กับดักของกวิน

"เซ็นเอกสารพวกนี้ให้ฉัน แล้วพริ้มเพรา... ชีวิตพนักงานเงินเดือนกระจอกๆ ของเธอจะเปลี่ยนไปตลอดกาล" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศ เขาเลื่อนแฟ้มสีดำสนิทมาตรงหน้าฉันด้วยท่าทางเยือกเย็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววผู้ชนะอย่างชัดเจน ในขณะที่ฉันทำได้เพียงกำมือแน่นใต้โต๊ะ ความรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมทำให้ฝ่ามือฉันชื้นเหงื่อ "คุณกวินคะ... ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ทำ" ฉันพยายามรวบรวมความกล้า เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเพียงเล็กน้อย แม้ในใจจะประหวั่นพรั่นพรึงกับข้อเสนอที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของความฉ้อฉล กวินแค่นยิ้มที่มุมปาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่มาหยุดอยู่ข้างหลังฉัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขามันช่างน่าอึดอัดเสียจนฉันอยากจะกั้นหายใจ "เธอคิดว่า 'ธันวา' จะปกป้องเธอได้นานแค่ไหนกัน? เขาน่ะเหรอ? คนที่มองเห็นเธอเป็นแค่ของเล่นแก้เหงื่อตอนเครียดจากงาน" "คุณธันวาไม่ใช่อย่างนั้น!" ฉันเผลอโพล่งออกไป เสียงดังลั่นห้อง กวินไม่ได้โกรธ เขากลับหัวเราะร่าราวกับว่าคำพูดของฉันเป็นเรื่องตลกขบขันที่น่าเวทนา "พริ้มเพราเอ๋ย... ความซื่อของเธอเนี่ยแหละที่เป็นจุดอ่อนที่น่ารักที่สุด" เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากข้างหูฉันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบ "ลองดูรูปพวกนี้ก่อนไหม? บางทีภาพถ่ายอาจจะเล่าเรื่องที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนก็ได้" หน้าจอแท็บเล็ตในมือเขาสว่างวาบขึ้น ภาพที่ปรากฏไม่ใช่เอกสาร แต่เป็นภาพฉันในวันนั้น... วันที่ฉันทำน้ำหกใส่เอกสารสำคัญของบริษัท และธันวาที่กำลังก้มลงช่วยเช็ดด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน... แต่มุมกล้องถูกปรับให้ดูเหมือนเขากำลังตำหนิฉันอย่างรุนแรง และสีหน้าของฉันในจังหวะนั้นก็ดูเหมือนคนที่กำลังหวาดกลัวจนสติแตก "ถ้าฉันส่งภาพพวกนี้ไปให้สื่อ หรือปล่อยลงโซเชียลว่า 'ผู้บริหารหนุ่มรังแกพนักงานสาวผู้โก๊ะกังจนเสียขวัญ' เธอคิดว่าภาพลักษณ์ของคุณชายธันวาจะเป็นอย่างไร? แล้วเธอ... จะยังทำงานที่นี่ต่อได้ไหม ในสายตาของทุกคนที่มองเธอด้วยความสมเพช?" หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่มันกับดักชัดๆ กวินไม่ได้ต้องการแค่ดึงตัวฉันไปทำงานด้วย แต่เขากำลังจะใช้ฉันเป็น 'เครื่องมือ' ทำลายชื่อเสียงของธันวา ความโกรธและความเสียใจตีรวนกันจนฉันพูดไม่ออก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น "คุณมันปีศาจ" ฉันเค้นเสียงผ่านไรฟัน "ขอบใจที่ชม" เขาตบไหล่ฉันเบาๆ อย่างยียวน "กลับไปคิดดูนะ พรุ่งนี้ฉันต้องการคำตอบ ถ้าไม่เซ็น... คลิปวิดีโอที่ตัดต่ออย่างแนบเนียนว่าเธอกำลังแอบขโมยข้อมูลลับไปให้ฉัน จะถูกส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของธันวา แล้วถึงตอนนั้น ต่อให้เธอเป็นนางฟ้าลงมาจุติ เขาก็ไม่มีวันเชื่อใจเธออีกต่อไป" ฉันเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน เมษาเพื่อนรักของฉันรออยู่ที่ลานจอดรถ เห็นหน้าฉันซีดเผือดเธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที "พริ้ม! เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดแบบนั้น กวินมันทำอะไรแก?" ฉันส่ายหัวไปมา ลมหายใจติดขัดจนเกือบจะเป็นลม เมษาประคองฉันไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ความรู้สึกโก๊ะกังที่มักจะนำพาเรื่องเดือดร้อนมาให้ ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกแย่เท่ากับความรู้สึกที่กำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุให้คนที่ฉันรักต้องพังทลายลง "เขาขู่ฉัน เมษา... เขาจะทำลายคุณธันวา" "ไม่ต้องกลัว!" เมษาจับไหล่ฉันแน่น "เราต้องบอกคุณธันวา เดี๋ยวนี้! ให้เขาจัดการ" "ไม่ได้!" ฉันร้องห้ามทันที "ถ้าบอก... กวินก็จะปล่อยข้อมูลเท็จนั่นทันที ฉันไม่อยากให้ชื่อเสียงเขาต้องมัวหมองเพราะความซุ่มซ่ามหรือความไม่ระวังของฉัน" ในจังหวะที่ฉันกำลังจมดิ่งกับความมืดมิด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น ฉันหยิบมันขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์ไม่ระบุตัวตนส่งมาเพียงสั้นๆ แต่ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ *‘คุณชายธันวากำลังจะมาถึงหน้าอาคารแล้ว... พร้อมกับตำรวจที่จะมาจัดการเรื่องการทุจริตในบริษัท เตรียมตัวรับบทนางเอกผู้น่าสงสารไว้ให้ดีนะ พริ้มเพรา’* รถสปอร์ตสีดำคันคุ้นตาเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานกว้าง ธันวาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องมาที่ฉันด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก ในขณะที่กวินเดินตามหลังออกมาจากอาคารด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า ‘เลือกซะ’ ธันวาเดินตรงมาที่ฉัน หยุดยืนต่อหน้าเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น "พริ้มเพรา... ผมได้รับรายงานเรื่องการส่งข้อมูลลับออกไปข้างนอก นี่เป็นฝีมือเธอใช่ไหม?" คำถามนั้นกระแทกเข้ากลางใจฉันอย่างจัง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันที ฉันหันไปมองกวินที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อย่างสำราญใจ ก่อนจะหันกลับมามองธันวาที่แววตาเริ่มสั่นไหวด้วยความผิดหวัง นี่มันคือเกมที่ไม่มีทางออก... ถ้าฉันสารภาพ ฉันก็เสียเขาไป ถ้าฉันเงียบ ฉันก็กำลังฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกคนนะคะที่ติดตามเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลาเสมอค่ะ!