ความสัมพันธ์ที่ชัดเจนขึ้น

"คุณกวินคะ ถ้าการขัดจังหวะคือกลยุทธ์การบริหารงานของบริษัทคุณ ดิฉันว่าเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อแล้วค่ะ" น้ำเสียงของธันวานิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาขยับตัวยืนบังพริ้มเพราไว้เบื้องหลังอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาประสานเข้าที่ด้านหลังอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองผู้มาใหม่ที่ยิ้มกริ่มอย่างถือดี กวินหัวเราะร่วนในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์ของเขาเหลือบมองพริ้มเพราที่กำลังขมวดคิ้วแน่นด้วยความงุนงง เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าเหตุการณ์ตรงหน้าคือการประชันหน้าของคู่แข่งทางธุรกิจ ไม่ใช่การมาหาเรื่องตามประสาคนปากเสีย "คุณธันวาเนี่ย เครียดเก่งจังเลยนะครับ ผมแค่จะมาเชิญคุณพริ้มเพราไปร่วมงานกาล่าการกุศลคืนวันเสาร์นี้ ในฐานะแขกพิเศษของผม... เห็นว่าคุณชอบงานแนวนี้อยู่ไม่ใช่เหรอครับ พริ้ม?" พริ้มเพราเบิกตากว้าง เธอเกือบจะหลุดอุทานว่า 'เรียกฉันแบบนั้นทำไม!' แต่ธันวากลับชิงพูดขึ้นมาก่อน "เสียใจด้วยนะครับกวิน พอดีเย็นวันเสาร์นี้ พริ้มเพราเขามี 'ธุระสำคัญ' ที่ผมเป็นคนนัดไว้ก่อนแล้ว" ธันวาหมุนตัวกลับมามองคนตัวเล็กข้างหลัง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหาย "ใช่ไหมครับ พริ้ม?" พริ้มเพราอ้าปากค้าง สมองของเธอประมวลผลไม่ทัน แต่เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนกึ่งท้าทายจากคนตรงหน้า เธอจึงตัดสินใจพยักหน้าตอบตกลงไปโดยสัญชาตญาณ "เอ่อ... ใช่ค่ะ ฉันมีนัดแล้ว ขอบคุณนะคะคุณกวิน" กวินหุบยิ้มลงทันที เขาจ้องมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะผายมือยอมถอยทัพ "งั้นก็แล้วไปครับ หวังว่านัดครั้งนี้จะสำคัญ 'พอ' ที่จะทำให้คุณธันวาทุ่มเทเวลาให้... หรือเป็นแค่ละครฉากหนึ่งเพื่อกลบเกลื่อนความล้มเหลวในโปรเจกต์ใหม่กันแน่?" เมื่อกวินเดินลับตาไป พริ้มเพราก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนตัวโยน เธอหันไปมองธันวาที่ยืนนิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "นี่คุณธันวาคะ! ตกลงวันเสาร์นี้เรามีนัดอะไรกันหรือคะ ทำไมฉันถึงไม่เห็นรู้เรื่องเลย?" ธันวาอมยิ้มที่มุมปาก เขาไม่ตอบแต่กลับหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ "เดินไปที่สวนหย่อมข้างตึกกับผมหน่อยไหมครับ? ผมมีเรื่องที่อยากจะพูดให้ชัดเจน... เรื่องของเรา" คำว่า 'เรื่องของเรา' ทำให้หัวใจของพริ้มเพราเต้นผิดจังหวะ เธอเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย ท่ามกลางสวนหย่อมที่เงียบสงบในยามพักเที่ยง ธันวาหยุดเดินและหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาไม่มีความห่างเหินแบบเจ้านายกับลูกน้องอีกต่อไป มันมีความนุ่มนวลและเปิดเผยจนเธอรู้สึกประหม่า "พริ้มเพราครับ... ที่ผมดึงคุณออกมาจากตรงนั้น ไม่ใช่แค่เพราะผมไม่ชอบหน้ากวินหรอกนะ" ธันวาสูดลมหายใจลึก "ที่ผ่านมาผมพยายามรักษาระยะห่าง เพราะคิดว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ แต่ความรู้สึกที่ผมมีมันชัดเจนจนผมเริ่มโกหกตัวเองไม่ไหวแล้ว" พริ้มเพรากำมือแน่น เธอพยายามจะเล่นมุกตลกเพื่อลดความตื่นเต้นเหมือนทุกครั้งที่ทำ แต่ทว่าครั้งนี้ริมฝีปากของเธอกลับขยับไม่ออก "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ?" "ผมไม่อยากให้คุณต้องตกเป็นเครื่องมือของใคร และไม่อยากให้ใครมาตีสนิทคุณด้วยจุดประสงค์แอบแฝงอีก" ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลง "ผมขออนุญาต... เข้าไปนั่งในใจคุณให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหมครับ?" พริ้มเพรานิ่งไป วินาทีนั้นความโก๊ะซ่าที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังใจเต้นรัวให้กับสายตาจริงจังของชายตรงหน้า "คุณชายสายละมุน... วันนี้ทานยาผิดขวดหรือเปล่าคะ ทำไมถึงพูดจาแบบนี้ล่ะ?" ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน เขาเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอเบาๆ อย่างถนุถนอม "ผมพูดจริงๆ ครับ ไม่ได้ล้อเล่น และวันเสาร์นี้... เราจะไปเดทกันจริงๆ ไม่ใช่แค่ข้ออ้างเอาไว้กันท่าใคร" ขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของพริ้มเพราก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เธอหยิบมันขึ้นมาดูและใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที ข้อความบนหน้าจอจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาพร้อมกับรูปถ่าย รูปของธันวาที่กำลังนั่งคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งในคาเฟ่เมื่อปีก่อน ซึ่งผู้หญิงในรูปคนนั้นคือ 'เมษา' เพื่อนสนิทที่สุดของเธอเอง พร้อมข้อความที่เขียนว่า: 'คุณรู้หรือเปล่าว่าคนที่คุณกำลังจะไปเดทด้วย คือคนเดียวกับที่เคยทำลายชีวิตรักของเพื่อนสนิทคุณ?' พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นมองธันวาด้วยความรู้สึกที่สั่นคลอนไปทั้งหัวใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หรือความอบอุ่นที่ชายคนนี้เพิ่งมอบให้กันแน่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักที่เริ่มก่อตัวท่ามกลางปริศนาในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!