แผนเด็ดจากเพื่อนซี้

"คุณพริ้ม... ถ้าคุณยังไม่ถอยห่างจากผู้ชายคนนี้ ผมคงต้องพิจารณาความเหมาะสมในการร่วมงานของเราใหม่" น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ ทว่าความเย็นเยียบในประโยคนั้นกลับพุ่งตรงเข้ากระแทกอกพริ้มเพราเหมือนมีดเย็นเฉียบ เธอแทบหยุดหายใจ สายตาที่เขาใช้มองกวินช่างต่างจากเวลาที่เขามองงานอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจ แต่มันคือความเป็นเจ้าของ... ที่เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรดีใจหรือขนลุกดี "บอสคะ คือว่า..." พริ้มเพราอ้าปากค้าง สมองที่ปกติก็ทำงานติดขัดอยู่แล้วกลับกลายเป็นอัมพาตชั่วขณะ "ผมมีประชุมด่วน ถ้าคุยเรื่องโปรเจกต์เสร็จแล้ว ก็กรุณาทำตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งงานด้วย" ธันวาหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ทิ้งให้กวินเลิกคิ้วกวนประสาทใส่แผ่นหลังของคู่แข่งเบาๆ "คนขี้หึงนี่มันน่ารำคาญจริงๆ เนอะว่าไหม พริ้ม?" กวินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่พริ้มเพราเริ่มจะสัมผัสได้ว่ามันไม่ได้มีความจริงใจผสมอยู่เลยสักนิด ... "ยัยพริ้ม! แกนี่มันซื่อบื้อระดับสิบกะโหลกเลยหรือไง!" เมษาตะโกนลั่นร้านกาแฟจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่เจ้าตัวไม่สนใจ เธอใช้ตะเกียบจิ้มคิมบับในจานเหมือนกำลังจะเสียบทะลุหัวใครสักคน พริ้มเพราฟุบหน้าลงกับโต๊ะ สภาพเหมือนซากศพที่ยังหายใจได้ "ฉันควรลาออกไปบวชชีดีไหมเม... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปสนิทกับคุณกวินนะ แต่มันบังเอิญ... โลกมันกลมจนเหมือนโดนกลั่นแกล้ง!" เมษาวางตะเกียบลง ดวงตาเป็นประกายวับวาวแบบที่พริ้มเพราเห็นทีไรเป็นต้องเสียวสันหลังวาบ "ฟังนะยัยโก๊ะ ถ้าบอสเขาหึงแสดงว่าเขามีใจ แต่การที่เขาหึงแล้วไล่แกไปทำงาน มันคือการประชด! ผู้ชายสายสุขุมแบบนั้นน่ะ เขาไม่พูดหรอกว่า 'อย่าไปยุ่งกับไอ้นั่นนะ ผมหวง' เขาจะใช้วิธี 'เย็นชาใส่' เพื่อให้แกวิ่งตามต่างหาก" "งั้นฉันต้องทำยังไง?" พริ้มเพราเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตมีความหวัง "กลยุทธ์ 'ปราบพยศด้วยความอบอุ่น' ไง!" เมษาขยับเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบแผนการที่ฟังดูทะเยอทะยานเกินตัว "พรุ่งนี้บอสมีประชุมบอร์ดบริหารตอนบ่ายโมง ซึ่งเป็นช่วงเวลาวิกฤตของความหิว แกต้องเอาข้าวกล่องทำมือที่แกทำเอง—ต้องทำเองนะโว้ย!—ไปวางไว้บนโต๊ะทำงานเขาพร้อมโน้ตบอกรักแบบซึ้งๆ ให้เขารู้ว่าต่อให้เขาจะเย็นชาแค่ไหน แกก็ยังใส่ใจเขาเสมอ... รับรอง หายโกรธแถมอาจจะตกหลุมรักแกซ้ำซ้อน!" พริ้มเพราพยักหน้าหงึกหงัก ราวกับคนถูกล้างสมอง "เม... แกคืออัจฉริยะ!" ... บ่ายโมงตรง ณ ชั้นบนสุดของอาคารสำนักงาน พริ้มเพราเดินก้าวย่างด้วยความมั่นใจ (ในระดับหนึ่ง) ในมือถือกล่องข้าวที่ตกแต่งด้วยผักรูปหัวใจอย่างพิถีพิถันจนดูเหมือนศิลปะแนวแอบสแตรกต์ เธออาศัยจังหวะที่หน้าห้องว่างเปล่าแอบย่องเข้าไปวางกล่องข้าวไว้ข้างแล็ปท็อปของธันวา 'หวังว่ารสชาติจะพอทานได้นะ' เธอคิดในใจพลางวางโน้ตใบเล็กที่เขียนว่า *'แด่บอสที่ทำงานหนัก เพื่อให้บอสมีพลังสู้กับโลกอันโหดร้าย... จากพนักงานที่ซุ่มซ่ามแต่จริงใจค่ะ'* ทว่า ขณะที่เธอกำลังจะถอยหลังออกมาอย่างเนียนๆ ส้นรองเท้าคัทชูเจ้ากรรมก็ดันไปเกี่ยวเข้ากับสายเคเบิลของเครื่องพิมพ์ที่วางอยู่ใกล้ๆ ร่างทั้งร่างเสียหลักถลาไปข้างหน้าเหมือนลูกบอลที่กลิ้งตกเขา มือของเธอคว้าทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อประคองตัว... ซึ่งก็คือถ้วยกาแฟเซรามิกราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะ! *เพล้ง!* น้ำกาแฟสีเข้มราดรดลงบนเอกสารรายงานประจำปีที่วางกองอยู่บนโต๊ะธันวาพอดีเป๊ะ พริ้มเพราตัวแข็งทื่อ กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งลอยอบอวลไปทั่วห้องในบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว "คุณพริ้มเพรา!" เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยโทสะดังขึ้นที่ประตู ธันวายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันคือความเหนื่อยหน่ายที่ฉายชัดผ่านใบหน้าคมเข้ม "บอส... คือว่าฉัน..." พริ้มเพราพยายามจะคว้าผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำกาแฟ แต่ในความลนลาน มือเจ้ากรรมกลับปัดเอากล่องข้าวที่เป็นแผนพิชิตใจตกกระจายลงบนพื้น ข้าวเม็ดร่วงหล่นปนกับเศษกระดาษเปียกๆ อย่างน่าอนาถ ธันวาเดินเข้ามาใกล้ ก้าวเดินของเขาหนักแน่นและกดดัน พริ้มเพราหลับตาปี๋เตรียมรับชะตากรรมที่อาจจะเป็นการโดนไล่ออก หรืออย่างน้อยก็โดนด่าจนหูชา แต่แล้วเธอกลับรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายคาง ธันวาเชยคางเธอขึ้นมา สายตาของเขาไม่ได้มองที่กองหายนะบนพื้น แต่มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ แววตาที่เย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนไปเป็นความอ่อนแสงที่ทำให้หัวใจพริ้มเพราเต้นผิดจังหวะ "แผนของเพื่อนคุณ... ดูท่าจะไม่ได้ผลนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความหมายแฝง ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูเธอจนขนลุกซู่ "และถ้าอยากจะเอาใจผมจริงๆ... ครั้งหน้าไม่ต้องทำอาหารหรอกครับ แค่มา 'ทำตัวให้ว่าง' ให้ผมใช้งานแทนรายงานพวกนี้... ก็พอ" พริ้มเพราเบิกตากว้าง หน้าแดงซ่านจนไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหน แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปาก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต! ร่างสูงโปร่งของกวินก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ และเขาก็ชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพของธันวาที่กำลังกักตัวพริ้มเพราไว้กับโต๊ะทำงาน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมในเสี้ยววินาที "ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญ... หรือว่าผมมาถูกจังหวะพอดีกันแน่ครับ ธันวา?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความโก๊ะของยัยพริ้มและแผนร้าย (ที่พังไม่เป็นท่า) ของเมษานะครับ - เค้กวานิลลา