ตัดสินใจลาออก

“ถ้าคุณเลือกจะทำแบบนี้ ก็อย่าถามหาคำว่าโอกาสอีกเลยนะคะคุณธันวา!” น้ำเสียงของพริ้มเพราสั่นพร่าขณะตะโกนฝ่าเสียงลมที่พัดกระโชกเข้าในรถตู้คันเก่าที่เธอเช่ามา เธอไม่หันกลับไปมองกระจกหลัง ไม่แม้แต่จะเหลียวมองตึกบริษัทที่กำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกิน เพราะในวินาทีนี้ หัวใจของเธอก็ไม่ต่างจากกองเพลิงนั้น มันแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี พริ้มเพราปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอย่างลวกๆ มือไม้ที่มักจะซุ่มซ่ามจนทำแก้วกาแฟแตกเป็นประจำในออฟฟิศ บัดนี้กลับสั่นเทาจนต้องกำพวงมาลัยแน่น เธอตัดสินใจแล้ว... การลาออกผ่านจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ที่ส่งไปก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ เพียงไม่กี่นาที คือสิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้ เพื่อหนีไปให้พ้นจากวงจรความขัดแย้งที่เธอเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ที่คอยแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้ผู้ชายที่เธอรัก “พี่เมษาคะ พริ้มไม่ไหวแล้วจริงๆ...” เธอพึมพำกับตัวเองขณะรถแล่นผ่านเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ ความเงียบงันภายในรถยิ่งทำให้เสียงความคิดในหัวดังขึ้นจนน่ากลัว ทางด้านธันวา ในขณะที่หางตาเห็นเปลวเพลิงจากออฟฟิศที่พ่อสร้างมากับมือ เขากลับบิดพวงมาลัยรถหรูหรานั้นออกไปอีกเส้นทางหนึ่ง... เส้นทางที่ขนานไปกับทางรถไฟสายเหนือที่เขารู้ดีว่าพริ้มเพรากำลังมุ่งหน้าไป สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองความพินาศของธุรกิจ แต่มองเพียงแค่เงาของรถตู้สีซีดคันหนึ่งที่อยู่ลิบๆ “คุณหนีผมไม่พ้นหรอกพริ้มเพรา” เขากัดฟันพูด เสียงนั้นเรียบสนิทจนน่าขนลุก “ไม่ว่าผมจะต้องสูญเสียอะไรไป แต่ถ้าวันหนึ่งผมไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ถึงมีโลกทั้งใบไว้ในมือ มันก็ไร้ความหมาย” สองชั่วโมงผ่านไป บรรยากาศสองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นทุ่งนาและภูเขาสลับซับซ้อน พริ้มเพราตัดสินใจจอดรถแวะข้างทางในอำเภอเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหน้าร้านขายของชำ กลิ่นดินหลังฝนตกทำให้เธอนึกถึงอดีต... นึกถึงตอนที่ธันวาเคยแอบเอาขนมปังมาวางไว้บนโต๊ะทำงานเธอตอนที่เธอลืมทานข้าว “โก๊ะอย่างเธอน่ะ ถ้าไม่มีฉันคอยดูแลจะเป็นยังไงนะ” ประโยคนั้นของเขาลอยเข้ามาในหัวอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกจุกที่อก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะปิดเครื่องทิ้ง แต่แล้วสายเรียกเข้าที่โชว์ชื่อ ‘กวิน’ ก็ทำให้เธอชะงัก “รับสิพริ้มเพรา... เธอรู้ดีไม่ใช่เหรอว่าใครกันแน่ที่ช่วยเธอได้ในตอนนี้” เสียงของกวินในปลายสายดูเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ “ธันวากำลังล้มละลาย บริษัทพังพินาศเพราะความผิดพลาดที่เธอเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ถ้าเธอไม่อยากให้เขาต้องติดคุกหัวโต กลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้ ที่เซฟเฮาส์ริมน้ำ... แล้วฉันจะจัดการทุกอย่างให้จบ” พริ้มเพรามือสั่นจนโทรศัพท์เกือบหล่นพื้น ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ หากธันวาหมดตัวเพราะเธอ... เธอจะให้อภัยตัวเองได้อย่างไร? เธอลังเล ลังเลระหว่างการหนีไปให้ไกลเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ หรือการเดินกลับเข้าไปในกรงทองของคนที่หวังจะทำลายคนที่เธอรัก ในจังหวะที่เธอกำลังจะกดวางสาย เสียงรถยนต์คันหรูที่คุ้นเคยก็เบรกเอี๊ยดลงที่หน้าร้านขายของชำ ฝุ่นตลบอบอวลจนพริ้มเพราต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ประตูรถเปิดออกอย่างแรง ธันวาก้าวลงมาด้วยสภาพที่เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยและใบหน้าที่เต็มไปด้วยเขม่าควัน ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา แต่มันกลับเปล่งประกายความโหยหาอย่างชัดเจนเมื่อเห็นเธอ “ใครบอกให้คุณหนี!” เขาเดินตรงเข้ามาประชิดตัวจนเธอไม่มีทางถอย “ใครบอกว่าชีวิตคุณมีค่าแค่การลาออกแล้วหายไปแบบนี้!” “พริ้มแค่ไม่อยากเป็นตัวภาระ... พี่ธันวาคะ ฮึก... กวินเขาบอกว่าพี่กำลังจะ—” ธันวาไม่รอให้เธอพูดจบ เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดแน่นราวกับจะหลอมรวมวิญญาณของเขาไว้กับเธอ กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นควันไฟบนตัวเขาทำให้พริ้มเพราน้ำตาร่วงพรู “ผมไม่สนว่าบริษัทจะพังยังไง หรือผมจะเหลือแค่ตัวเปล่าๆ” เขาขยับใบหน้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ “แต่ที่ผมตามมา เพราะผมรู้ว่า ถ้าผมไม่มีคุณ... ผมก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว” ทันใดนั้นเอง เสียงยางรถยนต์ที่เบรกดังสนั่นหวั่นไหวอีกล้อดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงประตูรถที่เปิดออกหลายบาน พริ้มเพราหันไปมองอย่างตกใจ เห็นกลุ่มชายชุดดำจำนวนหนึ่งก้าวลงมาจากรถตู้สีดำสนิท ซึ่งไม่ใช่รถของกวิน แต่เป็นรถของใครบางคนที่ดูเหมือนจะตามล่าธันวามาตั้งแต่ออกมาจากกรุงเทพฯ! ธันวาผลักพริ้มเพราไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันไม่ใช่โทรศัพท์มือถือ... แต่มันคือกุญแจเซฟตี้บอกตำแหน่งที่เขาใช้ระบุตัวคนร้าย และเมื่อเขาหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากชายหนุ่มแสนละมุน เป็นคนละคน “วิ่งไปหลังร้านพริ้มเพรา... อย่าหันกลับมาไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม!” ความหวังที่จะได้พักใจกลายเป็นฝันร้ายที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเค้กวานิลลามาจนถึงตอนนี้นะคะ!