ศึกชิงตำแหน่งเลขา

"แฟ้มเอกสารชุดนี้ดิฉันเป็นคนจัดเตรียมเองทั้งหมดกับมือนะคะคุณพริ้มเพรา และดูเหมือนว่า... มันจะไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว หวังว่าคุณจะไม่ทำ ‘ของดี’ ของบริษัทกลายเป็นเศษกระดาษหน้าห้องท่านประธานนะคะ" เสียงหวานแหลมที่กรีดผ่านอากาศมาพร้อมกับการวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานของพริ้มเพราดังปัง! รัศมีของความไม่เป็นมิตรแผ่ซ่านออกมาจาก ‘รินรดา’ พนักงานดีเด่นประจำแผนกที่จ้องจะเสียบตำแหน่งเลขาหน้าห้องธันวามานานแสนนาน พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่พะเนินจนแทบจะท่วมหัว แว่นสายตาทรงกลมของเธอเลื่อนหลุดลงมาอยู่ที่ปลายจมูก หญิงสาวขยับยิ้มเจื่อนๆ พลางดันแว่นกลับที่เดิมด้วยความเคยชิน "ขอบคุณนะคะคุณริน... พริ้มจะระวังให้มากที่สุดค่ะ" "ระวังเหรอคะ? คำนี้ใช้กับคุณอาจจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ เพราะที่ผ่านมาฉันเห็นแต่ความโกลาหลที่เกิดขึ้นรอบตัวคุณ" รินรดายกมือขึ้นกอดอก สายตาจิกกัดกวาดมองเสื้อเชิ้ตที่รีดไม่ค่อยเรียบของพริ้มเพราอย่างเหยียดหยาม "รู้ตัวไหมคะว่าทำไมคุณธันวาถึงยังเก็บคุณไว้ ทั้งที่คนอื่นเขาพูดกันหนาหูว่าคุณเป็นได้แค่ 'ตัวตลก' ในห้องทำงานของเขา" พริ้มเพรานิ่งไปชั่วครู่ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความมั่นใจที่เคยมีอยู่บ้างหดหายไปจนเกือบหมดสิ้น แต่ก่อนที่จะได้อ้าปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง "คุยอะไรกันอยู่หรือครับ... เอ้อ... คะ?" ธันวาหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดดูโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศมาคุ เขาปรายตามองพริ้มเพราที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สลับกับรินรดาที่ปรับสีหน้าเป็นยิ้มหวานทันควัน "ไม่มีอะไรค่ะคุณธันวา รินแค่มาช่วยคุณพริ้มตรวจทานเอกสารก่อนจะนำไปเสนอท่านประธานค่ะ เห็นว่าช่วงนี้คุณพริ้มดู... ยุ่งๆ จนอาจจะพลาดรายละเอียดเล็กน้อยได้" รินรดาแสร้งเดินเข้าไปใกล้ธันวา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนพริ้มเพราต้องแอบย่นจมูก ธันวาไม่ได้ตอบรับอะไรเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่ขยับเข้าไปใกล้โต๊ะของพริ้มเพรา ก้มลงหยิบแฟ้มที่รินรดาท้าทายเอาไว้ขึ้นมาเปิดดู มือหนาไล่เรียงผ่านกระดาษแต่ละหน้าด้วยความเร็วที่ทำเอาคนทั้งออฟฟิศต้องกลั้นหายใจ "เอกสารนี้..." ธันวาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบเหลือบมองพริ้มเพราที่กำมือแน่นจนสั่น "เป็นระเบียบดีมากครับ... ขอบคุณนะครับรินรดา แต่ต่อไปนี้ผมอยากให้พริ้มเพราเป็นคนจัดการเองทั้งหมดในทุกขั้นตอน ไม่ต้องให้ใครมา 'ช่วย' เพื่อเป็นการฝึกฝนหน้าที่ของเลขาหน้าห้องโดยตรง... เข้าใจไหมครับ?" รินรดาหน้าเจื่อนสนิท ความอิจฉาริษยาพุ่งพล่านจนปิดไม่มิด เธอทำได้เพียงแค่ฝืนยิ้มแล้วเดินสะบัดหน้าจากไป ทิ้งให้พริ้มเพรายืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับคำสั่งนั้น "คุณธันวาคะ... คือว่า..." "ไปชงกาแฟให้ผมหน่อยสิครับ" ธันวาขัดขึ้นเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปที่ห้องทำงานทิ้งทวนด้วยประโยคที่ทำให้พริ้มเพราแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะ "และระวังเรื่องอุณหภูมิด้วยนะครับ อย่าให้มันร้อนจนทำหกใส่ชุดผมเหมือนคราวก่อนอีก... ผมยังจำรสชาติกาแฟหกใส่ปกเสื้อได้ดีเลย" พริ้มเพราหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอรีบวิ่งไปที่โซนชงกาแฟด้วยความโก๊ะตามเคย รองเท้าส้นสูงของเธอเกี่ยวเข้ากับพรมจนร่างบางเกือบจะหน้าคะมำ หากไม่ใช่เพราะมือปริศนาที่คว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทัน "ระวังหน่อยสิครับคุณพริ้ม... ถ้าล้มไปตอนนี้ จะมีใครดูแลคุณแทนผมล่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาที่เต็มไปด้วยเลศนัยทำให้พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นมอง เธอพบกับ 'กวิน' คู่แข่งทางธุรกิจของธันวาที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างกายเขา มือของกวินยังคงจับแขนเธอไว้แน่นเกินความจำเป็น "คุณกวิน! ปล่อยพริ้มนะคะ" เธอพยายามสะบัดแขนออก แต่กวินกลับขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหู "ธันวาไม่ได้รักคุณหรอกพริ้มเพรา เขาแค่ต้องการเลขาที่ซื่อบื้อไว้ทำหน้าที่ปิดบังความลับของเขา... มาอยู่กับผมไหม ผมจะเปลี่ยนตำแหน่ง 'เลขา' ให้เป็น 'คนสำคัญ' ของบริษัทผมแทน" พริ้มเพราเบิกตากว้าง เธอรีบสะบัดตัวออกจนถอยหลังไปชนกับรถเข็นเอกสารที่วางอยู่ใกล้ๆ ส่งผลให้แฟ้มที่รินรดาเพิ่งจัดเตรียมมาหล่นกระจายเต็มพื้น ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของธันวาก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของประธานบริษัทและคณะกรรมการที่เดินออกมาจากห้องประชุม ธันวาชะงักกึกเมื่อเห็นเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ในการเสนอชื่อพนักงานดีเด่นกระจายเกลื่อนพื้น... โดยมีกวินยืนแสยะยิ้มอยู่ข้างๆ พริ้มเพราที่กำลังตัวสั่นเทา ธันวาก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "พริ้มเพรา... นี่เธอทำอะไรลงไป?" คำถามนั้นไม่ใช่แค่การตำหนิ แต่มันคือการตัดสินว่าความเชื่อใจที่เขามีต่อเธอ... กำลังพังทลายลงในพริ้นตาเดียว พริ้มเพราอ้าปากค้าง ไร้คำพูดจะอธิบาย ในขณะที่กวินเดินผ่านเธอไปพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ได้ยินเพียงแค่เธอคนเดียวว่า "เกมนี้คุณแพ้ตั้งแต่วินาทีแรกแล้วล่ะ พริ้มเพรา" ความหวังที่จะรักษาตำแหน่งเลขาเอาไว้ดูเหมือนจะเลือนหายไปพร้อมกับการก้าวเดินของคณะกรรมการที่มุ่งหน้าตรงมาทางพวกเขา... ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไปจนดูเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะหยุดหมุน เค้กวานิลลาหวังว่าตอนที่ 11 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและลุ้นไปกับพริ้มเพรานะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ