เมื่อความจริงถูกเปิดเผย

"คุณกำลังจะบอกว่า... ทั้งหมดที่ผ่านมา มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอคะ?" เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่าขณะก้มมองเอกสารในมือ กระดาษแผ่นนั้นไม่ได้เป็นเพียงบันทึกสัญญาจ้างงาน แต่มันคือใบเสร็จที่ยืนยันว่า 'ตัวตน' ของเธอในบริษัทระดับประเทศแห่งนี้ ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่าพนักงานรายวันที่มีหน้าที่เพียงจัดเรียงเอกสารให้คนในแผนกกลยุทธ์ ไม่ใช่ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' อย่างที่เธอเข้าใจมาตลอดหลายเดือน ห้องทำงานของธันวาเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงของตัวเอง ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ แววตาที่เคยอบอุ่นและทอดมองเธออย่างเอ็นดูบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่ปิดไม่มิด "พริ้ม... ฟังผมก่อนนะครับ" ธันวาขยับตัวจะลุกขึ้น แต่พริ้มเพราถอยกรูดไปติดขอบประตู "อย่าเข้ามานะคะ!" เธอแผดเสียงขึ้นเบาๆ แต่สั่นเครือ "ที่ผ่านมาที่คุณใจดีกับฉัน ที่คุณคอยสอนงานฉัน ที่คุณ... ทำเหมือนฉันเป็นคนสำคัญของบริษัท ทุกอย่างมันเป็นเพราะความสงสาร หรือเป็นเพราะคุณอยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆ เพื่อที่คุณจะได้หัวเราะเยาะความโก๊ะของฉันได้สะดวกๆ กันแน่คะ?" ธันวาชะงัก สายตาคมกริบของเขาฉายแววเจ็บปวด "ผมไม่เคยหัวเราะเยาะคุณ ในทางกลับกัน... ผมชื่นชมที่คุณพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แม้ว่าในตอนแรกมันจะเป็นเพราะความเข้าใจผิดเรื่องตำแหน่งงาน แต่พริ้ม... คุณมีค่ามากกว่านั้นมากนะครับ" "ค่าของฉันเหรอคะ?" พริ้มเพราแค่นหัวเราะ ทั้งที่น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "ค่าของฉันคือพนักงานเดินเอกสารที่ดันไปหลงรักเจ้านายตัวเอง แถมยังหลงระเริงไปกับตำแหน่งลวงโลกที่ใครบางคนสร้างขึ้นมาให้ฉันอุ่นใจเล่นๆ แบบนี้เหรอคะ?" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณนะพริ้ม!" ธันวารีบลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอด้วยความรวดเร็ว "ตอนแรกมันเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบ HR แต่พอผมเห็นคุณทำงานอย่างมีความสุข... เห็นคุณยิ้มเวลาที่คิดว่าตัวเองทำโปรเจกต์ใหญ่สำเร็จ ผมก็ไม่กล้าบอกความจริง เพราะผมไม่อยากเห็นรอยยิ้มนั้นหายไป" พริ้มเพราเงยหน้ามองคนตรงหน้า สายตาของธันวาจริงจังและอ่อนโยนอย่างที่เคยเป็นเสมอมา แต่มันกลับทำให้เธอยิ่งรู้สึกพ่ายแพ้ ยิ่งเขามองเธอด้วยความรักมากเท่าไหร่ ความจริงที่ว่าเธอคือ 'คนธรรมดา' ที่ไม่มีคุณสมบัติจะยืนเคียงข้างเขาก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเท่านั้น "คุณมันใจร้าย... ใจร้ายที่สุดเลยค่ะธันวา" พริ้มเพราผลักอกเขาแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกตามหลังของเลขาสาวหน้าห้องที่มองมาด้วยสายตาเวทนา เธอวิ่งผ่านโต๊ะทำงาน ผ่านทางเดินที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำแสนสุข วิ่งหนีจากความจริงที่เพิ่งถูกกระชากออกมาจนเหลือแต่ซากปรักหักพังของความเชื่อมั่น เมษาที่นั่งรออยู่ที่ลานจอดรถเห็นเพื่อนสนิทวิ่งน้ำตานองหน้ามาก็รีบวิ่งลงจากรถ "พริ้ม! เกิดอะไรขึ้น! อีตาคุณชายธันวาทำอะไรแก!" "กลับกันเถอะเมษา... พาฉันไปจากที่นี่ที ฮึก..." พริ้มเพราสะอื้นจนตัวโยน เมษาได้แต่โอบกอดเพื่อนไว้พลางหันไปมองตึกสูงตระหง่านเบื้องหลังด้วยสายตาโกรธเคือง เธอเดาเรื่องราวออกทันที และนั่นคือสิ่งที่แย่ที่สุด ทว่า ในขณะที่พริ้มเพรากำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงเรียกเข้มๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดของเสาต้นหนึ่ง "จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณพริ้มเพรา?" กวินก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มของเขาดูเหมือนสุภาพบุรุษ แต่มันแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่น่าขนลุก เขามองไปที่ตึกสำนักงานของธันวาก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าคุณรู้แล้วว่าตัวเองเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ธันวามันเอาไว้เล่นแก้เหงื่อ ทำไมไม่ลองเปลี่ยนข้างมาอยู่กับคนที่เห็นค่าของคุณจริงๆ ดูบ้างล่ะ?" พริ้มเพราหยุดชะงัก น้ำตาที่เคยไหลพรากกลับเหือดแห้งลงชั่วขณะ เธอหันไปมองกวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "คุณพูดเรื่องอะไรคะ?" กวินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ "ในนี้มีหลักฐานทั้งหมดที่ธันวาใช้ปิดบังคุณ และที่สำคัญ... มีสัญญางานที่คุณจะได้รับจริงๆ ถ้าคุณยอมร่วมมือกับผมทำลายสิ่งที่เขาพยายามสร้างขึ้นมา" พริ้มเพรานิ่งงัน นิ้วเรียวสั่นเทาเอื้อมไปแตะที่ซองเอกสารนั้น เธอไม่ได้ต้องการแก้แค้น แต่นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เธอจะพิสูจน์ให้ธันวาเห็นว่า 'พนักงานเดินเอกสารคนนี้' ก็มีดีพอที่จะทำให้เขาต้องสูญเสียทุกอย่างได้เหมือนกัน หัวใจที่แตกสลายกำลังถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เธอเองก็ไม่รู้จัก... พริ้มเพราตัดสินใจคว้าซองเอกสารจากมือกวินไว้แน่น พร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นบนสุดของตึกที่ธันวากำลังยืนมองลงมาผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สายตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านความมืด... และในวินาทีนั้นเอง กวินก็กระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่เย็นเยียบ "ตัดสินใจให้ดีนะพริ้มเพรา... เพราะเกมนี้ ถ้าคุณพลาด คุณจะไม่ได้แค่ตกงาน แต่คุณจะสูญเสียหัวใจไปตลอดกาล" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลานะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!