ความเงียบที่น่าใจหาย

“ปล่อยฉันนะกวิน! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!” เสียงของพริ้มเพราดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบของกวิน แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้ทำให้เธอเจ็บเท่ากับความเย็นชาในแววตาของผู้ชายตรงหน้า พริ้มเพราถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับชั้นวางหนังสือราคาแพง กล่องของขวัญในมือสั่นระริก เธอไม่เคยนึกฝันว่าความโก๊ะที่มักนำพาเรื่องวุ่นวายมาให้ตัวเอง จะกลายเป็นชนวนเหตุที่ดึงเธอเข้ามาอยู่ใจกลางเกมการแก้แค้นที่มองไม่เห็นจุดจบเช่นนี้ “สิทธิ์เหรอครับ?” กวินยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเนกไทให้เข้าที่อย่างใจเย็น “คุณเป็นคนเดินเข้ามาในกับดักนี้เองนะ พริ้มเพรา อย่าโทษผมเลยถ้าโลกของคุณหลังจากนี้มันจะเปลี่ยนไปตลอดกาล” ขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมือง รถสปอร์ตสีดำคันหรูของธันวาพุ่งทะยานผ่านการจราจรที่ติดขัดอย่างบ้าคลั่ง มือหนาบีบพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบดั่งผืนน้ำยามไร้ลมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยพายุแห่งความกังวล เขากดโทรศัพท์ออกเป็นรอบที่ยี่สิบ แต่ปลายสายยังคงเงียบงัน... มีเพียงความเงียบที่น่าใจหายที่ย้อนกลับมาหาเขา “รับสายสิพริ้ม... ได้โปรด อย่าเล่นตลกแบบนี้เลย” ธันวาพึมพำกับตัวเอง สายตาจ้องมองถนนด้วยความร้อนรน เขาจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขารู้สึกไร้หนทางขนาดนี้คือเมื่อไหร่ ยิ่งนึกถึงแววตาของกวินที่เขาสบในห้องประชุมเมื่อตอนบ่าย สัญชาตญาณดิบในตัวเขาก็ร่ำร้องว่าผู้หญิงของเขาไม่ปลอดภัย เมื่อถึงจุดหมาย ธันวาแทบไม่รอให้รถจอดสนิทดี เขาสาวเท้าก้าวฉับๆ เข้าไปในอาคารสำนักงานของกวินด้วยมาดที่น่าเกรงขามจนพนักงานต่างพากันหลบหลีก “คุณธันวาคะ! เข้าไปข้างในไม่ได้นะคะ!” เลขาหน้าห้องร้องห้าม แต่คนตัวสูงไม่แม้แต่จะปรายตาแล เขาพังประตูเข้าไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ห้องทำงานกว้างขวางนั้นว่างเปล่า... มีเพียงหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดค้างไว้ ปล้าม่านสีครีมปลิวไสวไปตามแรงลมที่หอบเอาความเย็นเยียบเข้ามาในห้อง บนโต๊ะทำงานมีเพียงกล่องของขวัญใบเล็กที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของใคร วางทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว ราวกับจะเป็นคำบอกลาที่ไร้ถ้อยคำ ธันวารีบเดินเข้าไปคว้ากล่องนั้นมาเปิด หัวใจเขากระตุกวูบเมื่อเห็นเพียงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ของพริ้มเพรา *‘ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบาก... ต่อจากนี้ อย่าตามหาฉันเลยนะคะ’* ธันวากำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดลึกๆ ในอก เขาไม่ได้แค่เสียเธอไป แต่มันเหมือนเขาสูญเสียส่วนหนึ่งของชีวิตไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เขายังไม่ทันได้บอกเธอเลยว่า... เขาเริ่มรักความวุ่นวายที่เธอนำเข้ามาในชีวิตเขามากแค่ไหน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่กวินเพิ่งลุกออกไป สายตาเหลือบไปเห็นรอยนิ้วมือที่เปื้อนคราบฝุ่นบนขอบหน้าต่าง และสร้อยข้อมือลูกปัดสีฟ้าพาสเทลที่พริ้มเพราชอบสวมใส่ มันวางตกอยู่ที่มุมห้อง “ไม่... คุณจะเอาตัวเธอไปไม่ได้กวิน” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการตามล่า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความไปหาเมษาเพียงสั้นๆ ว่า ‘ฉันจะพาเธอกลับมาเอง’ ก่อนจะหันหลังกลับออกจากห้องด้วยความมุ่งมั่นทว่าแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาไม่รู้เลยว่าคนที่พาเธอไปไม่ได้ต้องการแค่การแก้แค้น แต่กวินกำลังใช้เธอเป็นตัวประกันเพื่อล่อให้เขาเข้าสู่สนามรบสุดท้ายที่ไม่มีวันหวนกลับ ขณะที่ธันวากำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากซอกมุมมืดของมุมห้องที่เขามองข้ามไป “คุณธันวาคะ... ช้าไปก้าวเดียวแล้วล่ะค่ะ” เสียงนั้นไม่ใช่กวิน แต่เป็นเสียงของหญิงสาวปริศนาในชุดดำที่ก้าวออกมาจากเงามืด เธอถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งในมือ บนหน้าจอคือภาพวิดีโอสดของพริ้มเพราที่ถูกมัดมือไว้ในห้องมืดมิด ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่ดูเหมือนจะมาจากที่ไหนสักแห่งที่เขาคาดไม่ถึง ธันวาหยุดกึก หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เมื่อหญิงสาวคนนั้นหันหน้าจอมาให้เขาเห็นชัดๆ พริ้มเพราไม่ได้อยู่กับกวิน... แต่เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ท่ามกลางกองเพลิงที่เริ่มลุกไหม้จากมุมห้อง! “เลือกเอาค่ะคุณธันวา... ระหว่างบริษัทของตระกูลคุณที่จะต้องพังพินาศในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หรือผู้หญิงโก๊ะๆ คนนี้ที่คุณเพิ่งตระหนักได้ว่าขาดเธอไปไม่ได้... คุณเหลือเวลาอีกแค่ห้านาทีเท่านั้นนะคะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพริ้มเพราและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อในตอนหน้า ห้ามพลาดเลยนะคะ!