เดทแรกของเรา

“คุณธันวาคะ... ถ้าตั๋วหนังนั่นมันแพงเกินไป หรือบรรยากาศมันดูอึดอัดไปสำหรับคุณ เราไปหาอะไรกินข้างทางกันแทนไหมคะ พริ้มไม่ซีเรียสเลยนะ คือแบบ... กะเพราไข่ดาวหน้าปากซอยก็อร่อยเหมือนกันค่ะ!” พริ้มเพราพยายามกลั้นใจพูดประโยคที่ดูเหมือนจะดูดีที่สุดออกมา ทั้งที่ในใจกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอขยับแว่นสายตาที่ดูเหมือนจะลื่นไหลลงมาตามเหงื่อที่ซึมอยู่บนดั้งจมูก มือไม้ของเธอสั่นระริกจนต้องซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวเก่งที่ไม่ค่อยได้มีโอกาสใส่ ธันวาหยุดเดินกะทันหัน เขาหันมามองหญิงสาวที่ยืนทำหน้ามุ่ยราวกับกังวลว่าความโก๊ะของเธอจะทำให้เดทแรกในชีวิตต้องล่มไม่เป็นท่า ชายหนุ่มไม่ได้ตำหนิ แววตาของเขาที่มักจะดูสุขุมเยือกเย็นบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนฉายชัดจนพริ้มเพราแทบหยุดหายใจ “คุณพริ้มครับ...” เขาเว้นจังหวะ เลื่อนมือไปจัดปกเสื้อของเธอที่พับผิดด้านอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพริ้มเพราตัวแข็งทื่อ “ผมไม่ได้พาคุณมาเดทเพราะอยากไปในที่หรูหรา แต่ผมพาคุณมาเพราะอยากใช้เวลาด้วยกัน ในฐานะคนธรรมดาที่ไม่ได้แบกชื่อเสียงบริษัทหรือตำแหน่งงานเอาไว้... เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวลเรื่องที่นั่งวีไอพี หรือมารยาทบนโต๊ะอาหารหรอกครับ แค่เป็นคุณ... ผมก็มีความสุขแล้ว” คำพูดที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำให้พริ้มเพราหน้าร้อนผ่าว เธอหลุบตาลงมองปลายรองเท้าผ้าใบของตัวเองที่เพิ่งเหยียบโคลนมาเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี “แหม... คุณพูดแบบนี้ พริ้มก็ไปไม่เป็นเลยสิคะ ถ้าเผลอทำน้ำหกใส่สูทราคาแพงของคุณขึ้นมา ห้ามหักเงินเดือนพริ้มนะคะ!” ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ดูผ่อนคลายและจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา เขาถือวิสาสะคว้ามือเล็กๆ ของเธอไว้แล้วออกเดินต่อ ใจของพริ้มเพราเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมกระชับทำให้โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ตลอดทั้งเย็น ธันวาพาเธอไปในที่ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ไปกับเขา ทั้งร้านไอศกรีมรถเข็นเล็กๆ ที่รสชาติหวานละมุนไปถึงหัวใจ ทั้งสวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยคู่รักมาเดินเล่น พริ้มเพราเองก็พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่สาวโก๊ะคนหนึ่งจะทำได้ แต่ทว่า... กฎของเมอร์ฟี่ก็ยังคงทำงานตามปกติ เมื่อเธอเดินสะดุดขอบปูนจนเกือบจะหน้าทิ่มพื้นดินโคลน หากแต่ธันวากลับคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันท่วงที แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย สายตาที่พวกเขาสบกันในวินาทีนี้นิ่งงันและลึกซึ้ง พริ้มเพราเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคมเข้มคู่นั้น ความสั่นคลอนในหัวใจที่เธอรู้สึกในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจ... ว่าผู้ชายคนนี้คือที่พักพิงที่เธอตามหามาตลอด “คุณพริ้ม...” เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะหวานซึ้ง เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่ถูกจังหวะทำลายทุกอย่างพังทลายลง ธันวาชะงักและถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงในทันที เขาเงยหน้ามองพริ้มเพราด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันคือความกังวลที่พริ้มเพราไม่เคยเห็นมาก่อน “พริ้ม... ผมคงต้องไปแล้วครับ” “เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นคะ คุณมีงานด่วนหรือเปล่า?” พริ้มเพราถามด้วยความตกใจ ธันวาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขากดรับสายด้วยสีหน้าที่ดูหนักใจยิ่งกว่าเดิม “ว่าไง... นายทำอะไรลงไป!” ในวินาทีนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตาเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ เขามีท่าทีกรุ้มกริ่มและรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ กวิน... ก้าวเข้ามาหาทั้งสองด้วยท่าทีที่ดูเป็นมิตรเกินควรในสถานการณ์แบบนี้ “ไงครับธันวา... เห็นคุณมีความสุขกับ ‘พนักงาน’ ของตัวเอง ผมก็เลยไม่อยากจะขัดจังหวะ แต่เกรงว่าข่าวฉาวเรื่องข้อมูลบริษัทที่รั่วไหลไปถึงมือคู่แข่งน่ะ... มันรอไม่ได้หรอกนะ และที่สำคัญที่สุด พริ้มเพรา... เธออาจจะอยากรู้ว่า ทำไมหลักฐานการรั่วไหลครั้งนี้ ถึงมีรอยนิ้วมือของเธออยู่บนนั้น” พริ้มเพราเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง เธอหันไปมองธันวาที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความไว้ใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นแววตาที่ธันวามองมาที่เธอนั้น... ไม่ได้มีความเชื่อใจหลงเหลืออยู่เลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและให้กำลังใจกันอย่างอบอุ่นนะคะ ครั้งหน้าเรามาลุ้นกันค่ะว่าพริ้มเพราจะผ่านวิกฤตความไว้ใจครั้งนี้ไปได้อย่างไร!