รอยยิ้มที่หายไปของบอส

"ถ้าคุณธันวายังทำหน้าเหมือนหินแกรนิตแกะสลักแบบนี้อีกสามวินาที ฉันจะเอาแฟ้มเอกสารนี่แปะหน้าผากเขาจริงๆ ด้วย ให้ตายสิ!" เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความคับข้องใจลอดออกมาจากริมฝีปากบางของพริ้มเพรา หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมตัวโคร่งกับกระโปรงทรงสอบที่ติดกระดุมผิดเม็ดจนเบี้ยว (ความซุ่มซ่ามประจำตัวที่ไม่เคยรักษาหาย) กำลังยืนลับๆ ล่อๆ อยู่หลังเสาหินอ่อนสไตล์โรมันในล็อบบี้ชั้นผู้บริหาร สายตาคู่กลมโตจดจ้องร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มของธันวา ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเด็ดขาด ทว่าในเวลานี้ รังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้บรรยากาศรอบข้างติดลบยิ่งกว่าห้องแช่แข็ง ไม่มีรอยยิ้ม... ไม่มีแม้แต่แววตาอ่อนโยนที่เธอเคยแอบเห็นยามที่เขามองความโก๊ะของเธอ ตั้งแต่มื้อเที่ยงที่ผ่านมา หลังจากธันวาเดินกลับจากการประชุมเครียดร่วมกับบอร์ดบริหารเก่าแก่ เขาก็กลายเป็นรูปปั้นหินทับกระดาษที่มีชีวิต เอกสารทุกฉบับที่วางลงบนโต๊ะถูกตรวจทานด้วยความเงียบงันที่น่ากลัว จนเหล่าเลขาหน้าห้องต่างพากันเดินเข่าออกห่างเหมือนคนกำลังเดินผ่านสนามทุ่นระเบิด "เพราแกตั้งสติก่อน" เสียงกระซิบผ่านบลูทูธไร้สายในหูข้างขวาของพริ้มเพขาดังขึ้น เป็นเมษาเพื่อนสนิทที่นั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แผนกการตลาด "จำไว้นะ ยุทธการ 'คืนรอยยิ้มให้คุณชายน้ำแข็ง' ที่เราวางแผนกันไว้ห้ามพังเด็ดขาด แกต้องทำให้เขายิ้มให้ได้ภายในวันนี้ ไม่งั้นโปรเจกต์ใหญ่ปลายปีหลุดมือแน่" "แต่เขาน่ากลัวมากเลยนะเมษา หน้าเขาเหมือนคนพร้อมจะหย่าร้างกับโลกใบนี้ตลอดเวลา" พริ้มเพราเบ้หน้า ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่เท้าเจ้ากรรมก็ก้าวออกพ้นเสาหินไปเสียแล้ว เมื่อเห็นว่าธันวากำลังจะเดินผ่านเพื่อไปห้องประชุมใหญ่ กุ๊กกั๊ก! เสียงส้นรองเท้าคัทชูส้นสูงสองนิ้วสะดุดเข้ากับรอยต่อของพรมราคาแพงอย่างเหมาะเจาะ ร่างบางเสียการทรงตัวทันที แฟ้มเอกสารในอ้อมแขนสะบัดหวือราวกับปีกนกที่กำลังจะหักกลางอากาศ พริ้มเพราหลับตาปี๋ เตรียมใจรับแรงกระแทกกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ *ตุบ! ครืดดด...* แต่แรงกระแทกที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งคว้าเข้าที่เอวบางของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงเหวี่ยงทำให้ตัวเธอหมุนเคว้งเล็กน้อยก่อนจะปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเอสเพรสโซ่เข้มข้นลอยแตะจมูก พริ้มเพราค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากัน ดวงตาคู่คมของธันวาที่เคยไร้อารมณ์ บัดนี้ฉายแววระaระเรื่อด้วยความตกใจเจือความเป็นห่วงระคนอยู่ลึกๆ เขาก้มมองเธอที่อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ "เอ่อ... คือว่า... เอกสารมันอยากบินค่ะคุณธันวา มันบอกว่าอุดมการณ์มันสูงส่งเกินกว่าจะอยู่บนโต๊ะทำงาน" พริ้มเพราหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ สมองประมวลผลเร็วจี๋เพื่อหาทางออกให้กับความซุ่มซ่ามของตัวเอง นิ้วเรียวเผลอไปสะกิดโดนปกเสื้อสูทของเขาโดยไม่ตั้งใจ ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นลมหายใจที่ยาวนานราวกับต้องการปัดเป่าความเหนื่อยล้าสะสมตลอดทั้งวันออกไป เขายังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของเธอ สายตาสำรวจความเรียบร้อยของหญิงสาวอย่างเผลอไผล ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระโปรงที่ติดกระดุมผิดเม็ดจนชายผ้าเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด มุมปากหยักสวยกระตุกขึ้นเล็กน้อย—น้อยมากๆ จนเกือบจะเป็นเส้นตรง แต่สำหรับพริ้มเพราที่จ้องมองเขาอยู่ทุกกระเบียดนิ้ว มันคือสัญญาณชีพ! "คุณพริ้มเพรา..." เสียงทุ้มนุ่มต่ำเอ่ยขึ้น รabกสัมผัสอุ่นจากมือใหญ่ที่เอวยังไม่ได้ผละออก "นี่คือแผนการบริหารความเครียดรูปแบบใหม่ของแผนกการตลาด หรือคุณแค่ซุ่มซ่ามเป็นอาชีพกันแน่?" "ฉันตั้งใจต่างหากล่ะคะ!" พริ้มเพราเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย "ฉันเห็นคุณเครียดจนหน้าดำคร่ำเครียด เลยอุส่าห์แสดงกายกรรมเบาๆ ให้ดูเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อสายตาไงคะ!" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับขึ้นมาวับหนึ่ง แววตาที่เย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปราวกับหิมะเจอแดดอ่อนยามบ่าย เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากเอวเธอน้อยๆ แต่ยังคงยืนประชิดตัวจนเธอรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ถ้าอยากให้ผมผ่อนคลาย..." ธันวาก้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่าทำเอาหัวใจดวงน้อยของพริ้มเพราเต้นผิดจังหวะ "วันหลังไม่ต้องใช้มุกสะดุดล้มหรอกครับ แค่บอกตรงๆ ว่าคิดถึง... ผมก็หายเหนื่อยแล้ว" *1... 2... 3...* พริ้มเพราอ้าปากค้าง สมองน็อกสนิท คำพูดหวานเลี่ยนแบบที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากผู้ชายมาดขรึมอย่างธันวาทำเอาเธอสติหลุดลอยไปถึงดาวอังคาร แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวยิ่งกว่าโดนไฟลวก เธออ้าปากจะเถียงแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ได้แต่ยืนกะพริบตาปริบๆ อย่างน่ารักในสายตาของเขา ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดในรอบสัปดาห์ รอยยิ้มพิมพ์ใจที่หายไปนานปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มเปี่ยม ทำเอาล็อบบี้ทั้งชั้นราวกับสว่างวาบขึ้นมาทันตาเห็น ภารกิจ "ทวงคืนรอยยิ้มให้บอส" ของพริ้มเพราถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม... ทว่า ในจังหวะที่เธอก กำลังจะยกยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะ ประตูลิฟต์สีทองฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้น ติ๊ง! ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากและดวงตาพราวระยับที่พริ้มเพราจำได้แม่นยำ—กวิน คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของธันวา "อ้าว, คุณพริ้มเพรา มาทำอะไรแถวนี้ครับ?" กวินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความนัยบางอย่าง สายตาคมกริบกวาดมองระหว่างธันวาที่ยืนประชิดตัวเธอและตัวเธอเองที่หน้าแดงก่ำ "หรือว่าข้อเสนอที่ผมเคยคุยไว้เรื่องย้ายค่ายมาอยู่กับผม จะทำให้คุณต้องมาแอบปรึกษาท่านประธานเป็นการส่วนตัวซะแล้วล่ะครับ?" บรรยากาศรอบตัวที่เพิ่งละมุนอบอุ่นเมื่อครู่ กลับดิ่งฮวบลดลงสู่จุดเยือกแข็งอีกครั้งในเสี้ยววินาที ธันวาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบหันขวับไปมองกวินด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรงกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ขณะที่พริ้มเพราหน้าซีดเผือดเมื่อรู้ตัวว่า... งานเข้าครั้งใหญ่แล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความโก๊ะของยัยพริ้มและคุณชายธันวามา ณ ที่นี้นะคะ - เค้กวานิลลา