ความลับใต้โต๊ะทำงาน

“สวัสดีค่ะทุกท่าน... ดิฉัน ในฐานะทายาทตัวจริงและคู่หมั้นที่ถูกต้องตามกฎหมายของธันวา ขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่า...” เสียงปรบมือที่ควรจะดังเกรียวกราวเพื่อต้อนรับการเปิดตัวโปรเจกต์ร้อยล้าน กลับถูกแช่แข็งไว้กลางอากาศ ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลาในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบ ความเงียบงันชนิดที่ได้ยินเสียงลมหายใจและเสียงกระพริบตาแผ่ซ่านไปทั่ว เมษาที่นั่งอยู่แถวหลังสุดถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองจนไอโขลกๆ ขณะที่กวินซึ่งยืนอยู่มุมห้องมุมหนึ่งกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ทว่า คนที่หน้าเสียที่สุดในวินาทีนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพริ้มเพราเองที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือบางที่ถือไมโครโฟนไร้สายสั่นระริก สมองอันน้อยนิดประมวลผลไม่ทันว่าประโยคฆ่าตัวตายเมื่อครู่นี้หลุดออกจากปากเธอได้อย่างไร ก็เพราะ... แผ่นพับสคริปต์ที่เมษาอุตส่าห์ร่างให้ด้วยความหวังดี ดันถูกสลับหน้ากับจดหมายทวงหนี้ (หรือจดหมายอะไรสักอย่างที่เธอจำไม่ได้) แถมความหิวโซระดับสิบที่กัดกินกระเพาะตั้งแต่เที่ยงยังทำให้เธอตาลายจนอ่านผิดไปไกลลิบลับ! “เอ่อ... ดิฉันหมายถึง...” พริ้มเพราหัวเราะแห้งๆ ออกไมโครโฟน เสียงดัง *ก๊อกแก๊ก* สะท้อนกังวาน “หมายถึง... เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ! แฮ่ม!” ธันวาที่นั่งประธานอยู่หัวโต๊ะ ไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบกวาดมองผู้ถือหุ้นนับร้อยชีวิตที่เริ่มกระซิบกระซาบกันสนั่นหู ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่ยืนขาแข็งเป็นทุ่นปูน แล้วเอื้อมมือมาปลดไมโครโฟนออกจากมือเธออย่างนุ่มนวล ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องเป็นตาเดียว “ขออภัยทุกท่านด้วยครับ พอดีคุณพริ้มเพรา... ตื่นเต้นกับโปรเจกต์นี้มากไปหน่อย จนพูดสลับบทบาทในจินตนาการกับความเป็นจริง” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงอำนาจ แต่แฝงแววขบขันเจือจางที่มุมปาก “ส่วนเรื่องคู่หมั้น... ไว้ผมจะไปทวงถามความจริงจากเธอ ‘เป็นการส่วนตัว’ อีกทีครับ” สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ยิ่งดังกระหึ่มยิ่งกว่าเก่า เมษาหน้าซีดเผือด รีบกวักมือเรียกเพื่อนรักให้ลงมาจากเวทีแทบไม่ทัน สิบนาทีต่อมา... บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่มกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าตู้แช่แข็ง พริ้มเพรายืนก้มหน้าคุดคู้ สำนึกผิดอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่มเป็นระยะอย่างหวาดๆ เมื่อเห็นเขากำลังถอดสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสุขุมเยือกเย็น “คุณธันวาคะ คือว่า...” “นั่งลงก่อนเถอะครับ พริ้มเพรา” ธันวาตัดบท เสียงทุ้มต่ำราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก เขาทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมปลาบมองสภาพอันน่าเวทนาของสาวน้อยตรงหน้า “ตกลงว่าเมื่อกี้... คุณพูดเล่น หรือคุณแอบไปเซ็นสัญญาหมั้นกับผมตอนไหนโดยที่ผมไม่รู้ตัว” “โธ่คุณธันวา! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ!” พริ้มเพราโอดครวญ ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหมดสภาพ “ก็สคริปต์ของยัยเมษามันดันมีคำว่า ‘คู่หมั้น’ โผล่มาบรรทัดเดียวกับคำว่า ‘ทายาทตัวจริง’ ฉันเบลอค่ะ ฉันไม่ได้กินข้าวกลางวัน สมองมันเลยช็อต!” ธันวาถอนหายใจยาว แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนอกอ่อนใจอย่างรวดเร็ว เขารู้จักยัยโก๊ะคนนี้ดีเกินกว่าจะโกรธลง ยิ่งเห็นท่าทางหงิมๆ หงอยๆ เหมือนลูกแมวตกน้ำ เขาก็ยิ่งนึกเอ็นดูจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ “หิวข้าว?” ทวนคำเสร็จ ธันวาก็เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบห่อขนมเวเฟอร์ช็อกโกแลตนำเข้าที่ซ่อนไว้สำหรับยามฉุกเฉินออกมาวางบนโต๊ะ “เอ้า กินซะ จะได้เลิกพูดจาเพ้อเจ้อกลางที่ประชุม” ตาคู่สวยของพริ้มเพราเป็นประกายขึ้นมาทันที ความกลัวเมื่อครู่วันมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นของกินตรงหน้า มือเรียวคว้าหมับเข้าใส่ห่อขนม ฉีกซองแล้วยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างรวดเร็วด้วยความหิวโหย ลืมภาพพจน์กุลสตรีไทยไปจนหมดสิ้น ธันวานั่งมองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาบางเบา มือใหญ่หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นตรวจงาน กลบเกลื่อนรอยยิ้มเอ็นดู “กินระวังๆ หน่อย ติดคอขึ้นมาผมไม่ช่วยผายปอดให้นะ” “อื้อๆ (รับทราบค่ะ)” พริ้มเพราบ่นงึมงำในลำคอ เคี้ยวขนมคำใหญ่จนแก้มป่องเป็นกระรอก แต่เพราะความรีบและตระกะตื่นตูม คำสุดท้ายจึงติดหลอดลมเข้าอย่างจัง! *แคก! แคก!* ใบหน้าหวานเหเกร็ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือข้างหนึ่งทุบอกตัวเองรัวๆ อีกข้างควานหาน้ำบนโต๊ะแต่ดันปัดแก้วกาแฟล้มคว่ำไม่เป็นท่า “เฮ้ย!” ธันวาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้พรวดเดียว พุ่งตัวข้ามโต๊ะทำงานมาคว้าแก้วน้ำเปล่าที่เหลืออยู่อีกมุมยื่นให้เธอ “บอกให้อย่างกินมูมมามไงเล่า ดื่มนี่เร็ว!” พริ้มเพราคว้าแก้วน้ำกระดกอึกๆ จนสำลักรอบสอง แต่น้ำเย็นๆ ก็ช่วยให้เวเฟอร์ที่ติดคอหลุดลงท้องไปได้ เธอหอบหายใจโยนตัวโยน หน้าแดงก่ำ น้ำตาเล็ดด้วยความทรมานเมื่อครู่ “ซุ่มซ่ามเป็นที่หนึ่งจริงๆ ยัยตัวแสบ” ธันวาบ่นพึมพำด้วยความระอา แกะกระดาษทิชชบนโต๊ะมาซับคราบน้ำที่หกเลอะเทอะบนพื้นให้อย่างไม่ถือตัว “ก็... ก็มันหิวอ่ะค่ะ” พริ้มเพราทำหน้าเบะ น้ำตาคลอเบ้า “แล้วนี่ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะคุณธันวา คนทั้งบริษัทคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าด้านไปอ่อยคุณกลางที่ประชุมแน่ๆ เลย ฮือ...” “ก็ไม่ต้องเอาหน้าไปไว้ไหน อยู่กับผมนี่แหละ” ธันวาพูดออกไปโดยไม่ทันคิด เผลอใช้มือหนาเอื้อมไปเคาะหน้าผากมนเบาๆ อย่างมันเขี้ยว จังหวะนั้นเอง... บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนเกินพอดี พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกู๊ดที่ทอประกายลึกล้ำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นจากตัวเขาทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง ธันวาเองก็ชะงักไปเช่นกัน ปลายนิ้วที่สัมผัสหน้าผากเธอยังคงอุ่นจัด สายตาคมเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่เปื้อนเศษช็อกโกแลตเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศเงียบงันแต่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบราวกับมีคนสาดน้ำเย็นใส่หน้า ธันวาสดุ้งเล็กน้อย รีบชักมือกลับแล้วกระแอมไอปรับเสียงให้เป็นปกติ ส่วนพริ้มเพราก็รีบดีดตัวถอยหลังกรูดจนเกือบตกเก้าอี้ “เข้ามา” ธันวาเอ่ยเสียงเข้ม ประตูกระจกบานใหญ่เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของกวิน คู่แข่งทางธุรกิจที่เดินยิ้มระรื่นเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ โดยมีเมษาเดินตามหลังมาด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ “ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับท่านประธาน” กวินยิ้มหยัน สายตาคมกริบกวาดมองพริ้มเพราที่นั่งหน้าแดงแจ๋อยู่ใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะหันมาสบตาธันวา “พอดีผมมีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... เกี่ยวกับข่าวลือเรื่อง ‘คู่หมั้น’ ของคุณ ที่ตอนนี้กำลังเป็นไวรัลไปทั่วทั้งกรุ๊ปไลน์บริษัทแล้วครับ” ธันวาหรี่ตาลง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เมษาก็รีบพุ่งเข้ามาดึงแขนพริ้มเพรากระซิบเสียงสั่น “แกร... งานเข้าตรฐานใหญ่แล้ว! ยัยพลอยเลขาฝ่ายบุคคลเพิ่งส่งคลิปตอนแกประกาศเมื่อกี้... ลงยูทูปแชนแนลของบริษัท!” พริ้มเพราหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษทิชช เครื่องหมายคำถามตัวโตผุดขึ้นในหัว พร้อมกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่กำลังจะซัดเข้าใส่เธอและธันวาแบบเต็มๆ --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความโก๊ะของพริ้มเพราและคุณชายธันวานะคะ - เค้กวานิลลา*