คนดีที่ไหนเขาทำแบบนี้

“ถอยไป ธันวา... คุณกำลังทำให้คนอื่นเข้าใจผมผิดไปกันใหญ่แล้ว” น้ำเสียงของกวินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงโปร่งของธันวาที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พริ้มเพราตัวแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของธันวาราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านจนผิวหนังเธอรู้สึกยิบๆ ธันวาไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับขยับเข้าไปใกล้พริ้มเพราอีกก้าว มือหนาถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ มั่นคงและอบอุ่น “เข้าใจผิด? ผมว่าผมไม่ได้พูดอะไรผิดนะกวิน การที่เลขาฯ ของผมต้องเจ็บตัวเพราะความประมาทเลินเล่อของคุณ... ผมในฐานะเจ้านาย ก็ควรจะแสดงความรับผิดชอบให้ชัดเจน ไม่ใช่หรือ?” พริ้มเพรากะพริบตาปริบๆ สมองจอมโก๊ะเริ่มประมวลผลช้ากว่าความเป็นจริง ‘เจ็บตัว? ฉันไปเจ็บตอนไหน... อ๋อ’ เธอเหลือบมองรอยแดงจางๆ ที่ข้อมือตัวเองที่เพิ่งถูกกวินกระชากตอนที่เขาพยายามดึงตัวเธอไปคุยเรื่องงาน ‘นั่นเขาเรียกว่าเจ็บแล้วเหรอ?’ “ฉันโอเคค่ะ คุณกวิน แค่... อุ๊ย!” พริ้มเพราตั้งใจจะขยับตัวถอยหลังเพื่อลดความตึงเครียด แต่เท้าเจ้ากรรมกลับไปสะดุดขาโต๊ะทำงานของธันวาจนร่างทั้งร่างเสียหลักถลาไปข้างหน้า ร่างของเธอเกือบจะทิ่มพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะธันวาที่คว้าเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที ในขณะที่กวินทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น ธันวาดึงพริ้มเพราเข้ามาประคองไว้ในวงแขนแน่นขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเมื่อครู่กลายเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาสบตาเธอ นิ่งนานราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน “เดินยังไงให้สะดุดอากาศล่ะพริ้มเพรา... หืม?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่กระซิบข้างหูทำให้พริ้มเพราหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู เธอพยายามดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดนั้น แต่ธันวากลับแกล้งขืนไว้เล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้เธอได้ยืนทรงตัวด้วยตัวเอง “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญครับคุณกวิน งานที่นี่ผมจัดการเองได้ และพริ้มเพรา... เธอเป็นธุระของผม ไม่ใช่ของคนนอก” ธันวาเอ่ยไล่เรียบๆ แต่ทรงพลัง กวินแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตามองพริ้มเพราด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปพร้อมทิ้งคำพูดทิ้งท้ายไว้ว่า “ดูให้ดีล่ะธันวา ของที่ถือว่า ‘เป็นของตัวเอง’ บางที... มันก็อาจจะแค่กำลังรอโอกาสที่จะหลุดมือไปเท่านั้น” เมื่อเสียงประตูปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหรา พริ้มเพรายืนก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง นิ้วชี้จิ้มเข้าหากันด้วยความประหม่า “โก๊ะไม่เลิกจริงๆ เลยนะ” ธันวาถอนหายใจ แต่ไม่มีแววตำหนิ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลใบเล็กออกมา “มานั่งนี่” “เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ แค่รอยแดงนิดเดียวเอง เดี๋ยวก็หาย” “ผมบอกให้นั่ง” คำสั่งสั้นๆ แต่แฝงด้วยความห่วงใยทำให้พริ้มเพราต้องยอมจำนนเดินไปนั่งบนโซฟารับแขก ธันวานั่งลงข้างๆ เขาบรรจงทายาที่ข้อมือเธอด้วยความเบามือที่สุด สัมผัสแผ่วเบาของปลายนิ้วเขาทำให้ใจของเธอกระตุกวูบ “ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ?” พริ้มเพราถามเสียงแผ่ว “เมื่อกี้... คุณดูเหมือนจะประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันเลย คนอื่นจะคิดยังไงคะ” ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมคู่นั้นวูบไหว “แล้วถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้แคร์ว่าคนอื่นจะคิดยังไง... แต่ผมแคร์แค่ว่า ‘เธอ’ จะรู้สึกยังไงล่ะ?” พริ้มเพรานิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่เป็นจังหวะที่หัวใจควรจะตอบสนอง แต่ความโก๊ะที่ติดตัวมาทำให้เธอโพล่งออกมาอย่างลืมตัว “คุณคงหมายถึง... กลัวฉันทำงานผิดพลาดแล้วบริษัทจะขาดทุนใช่ไหมคะ! เข้าใจแล้วค่ะ บอสเป็นห่วงงบประมาณสินะ!” ธันวาหลุดขำออกมาเบาๆ เขาเอื้อมมือไปขยี้ผมเธออย่างหมั่นเขี้ยว “ให้ตายเถอะพริ้มเพรา... บางทีความโก๊ะของเธอก็ทำลายบรรยากาศโรแมนติกได้ราบคาบจริงๆ” “อ้าว... ก็มันจริงนี่คะ!” ในขณะที่พริ้มเพรากำลังจะแก้ตัว เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขาขอตัวไปคุยโทรศัพท์ที่มุมห้อง พริ้มเพรานั่งรออย่างว่างงานจนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับซองจดหมายสีขาวที่วางทับอยู่ใต้แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา มันไม่ใช่จดหมายงานทั่วไป เพราะตราประทับสีแดงสดที่เห็นเด่นชัดนั่น... มันคือตราประทับของตระกูลที่ทุกคนในวงการธุรกิจต่างเกรงขาม และชื่อหน้าซองที่ถูกเขียนไว้ด้วยลายมือประณีต คือชื่อของเธอ... ‘พริ้มเพรา’ มือเล็กสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบซองนั้นขึ้นมา ในขณะที่ธันวายังคงคุยโทรศัพท์หันหลังให้เธอ เขาดูร้อนรนและกำลังโต้เถียงกับใครบางคนเรื่อง ‘ความลับ’ ที่กำลังจะถูกเปิดเผย ทันใดนั้น ธันวาก็หันขวับกลับมา เห็นพริ้มเพราถือซองจดหมายนั้นอยู่ในมือพอดี สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันตาเห็น เขาไม่ได้โกรธ แต่แววตาที่เขามองเธอกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าเธอจะรู้ความจริงบางอย่างที่อาจทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมา “พริ้มเพรา... วางมันลงซะ อย่าเพิ่งเปิด” เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอเร็วๆ น้ำเสียงของเขาดูสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเจ้านายกับเลขานุการอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือปมปริศนาที่ผูกมัดชีวิตของเธอไว้กับเขาอย่างไม่มีวันแยกออก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายใจของพริ้มเพรานะครับ แล้วเจอกันตอนหน้าครับ - เค้กวานิลลา