ความผิดพลาดครั้งใหญ่

"ไฟล์งานถูกลบ... และระบบสำรองข้อมูลก็เข้าถึงไม่ได้ คุณอธิบายมาสิพริ้มเพรา ว่าจะให้ผมรายงานบอร์ดบริหารยังไง ในเมื่อโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านหายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้" เสียงของธันวาไม่ได้ดังตวาด แต่กลับเรียบเย็นจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก พริ้มเพรายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กลายเป็นสีดำสนิท มือที่สั่นเทาของเธอกำลังกุมเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ตั้งใจ... เธอแค่พยายามจะจัดระเบียบไฟล์ตามคำแนะนำของกวินที่ทักแชทมาบอกว่า 'ระบบคลาวด์กำลังจะมีปัญหา ให้รีบย้ายไฟล์ไปไว้ในไดรฟ์สำรอง' ใครจะไปคิดว่านั่นจะเป็นกับดักที่ทำให้ทุกอย่างพินาศย่อยยับ "ฉัน... ฉันแค่ทำตามคำแนะนำเรื่องความปลอดภัยค่ะ คุณธันวาคะ ฟังพริ้มก่อนนะ..." พริ้มเพราหมุนตัวกลับมาหาเขา ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอพยายามจะเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของเขาตามสัญชาตญาณของการหาที่พึ่งพิง แต่ธันวากลับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างนั้นทำร้ายเธอได้มากกว่าคำดุด่าเสียอีก "คุณไว้ใจคนอื่นมากเกินไป จนลืมไปหรือเปล่าว่าใครคือคนรับผิดชอบงานนี้" ธันวาหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อระงับความผิดหวัง เขาไม่ได้โกรธที่งานพัง แต่มันเจ็บปวดที่เห็นเธอเดินเข้าไปติดกับดักที่ตื้นเขินขนาดนั้น "กวินน่ะเหรอที่บอกคุณ? คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของบริษัทผม?" พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกอยู่ในอก เธอเป็นแค่ยัยโก๊ะที่พยายามจะช่วย แต่ความซุ่มซ่ามและความใสซื่อจนเกินไปกำลังจะทำให้ธันวาต้องพังพินาศไปด้วย "พริ้มขอโทษค่ะ... พริ้มแค่อยากให้งานมันออกมาสมบูรณ์ที่สุด พริ้มไม่คิดว่าเขาจะ..." "ความหวังดีของคุณมันทำลายความพยายามของคนทั้งทีมนะพริ้มเพรา" เขาพูดจบก็หันหลังเดินไปที่ประตูห้องทำงาน โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีก "พรุ่งนี้เช้า ผมจะพิจารณาบทลงโทษเรื่องนี้เอง ตอนนี้... ออกไปจากห้องผมได้แล้ว ผมไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น" ห้องทำงานกลับมาเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว พริ้มเพราทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ของธันวา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอคุ้นเคยยังคงอบอวลอยู่รอบตัว แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บจนใจสั่น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความล่าสุดจากกวินปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ *‘เป็นไงบ้าง? ระบบล่มหรือยัง? พรุ่งนี้ถ้าธันวาเอาตัวรอดไม่ได้ มาหาผมนะ ผมมีที่ที่เหมาะกับคนเก่งๆ อย่างคุณมากกว่าที่นั่น’* น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากลงมาอาบแก้ม เธอไม่ใช่แค่โก๊ะ แต่เธอโง่เขลาที่ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นเครื่องมือทำลายคนที่เธอแอบรักมากที่สุด ผ่านไปนานนับชั่วโมง เมษาที่เพิ่งรู้ข่าววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในออฟฟิศที่ว่างเปล่า เธอเห็นพริ้มเพรานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างท่ามกลางความมืดมิด "พริ้ม! ฉันได้ยินข่าว... เรื่องนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เมษาเขย่าไหล่เพื่อนเบาๆ "เราต้องกู้ข้อมูลคืนสิ ธันวาเขาไม่ใจร้ายขนาดไล่เธอออกหรอก เชื่อฉัน!" "เขาไม่ได้ไล่ฉันออกหรอกเมษา..." พริ้มเพราตอบด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย "แต่เขามองฉันเหมือนคนแปลกหน้า... สายตาที่เขามองฉันวันนี้ มันไม่มีความเชื่อใจหลงเหลืออยู่เลย ฉันทำพังหมดแล้ว ทั้งงานของเขา ทั้ง... ความรู้สึกของเรา" ในขณะที่พริ้มเพรากำลังจมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานของธันวา พริ้มเพราหันไปมองทั้งน้ำตา หวังเพียงจะได้เห็นร่างสูงของคนที่เธอรักกลับมาเพื่อฟังคำอธิบายอีกครั้ง แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ธันวา กวินยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขามีแฟลชไดรฟ์สีเงินวาววับแกว่งไปมาอย่างใจเย็น "ไม่ต้องรอธันวาหรอกพริ้มเพรา เพราะเขากำลังถูกคณะกรรมการตรวจสอบจรรยาบรรณเรียกพบในอีกสิบนาทีนี้... และข้อมูลที่หายไปน่ะ อยู่ที่ฉันคนนี้คนเดียวเท่านั้น" พริ้มเพราลุกขึ้นยืน มือสั่นเทาด้วยความโกรธและตกใจ "คุณทำแบบนี้ทำไม! คุณต้องการอะไรกันแน่!" กวินเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดตัวเขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ฉันไม่ได้ต้องการบริษัทของเขา... ฉันต้องการให้เขาเห็นว่าคนของเขาขายวิญญาณให้ฉันแค่ไหน และพริ้มเพรา... เธอคือชิ้นส่วนสำคัญที่จะทำให้ธันวาไม่มีวันกลับมายืนในจุดนี้ได้อีก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครอีกคนก็ดังแทรกเข้ามาในห้อง พร้อมกับร่างของธันวาที่เดินกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและดุดัน เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นกวินยืนอยู่ใกล้พริ้มเพราเกินความจำเป็น ธันวากระชากคอเสื้อกวินอย่างแรงจนอีกฝ่ายถอยหลังไปกระแทกกับโต๊ะทำงาน "แกมาทำอะไรที่นี่! และถ้าแกคิดจะใช้ผู้หญิงของฉันเป็นเครื่องมือล่ะก็... แกคิดผิดแล้ว!" พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำว่า 'ผู้หญิงของฉัน' จากปากของธันวา แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดออกพร้อมกับบอร์ดบริหารสามคนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม โดยมีซองเอกสารสีน้ำตาลในมือหนึ่งคน "คุณธันวาครับ... เราได้รับรายงานว่ามีการทุจริตภายในโปรเจกต์ใหญ่ และหลักฐานทั้งหมด... ชี้เป้ามาที่คุณและคุณพริ้มเพราครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานราวกับถูกแช่แข็ง พริ้มเพราหันไปมองธันวาที่ตอนนี้กำลังหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... ระหว่างความโกรธ ความเจ็บปวด และความจริงที่กำลังจะถูกกระชากออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยยัยโก๊ะคนนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ!