ธันวาปกป้องพริ้มเพรา

"ฉันถามว่า... ใครเป็นคนสั่งให้เธอนำเอกสารสำคัญไปวางไว้ในถังขยะรีไซเคิลแบบนี้ พริ้มเพรา!" เสียงตวาดกร้าวของกวินดังสนั่นจนพนักงานทั้งชั้นออฟฟิศต่างหยุดชะงัก สายตาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่โต๊ะทำงานของพริ้มเพราเป็นจุดเดียว พริ้มเพราหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทาขณะพยายามก้มลงเก็บเศษกระดาษที่ถูกกวินปัดกระจายเต็มพื้น "ฉะ...ฉันไม่ได้ทำนะคะ คุณกวิน หนูไม่ได้..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอมองดูเอกสารโครงการโปรเจกต์ใหญ่ที่เธอกำลังตรวจสอบอยู่เมื่อครู่ แต่บัดนี้มันกลับถูกทำให้ยับยู่ยี่และมีรอยกาแฟหกเลอะเทอะโดยฝีมือใครบางคน ซึ่งเธอรู้ดีว่านั่นคือแผนการที่เขาสร้างขึ้นเพื่อโยนความผิดให้เธอ "หลักฐานคาตาแบบนี้ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ? เธอทำบริษัทเสียหายกี่ล้านรู้ตัวไหม? คนซุ่มซ่ามอย่างเธอไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่หรอก ไปเก็บของแล้วไสหัวไปซะ!" กวินขยับเข้าใกล้ รอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของเขาน่ารังเกียจเกินกว่าจะบรรยาย พริ้มเพรากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังตีรวน เธอรู้ว่าถ้าเธอสู้ เธออาจจะเผลอพูดความลับเรื่องสัญญาฉบับนั้นออกมา แล้วธันวา... คนที่เธอแอบรักและเคารพจะกลายเป็นเหยื่อทันที เธอทำได้เพียงก้มหน้า ยอมรับความอัปยศนี้เพื่อปกป้องเขา "พูดอะไรไม่ออกเลยหรือไง? หรือว่าสำนึกได้แล้วว่าตัวเองน่ะเป็นแค่ตัวซวยของแผนก?" กวินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอจนพริ้มเพราต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะทำงาน "ถอยออกไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากด้านหลัง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนทุกคนในออฟฟิศแทบหยุดหายใจ กวินชะงักกึก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับธันวาที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของเขานิ่งสนิท แต่ทว่าแฝงไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างที่เข้ามาขวางทาง "คุณธันวา... เรื่องนี้มันเรื่องงานครับ ผมแค่กำลังจัดการกับพนักงานที่ไร้ประสิทธิภาพ..." กวินพยายามคุมเชิง แต่ท่าทางของเขากลับดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญกับรัศมีอำนาจของอีกฝ่าย ธันวาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาก้าวเดินผ่านกวินไปช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าพริ้มเพรา เขาไม่ได้มองไปที่พนักงานคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว เขาก้มลงหยิบกระดาษที่ยับยู่ยี่ขึ้นมาหนึ่งแผ่น สายตาคู่คมกวาดอ่านเพียงชั่วครู่ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางๆ ออกมา "คุณบอกว่าเธอทำเอกสารเสียหายงั้นหรือ กวิน?" ธันวาหันกลับไปถาม น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว "เอกสารชุดนี้เป็นแค่ร่างแรกที่พริ้มเพราทำทิ้งไว้ เพราะเธอเสนอทางเลือกใหม่ที่ผมเห็นว่าดีกว่า... ซึ่งผมเป็นคนอนุมัติเองว่าให้ทิ้งมันซะ" ทั้งออฟฟิศตกอยู่ในความเงียบงัน กวินหน้าเปลี่ยนสีจากซีดเป็นแดงก่ำ "แต่ว่า... ผมเห็นเธอ..." "เธอทำงานตามคำสั่งของผม" ธันวาขยับเข้าไปใกล้กวินหนึ่งก้าว กดดันให้คู่แข่งต้องถอยหลังกลับไป "และอีกอย่าง... การที่คุณบุกเข้ามาในเขตรับผิดชอบของเธอ พร้อมกับกล่าวหาพนักงานของผมกลางที่สาธารณะแบบนี้ คุณคิดว่ามันเป็นพฤติกรรมที่ผู้บริหารควรทำหรือครับ?" พริ้มเพราเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของธันวาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาจากอก เขาปกป้องเธอ... เขาไม่เพียงแค่เชื่อใจเธอ แต่เขายอมเอาตำแหน่งงานและความเป็นมืออาชีพมาเดิมพันเพื่อหยุดการกลั่นแกล้งนี้ "พริ้มเพรา" ธันวาเรียกชื่อเธอโดยไม่หันกลับไปมอง "ไปที่ห้องทำงานของผม เดี๋ยวนี้" พริ้มเพราขานรับเสียงสั่น ก่อนจะรีบก้าวเดินตามร่างสูงใหญ่ของเขาไป ทิ้งให้กวินยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางสายตาสมน้ำหน้าของพนักงานคนอื่นๆ เมื่อประตูห้องทำงานปิดลงและล็อกสนิท ความเงียบที่กดดันกว่าข้างนอกก็เข้าปกคลุม ธันวาหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับมีความอ่อนโยนและ... ความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไมเขาถึงจ้องจะเล่นงานคุณ" ธันวาถาม พลางขยับเข้าใกล้พริ้มเพราอีกนิด พริ้มเพราก้มหน้าลง น้ำตาที่อัดอั้นมานานเริ่มรื้นขึ้นมา "เพราะหนู... เพราะหนูเป็นจุดอ่อนของคุณค่ะ ทุกคนรู้ว่าคุณให้ความสำคัญกับหนู ทั้งที่หนูไม่ได้เก่งอะไรเลย" ธันวายกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าเธอ แต่เขาก็ชะงักไว้เพียงแค่นั้น "คุณไม่ใช่จุดอ่อนพริ้มเพรา คุณคือเหตุผลที่ผมยังอยากมาทำงานที่นี่ทุกวัน... แต่บางที ความรักของผมมันอาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายมากเกินไป" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน แล้วยื่นให้เธอ "เปิดดูสิครับ นี่คือสิ่งที่กวินพยายามแย่งชิงไป... และถ้าคุณตัดสินใจเปิดมันตอนนี้ ทุกอย่างระหว่างเราอาจจะเปลี่ยนไปตลอดกาล" พริ้มเพรารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ใจหนึ่งเธอก็อยากจะกอดเขาไว้แน่นๆ แล้วบอกว่าไม่ต้องสนใจอะไรอีกแล้ว แต่อีกใจหนึ่งเธอก็กลัว... กลัวว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นจะเป็นความลับที่ทำให้เธอต้องเสียเขาไปจริงๆ เธอกลั้นหายใจ ตัดสินใจฉีกซองออกช้าๆ ทันทีที่สายตาจับจ้องไปที่เอกสารแผ่นแรก พริ้มเพราก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เพราะนั่นไม่ใช่เอกสารโครงการ... แต่เป็นภาพถ่ายของเธอและเขากำลังยืนกอดกันในคืนฝนตกที่ไม่มีใครควรจะเห็นภาพนั้น! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งหนักๆ ก่อนที่ร่างของกวินจะผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ แต่ผมมีบางอย่างที่จะทำให้การสนทนาของคู่รักต้องจบลงในวันนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของยัยโก๊ะและคุณชายมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าความลับนี้จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปอย่างไรนะคะ... เค้กวานิลลาค่ะ