ความเข้าใจผิดที่รุนแรง

“คุณธันวาคะ... ห้านาทีที่ดิฉันให้ไปน่ะ มันหมดลงแล้วนะคะ” เสียงของกวินดังก้องผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวหรู พริ้มเพรายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้องทำงานของธันวา มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นระริกจนกระดาษด้านในส่งเสียงกรอบแกรบ เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟัง แต่ประโยคที่ธันวาทวนซ้ำในหัวเมื่อครู่ทำให้เธอหยุดชะงัก ‘บริษัทหรือพริ้มเพรา’ คำถามที่ดูเหมือนง่าย แต่ในโลกธุรกิจของธันวามันคือนรกที่ไม่มีทางเลือก ในห้องทำงาน ธันวากำเเน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กราฟหุ้นของบริษัทกำลังดิ่งลงเหวจากการปั่นข่าวลือเรื่องการยักยอกเงินทุน เขาเงยหน้าขึ้นมองภาพผ่านกระจกใสที่เห็นเงาลางๆ ของพริ้มเพรายืนอยู่ด้านนอก “คุณกวิน... ถ้าคุณคิดว่าการทำลายชื่อเสียงของผมจะทำให้คุณได้ทุกอย่างไป คุณคิดผิดแล้ว” ธันวากดเสียงต่ำ “พริ้มเพราไม่ใช่เครื่องมือ และผมก็ไม่ใช่เบี้ยบนกระดานของคุณ” “งั้นก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลยครับ” สิ้นเสียงวางสาย ธันวารีบพุ่งตัวออกจากโต๊ะทำงานหวังจะไปหาหญิงสาว แต่ทันทีที่เปิดประตูออกไป เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า พริ้มเพราไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว บนพื้นมีเพียงแฟ้มเอกสารที่เธอทำหล่นทิ้งไว้ ขณะเดียวกันที่หน้าล็อบบี้บริษัท ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งในโซเชียลมีเดียถูกแชร์ไปทั่วในเวลาไม่ถึงสิบนาที ภาพถ่ายตัดต่อของพริ้มเพราที่ดูเหมือนกำลังรับเงินใต้โต๊ะจากกวินถูกแปะหราอยู่ทุกสำนักข่าวออนไลน์ พร้อมพาดหัวชวนสั่นประสาท: *‘เลขาฯ ลับธันวา ขายความลับบริษัท แฉยับความสัมพันธ์คาวโลกีย์!’* พริ้มเพรานั่งลงบนม้านั่งสวนสาธารณะใกล้บริษัท มือถือของเธอสั่นไม่หยุด เมสเซจจากคนรู้จักและคอมเมนต์ด่าทอถาโถมเข้ามาเหมือนพายุ เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอแค่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งจนหาจุดโฟกัสไม่ได้ “ไม่จริง... มันไม่จริงเลย” เธอพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันแค่เอาเอกสารไปส่ง... ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” “เชื่อเขาขนาดนั้นเลยเหรอครับ พริ้มเพรา?” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างตัว กวินก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทางสุภาพผิดปกติ เขาสวมสูทเนี้ยบกริบ รอยยิ้มมุมปากของเขามันดูเหมือนความหวังดีที่อาบยาพิษ เขาถือแท็บเล็ตในมือแล้วยื่นให้เธอเห็นภาพที่ถูกตกแต่งอย่างแนบเนียน “ธันวาเขาเป็นคนปล่อยข่าวนี้เองครับ เขาต้องทำเพื่อรักษาบริษัท... เขาเลือกแล้วว่าชื่อเสียงของเขาสำคัญกว่าผู้หญิงซุ่มซ่ามคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความโก๊ะที่เขาเคยหัวเราะเยาะน่ะ” “คุณโกหก! คุณธันวาไม่มีวันทำแบบนั้น!” พริ้มเพราลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า มือปัดแท็บเล็ตนั่นจนร่วงหล่นลงพื้น “งั้นลองดูนี่สิ” กวินกดปุ่มเปิดลำโพง เป็นเสียงบันทึกการสนทนาของธันวากับหุ้นส่วนคนหนึ่ง ‘...พริ้มเพราน่ะเหรอ? ก็แค่เบี้ยที่เอาไว้ถ่วงเวลาให้กวินสนใจเท่านั้น เรื่องข่าวฉาวนั่น... ปล่อยให้คนทั้งโลกรุมด่าเธอไปเถอะ อย่างน้อยบริษัทผมก็จะได้ปลอดภัย’ โลกของพริ้มเพราพังทลายลงในวินาทีนั้น เสียงนั้น... เสียงของธันวาจริงๆ ทุกน้ำเสียงที่เคยแผ่วเบาและอ่อนโยน กลายเป็นเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอ เธอจำได้ดีว่าเขาเคยบอกว่า ‘อย่าไปฟังข่าวลือ’ แต่ตอนนี้ข่าวลือกลับมาจากปากของเขาเอง “เข้าใจหรือยังครับ?” กวินยื่นมือมาหมายจะแตะไหล่เธอ “ไปกับผมเถอะ ผมจะทำให้โลกนี้รู้ว่าใครคือตัวจริง และผมจะทำให้ธันวาต้องชดใช้ที่ทำกับคุณแบบนี้” พริ้มเพราถอยหลังกรูด น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาเป็นสาย เธอรู้สึกรังเกียจทั้งกวินที่ปั่นหัวเธอ และรู้สึกรังเกียจตัวเองที่เคยเผลอใจไปรักผู้ชายที่มองเธอเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง เธอหันหลังวิ่งหนีจากสวนสาธารณะไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น ธันวาขับรถไล่ตามเธอมาจนถึงสวนสาธารณะ เขาเห็นแผ่นหลังของเธอไกลๆ แต่ทันใดนั้น รถตู้สีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปาดหน้าหญิงสาว พริ้มเพราที่กำลังเสียขวัญล้มลงกับพื้น ก่อนที่ชายฉกรรจ์สองคนจะลงจากรถแล้วคว้าตัวเธอเข้าไปข้างใน “พริ้มเพรา!” ธันวาร้องลั่น เขาเหยียบคันเร่งจนมิดหวังจะขวางรถตู้คันนั้นไว้ แต่จังหวะที่เขาจะเบี่ยงรถไปเทียบข้าง เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้นจากทางเข้าบริษัทที่เขาเพิ่งจากมา ตามด้วยเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ว่าเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะระบบ ข้อมูลลับทั้งหมดกำลังถูกลบทิ้ง ธันวาต้องเลือกระหว่าง ‘การไล่ตามพริ้มเพราไป’ กับ ‘การหักพวงมาลัยกลับไปกู้บริษัท’ เขากำพวงมาลัยแน่นจนขาวซีด มองเห็นรถตู้ที่พาหญิงสาวผู้เป็นที่รักหายลับตาไปทางข้ามทางรถไฟ ในขณะที่อีกด้านหนึ่งเปลวเพลิงเริ่มพวยพุ่งขึ้นจากตึกบริษัทที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูลเขา ธันวาคำรามในลำคอด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตัดสินใจหักพวงมาลัยรถไปในทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด! ทว่า... ในวินาทีที่รถของเขากำลังจะเลี้ยวกลับ หน้าจอวิทยุในรถก็ติดขึ้นเองอัตโนมัติพร้อมเสียงเพลงที่เขาเคยร้องให้พริ้มเพราฟังเบาๆ ก่อนที่จะมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งแทรกเข้ามาทางสัญญาณวิทยุ "ถึงเวลาที่ความจริงจะเปิดเผยแล้วนะคะ คุณธันวา... ขอบคุณที่เลือกทางนี้ เพราะนั่นหมายความว่าคุณได้สูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาลแล้ว" เค้กวานิลลาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ