พยายามทำตัวให้คู่ควร

“ถ้าคุณคิดว่าแค่สะดุดล้มหน้าคะมำแล้วเรียกว่าความพยายาม กวินคงต้องบอกว่า... มันน่าสมเพชมากกว่าน่าเอ็นดูนะพริ้มเพรา” เสียงทุ้มต่ำของกวินยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน ราวกับเข็มหมุดที่ทิ่มแทงลงบนความมั่นใจอันน้อยนิดที่มีอยู่ พริ้มเพราสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสลัดภาพใบหน้าเย็นชาของกวินทิ้งไปขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกย่อลงในสมุดเล่มหนา ในห้องสมุดส่วนตัวที่เงียบเชียบของธันวา กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนทำให้นึกถึงเขา... คุณชายสายละมุนผู้มีดวงตาอ่อนโยนแต่กลับมีกำแพงบางอย่างกั้นไว้เสมอ “บ้าจริง พริ้ม... ตั้งสติหน่อย” ฉันพึมพำกับตัวเอง พยายามฝืนบังคับนิ้วมือที่สั่นเทาให้เขียนชื่อภาษาฝรั่งเศสที่ซับซ้อนให้ถูกต้อง ความรู้สึกเย็นวาบจากคำเตือนของกวินยังคงเกาะกินใจ “เกมนี้... เสียหัวใจไปตลอดกาล” หมายความว่ายังไงกันนะ? เขาคิดว่าฉันเป็นแค่หมากในเกมงั้นเหรอ? พริ้มเพราเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ฉลาดปราดเปรื่อง ไม่ได้มีภูมิฐานเทียบเท่าธันวา แต่สิ่งที่เธอมีคือความดื้อรั้นที่จะไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตาที่ใครบางคนพยายามขีดเส้นให้ ประตูห้องสมุดเปิดออกช้าๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของชาร้อนที่ลอยมาก่อนตัว ธันวาก้าวเข้ามาในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูเรียบหรู เขาหยุดมองหญิงสาวที่ฟุบอยู่กับกองหนังสือด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “รู้ไหมครับ... การอ่านหนังสือจนดึกดื่นแบบนี้ ไม่ได้ช่วยให้ตำแหน่งผู้ช่วยผู้บริหารของคุณมั่นคงขึ้นหรอกนะ” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่มุมปาก “มันเป็นหน้าที่ของผมที่จะดูแลคุณ ไม่ใช่ให้คุณมาทรมานตัวเองแบบนี้” ฉันเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขา ใจที่เต้นระรัวเริ่มสงบลงเมื่อเห็นแววตาที่ห่วงใยนั้น “พริ้มไม่ได้ทำเพื่อตำแหน่งค่ะคุณธันวา... แต่พริ้มทำเพื่อตัวเอง... และเพื่อคนที่จะยืนข้างคุณได้โดยไม่ต้องรู้สึกเหมือนตัวตลก” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางถ้วยชาลงข้างสมุดของฉัน ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ทำไมถึงอยากยืนข้างผมขนาดนั้น?” คำถามนั้นเรียบง่าย แต่เหมือนระเบิดที่จุดชนวนกลางใจฉัน ฉันไม่ได้ตอบทันที แต่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยอ่านใจยากนั้น “เพราะพริ้มไม่อยากเป็นแค่คนที่คุณต้องคอยเก็บกวาดความซุ่มซ่ามให้ค่ะ... พริ้มอยากเป็นคนที่คุณนึกถึง เวลาที่คุณเหนื่อย หรือเวลาที่คุณอยากแบ่งปันเรื่องราวดีๆ ไม่ใช่แค่ปัญหาที่พริ้มก่อ” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย... และหวั่นไหวไปพร้อมๆ กัน “พริ้มเพรา” เขาเรียกชื่อฉันแผ่วเบา “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงจ้างคุณ ทั้งที่รู้ว่าคุณอาจจะทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญ หรือเข้าประชุมสาย” ฉันก้มหน้าหลบสายตา “เพราะสงสารหรือคะ?” “เพราะในโลกที่ทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากัน... คุณเป็นคนเดียวที่แม้แต่จะพยายามปิดบังความโก๊ะของตัวเอง ยังทำได้ไม่เนียนเลยสักครั้ง” ธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ความจริงใจของคุณ... มันหาไม่ได้ในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยแผนธุรกิจหรอกนะ” หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนอยู่ในอก ทั้งดีใจที่เขาเห็นคุณค่า และเสียใจที่รู้ดีว่าตัวเองยังห่างไกลจากการเป็น ‘คนพิเศษ’ ของเขาจริงๆ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้กวินเข้าแทรกแซงได้... ความรู้สึกไม่คู่ควรที่กัดกินใจฉันอยู่ทุกวัน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันก็สั่นรัวบนโต๊ะ หน้าจอโชว์ชื่อของ ‘กวิน’ ที่ส่งข้อความสั้นๆ มา [ผมเห็นคุณพยายามนะ... แต่น่าเสียดายที่ธันวาเขากำลังปิดบังความจริงบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวคุณไว้ ถ้าอยากรู้ว่าเขาเอาคุณมาเป็นเกราะกำบังเพราะอะไร พรุ่งนี้ที่ลานจอดรถเวลาสิบโมง... ผมมีคำตอบให้] ฉันตัวเย็นเฉียบ มือสั่นเทาจนเกือบปัดถ้วยชาคว่ำ ธันวาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ฉันรีบคว่ำหน้าจอมือถือลง หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา “ไม่มีอะไรค่ะ แค่... เมษาทักมาตามเรื่องงานน่ะค่ะ” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ “งั้นหรือครับ... งั้นเรามาต่อเรื่องภาษาฝรั่งเศสกันดีกว่าไหม ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะสอนคุณมากกว่านั้น” เขาเอื้อมมือมาแตะหลังมือฉันเบาๆ ไออุ่นจากฝ่ามือเขาทำให้ฉันแทบลืมสิ่งที่กวินเตือนไปเสียสนิท แต่ทว่า... วินาทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังด้านหลังธันวา ฉันก็ต้องหยุดหายใจ ที่มุมมืดของประตูห้องสมุด ร่างของเลขาฯ คนสนิทของธันวาที่ฉันคิดว่ากลับบ้านไปแล้ว กำลังยืนจดบันทึกบางอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาที่เขามองมายังฉันและธันวาไม่ใช่สายตาของพนักงานทั่วไป แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังรอคอยให้ถึงเวลา ‘กำจัด’ อะไรบางอย่างออกไป พริ้มเพราเอ๋ย... เกมนี้มันอันตรายกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่าเลยนะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของพริ้มเพราในตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยเอาใจช่วยให้เธอผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ค่ะ