ธันวาสติแตก

"คุณธันวาคะ! ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพแบบนี้ ดิฉันเกรงว่าหุ้นของบริษัทเราจะดิ่งลงเหวเพราะความซึมกะทือของคุณนะคะ!" เลขาหน้าห้องที่ทำงานกับธันวามานานถึงกับต้องเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงเอือมระอา ทว่าชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำกลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของเธอ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่แก้วกาแฟว่างเปล่าใบหนึ่งบนโต๊ะ... แก้วที่มีรอยลิปสติกสีชมพูอ่อนจางๆ ของพริ้มเพราทิ้งไว้เมื่อสามวันก่อน สามวันแล้วที่ความโก๊ะของเธอหายไปจากออฟฟิศนี้ ธันวาขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงผิดวิสัยผู้บริหารมาดเนี้ยบ เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่ออ่านเอกสารในมือ แต่ตัวอักษรเหล่านั้นกลับเต้นระบำกลายเป็นใบหน้ายิ้มกว้างของพริ้มเพราตอนที่เธอทำน้ำหกใส่กางเกงเขา หรือตอนที่เธอสะดุดขาตัวเองจนล้มลงมาในอ้อมกอดเขาด้วยความบังเอิญ "มันเงียบเกินไป..." ธันวาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า "อะไรนะคะ?" เลขาถามซ้ำ "ผมบอกว่า ออฟฟิศนี้มันเงียบเกินไป! ไม่มีใครทำเครื่องชงกาแฟระเบิด ไม่มีใครเดินสะดุดพรมจนเอกสารปลิวว่อนไปทั่วห้อง! แบบนี้มันจะไปทำงานกันอย่างมีความสุขได้ยังไง!" ธันวาลุกขึ้นยืนกะทันหันจนเก้าอี้ราคาแพงครูดไปกับพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้าเสื้อสูทมาพาดบ่าแล้วเดินดุ่มๆ ออกไป เขาสติแตกจริงๆ นั่นแหละ เขาที่เคยภูมิใจนักหนากับความสงบและความเป็นระเบียบ บัดนี้กลับโหยหาความโกลาหลที่ชื่อว่า 'พริ้มเพรา' จนแทบคลั่ง ธันวาขับรถตรงไปยังคอนโดของหญิงสาวโดยไม่สนกฎจราจรในใจ เขาจำได้แม่นว่าเมษาเคยขู่เขาไว้ว่าถ้าเขาทำให้พริ้มเพราเสียใจอีกเพียงครั้งเดียว เพื่อนรักของเธอจะจับเธอย้ายหนีไปไกลถึงต่างจังหวัดทันที และในวินาทีนี้ ทุกอย่างรอบตัวเขาเหมือนกำลังจะล่มสลาย เมื่อถึงหน้าห้อง 204 ธันวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปกดกริ่ง ครั้งที่หนึ่ง... ไม่มีเสียงตอบรับ ครั้งที่สอง... เงียบสนิท และในครั้งที่สาม เขาก็ตัดสินใจรัวนิ้วใส่ปุ่มจนเกิดเสียงดังต่อเนื่อง "พริ้ม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น!" ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน แต่กลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินออกมาจากห้องตรงข้ามแทน ประตูห้องข้างๆ เปิดออกพร้อมกับร่างของกวินที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท เขาอยู่ในชุดลำลองดูสบายๆ ขัดกับใบหน้าเคร่งเครียดของธันวาอย่างสิ้นเชิง "คุณธันวา... มาหาใครหรือเปล่าครับ?" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน "อ๋อ... ลืมไป คุณคงยังไม่รู้สินะ พริ้มเพราเขาไม่อยู่หรอกครับ เขาเพิ่งย้ายออกไปเมื่อเช้านี้เอง" ธันวาชะงัก ร่างกายเหมือนถูกแช่แข็ง "ย้าย? ย้ายไปไหน?" "ไปไหนเหรอ..." กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาจ้องมองธันวาอย่างผู้ชนะ "ผมเป็นคนพาเธอไปส่งที่สนามบินเองครับ ดูเหมือนเธอจะอยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีใครคอยจู้จี้จุกจิกเรื่องการทำงานของเธออีกแล้วนะครับ" หัวใจของธันวาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม โลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาไม่ได้สนใจอีกต่อไปว่ากวินจะโกหกหรือไม่ ความรู้สึกผิดและภาพความทรงจำที่เขาเคยเย็นชาใส่เธอในช่วงก่อนหน้านี้ประดังเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เขาไม่สนใจมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น ร่างสูงรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเมษาทันที "เมษา! พริ้มอยู่ไหน! บอกผมมาเดี๋ยวนี้!" ธันวาตะคอกใส่โทรศัพท์จนปลายสายชะงัก "คุณธันวา? ทำไมถึงเพิ่งจะมาถามเอาป่านนี้คะ!" เสียงของเมษาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเคือง "สายไปแล้วค่ะ พริ้มเขาตัดสินใจแล้ว... เขาไม่อยากเป็นความวุ่นวายในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ!" "ผมไม่ต้องการชีวิตที่สมบูรณ์แบบ! ผมต้องการเขา!" ธันวากระแทกเสียงกลับ ความเป็นผู้นำที่เขาเคยยึดถือพังทลายลงสิ้นเหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ผู้หญิงที่โก๊ะที่สุดกลับคืนมา "ขอร้องเถอะเมษา... บอกผมว่าเธออยู่ที่ไหน ผมจะตามไป เดี๋ยวนี้!" เขากดวางสายโดยไม่รอคำตอบ ก่อนจะหันกลับมามองกวินที่ยังคงยิ้มเยาะอยู่ที่เดิม ธันวาก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อกวินอย่างลืมตัว "แกทำอะไรลงไป! แกทำอะไรกับพริ้ม!" กวินไม่ได้ขัดขืน เขากลับหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับธันวา... ทุกอย่างพริ้มเขาเลือกเอง และเชื่อผมเถอะ ว่าตอนนี้เธออยู่ไกลเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะเอื้อมถึง... อ้อ! อีกอย่างนะ ถ้าคุณรีบไปตอนนี้ คุณอาจจะทันเห็นเธอกำลังก้าวขึ้นเครื่องบินไปกับคนที่ดูแลเธอได้ดีกว่าคุณ... 'คู่หมั้น' ที่เธอเพิ่งตกลงคบหาดูใจเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ไงครับ" ธันวาปล่อยมือจากคอเสื้อกวินทันที ราวกับถูกไฟลวก ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจเมื่อเสียงประกาศจากโทรศัพท์ของกวินดังขึ้น เป็นคลิปวิดีโอสดที่แสดงให้เห็นพริ้มเพรากำลังเดินเข้าสู่เกตขาออกต่างประเทศ โดยมีชายหนุ่มหน้าตาดีแปลกหน้าเดินโอบเอวเธออย่างสนิทสนม นั่นไม่ใช่ความผิดพลาด... นั่นคือการลาจากที่แท้จริง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหมุนตัววิ่งออกจากตึกเพื่อไปที่สนามบิน เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อ แต่เนื้อความข้างในกลับทำให้เขาก้าวไม่ออก *‘พริ้มไม่ได้ไปที่สนามบินค่ะ... แต่พริ้มอยู่ที่ห้องเก็บของชั้นใต้ดินของบริษัทคุณ และตอนนี้... ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกปิดตายด้วยฝีมือของใครบางคน พริ้มติดอยู่ข้างใน... และไฟกำลังจะดับลงแล้วค่ะธันวา!’* เค้กวานิลลาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับสถานการณ์บีบคั้นในตอนนี้และร่วมลุ้นไปกับธันวานะคะ!