก็คือพรุ่งนี้ แต่นี่คือตอนนี้” ธันวาพูดพลางก้าวเข้ามาจนหลังของพริ้มเพราชนเข้ากับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ “คุณรู้ใช่ไหมว่าตั้งแต่ที่กวินพยายามจะดึงตัวคุณไป... ผมแทบไม่มีสมาธิทำงานอะไรได้เลย” คำสารภาพตรงไปตรงมานั้นทำให้พริ้มเพรานิ่งอึ้ง เขาพูดเรื่องงานหรือเรื่องความรู้สึกกันแน่? ในหัวของเธอมีภาพของเอกสารลับที่เธอเพิ่งแอบเห็นในไฟล์งานที่กวินส่งมาให้เมื่อเช้า มันเป็นไฟล์ที่ระบุถึงความสัมพันธ์ของตระกูลธันวาและโครงการที่อาจทำลายทุกอย่างที่เขาพยายามสร้างมา เธอถูกผูกมัดด้วยความลับที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเขาดีไหม “เรื่องกวิน... เขาแค่พยายามปั่นหัวฉันนะคะ คุณไม่ต้องกังวลหรอก” พริ้มเพราพยายามเฉไฉ แต่มือของธันวากลับเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนใจของเธอกระตุกวูบ “ผมไม่ได้กังวลเรื่องงาน ผมกังวลเรื่องคุณ” ธันวาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนหน้าผาก “คุณไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่า เวลาที่คุณอยู่ใกล้คนอื่นที่ไม่ใช่ผม... ผมรู้สึกอย่างไร” “คุณธันวา... เรากำลังข้ามเส้นกันอยู่นะคะ” เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “ผมรู้” เขาตอบสั้นๆ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ “และผมก็ไม่คิดจะถอยหลังกลับไปหลังเส้นนั้นอีกแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง เสียงแอร์ที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอในยามดึกกลับฟังดูดังผิดปกติ พริ้มเพรามองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาของเขา เธอเห็นผู้หญิงโก๊ะๆ คนเดิมที่เคยทำแก้วกาแฟหกใส่ชุดสูทราคาแพงของเขา แต่วันนี้... ในเงาสะท้อนนั้น เธอเห็นผู้หญิงที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นของผู้ชายตรงหน้าอย่างหมดรูป วินาทีที่เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาหาเธอนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของธันวาก็ดังขึ้นทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร่า *‘ความลับในซองสีน้ำตาลที่ห้องเก็บเอกสารชั้น 12 จะบอกคุณว่าทำไมเจ้านายของคุณถึงเลือกคุณมาเป็นเลขาฯ ตั้งแต่แรก’* ข้อความนิรนามเด้งขึ้นบนหน้าจอ พริ้มเพราเห็นมันชัดเจนเต็มตา หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเงยหน้ามองธันวาที่ยังคงไม่ละสายตาจากเธอ แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของเขากลับดูเหมือนคนละคนกับที่เธอเคยรู้จัก เขาไม่ได้มองดูโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย เขากลับยิ้ม... ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยนัยยะบางอย่างก่อนจะกระซิบข้างหูเธอว่า “อย่าไปสนใจมันเลยครับ... เพราะไม่ว่าคุณจะเจออะไรในนั้น สิ่งเดียวที่สำคัญคือคุณเป็นของผมตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว” ธันวากดปุ่มปิดเครื่องโทรศัพท์ลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะหันมาคว้าตัวเธอเข้าไปกอดแน่นจนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง ในขณะที่พริ้มเพราได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เธอนึกไม่ถึงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะ ทั้งเมษาและกวินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่ต่างกันสุดขั้ว เมษาหน้าตาตื่นตระหนกเหมือนมีเรื่องคอขาดบาดตาย ส่วนกวิน... เขากำลังยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพภาพที่เขากำลังเห็นอยู่ตอนนี้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความโก๊ะและปมรักของพริ้มเพรามาจนถึงตอนนี้นะคะ สัญญาว่าจะพาทุกคนไปหาคำตอบที่ลุ้นยิ่งกว่านี้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ เค้กวานิลลา