พริ้มเพราตัดสินใจถอยออกมา

"คุณพริ้ม... หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้!" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโต พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังเก็บข้าวของส่วนตัวลงกล่องกระดาษสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาคนตรงหน้า ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาเริ่มทำงานหนักขึ้นจนเธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด "คุณธันวาคะ... พริ้มคิดดีแล้วค่ะ" เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "พริ้มอยู่ที่นี่... มันมีแต่จะทำให้คุณเดือดร้อน กวินเขาไม่ได้เล็งเป้าแค่เรื่องงาน แต่เขาใช้พริ้มเป็นหมากในเกมนี้ พริ้มไม่อยากเป็นตัวถ่วงที่คอยให้คุณต้องมาคอยพะวงหน้าพะวงหลังอีกแล้วค่ะ" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนพริ้มเพราได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา กลิ่นที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่นใจ กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบจนแทบขาดรอย "ใครบอกว่าคุณเป็นตัวถ่วง?" เขาถาม น้ำเสียงกดต่ำลงด้วยความไม่พอใจ "ผมเป็นคนตัดสินใจเองทุกอย่าง ชีวิตส่วนตัวของผม งานของผม... คุณไม่มีสิทธิ์มาทึกทักเอาเองว่าควรจะไปจากชีวิตผมแบบนี้!" พริ้มเพราเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอพยายามยิ้ม ทั้งที่มุมปากสั่นระริก "ความหวังดีของคุณมันล้ำค่าเกินไปค่ะคุณธันวา แต่พริ้มมองเห็นความจริง... ทุกครั้งที่คุณปกป้องพริ้ม คุณก็เสียโอกาสทางธุรกิจไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พริ้มเป็นแค่พนักงานธรรมดา เป็นยัยโก๊ะที่ทำเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน พริ้มไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่แบกรับความคาดหวังของคนทั้งบริษัทไว้แบบคุณหรอกค่ะ" คำพูดของเธอกระแทกใจคนฟังอย่างจัง ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าไหล่บางไว้ แต่เขาก็ชะงักค้างกลางอากาศเหมือนคนกำลังต่อสู้กับความคิดตัวเอง "ถ้าคุณไป... คุณคิดว่าคุณจะปลอดภัยจากกวินงั้นเหรอ? เขาไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก พริ้มเพรา" "อย่างน้อย... ถ้าพริ้มไม่อยู่ใกล้คุณ กวินก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำร้ายคุณเพื่อบีบให้คุณยอมจำนน" พริ้มเพราปิดกล่องกระดาษเสียงดังปึก เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว แม้หัวใจจะกรีดร้องขอให้เธอเดินเข้าไปกอดเขาไว้แน่นๆ ก็ตาม "พริ้มจะยื่นใบลาออกเช้านี้ และจะเก็บของออกไปทันทีค่ะ หวังว่า... การตัดสินใจครั้งนี้ของพริ้ม จะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณนะคะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศเบาบางลง ธันวามองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ก้าวเดินผ่านประตูออกไป เขาอยากจะรั้งเธอไว้ อยากจะบอกว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยเสียดายโอกาสใดๆ เลยหากต้องแลกกับความปลอดภัยและความสุขของเธอ แต่ความเย่อหยิ่งและภาระหน้าที่ที่ค้ำคออยู่กลับทำให้เขายืนนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก พริ้มเพราก้าวออกมาจากห้องผู้บริหารด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินผ่านโต๊ะทำงานที่เมษานั่งรออยู่ด้วยสีหน้ากังวล "พริ้ม! แกทำอะไรลงไปน่ะ ฉันเห็นคุณธันวาหน้าเครียดมากนะ!" เมษาคว้าแขนเพื่อนสาวไว้ "ฉันถอยออกมาแล้วเมษา..." พริ้มเพรากระซิบ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพราก "ฉันไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บปวดเพราะความโก๊ะของฉันอีกต่อไปแล้วล่ะ" "แกบ้าหรือเปล่า! ความรักมันคือการสู้ไปด้วยกันนะ ไม่ใช่หนีไปแบบนี้!" เมษาพยายามเรียกสติเพื่อน แต่พริ้มเพราส่ายหน้าเบาๆ ในขณะที่พริ้มเพรากำลังก้มหน้าก้มตาเดินไปที่ลิฟต์เพื่อหนีออกไปให้พ้นจากความทรงจำแสนเจ็บปวด จู่ๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ รอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกวิน เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างหลังเขามีชายชุดดำสองคนยืนคุมเชิงอยู่อย่างน่าเกรงขาม "จะไปไหนเหรอครับ คุณพริ้มเพรา?" กวินถามพลางขยับเนกไทอย่างใจเย็น "ในเมื่อคุณทิ้ง 'ที่พึ่ง' ของคุณมาแบบนี้... ผมว่าเราคงต้องมาคุยกันหน่อยแล้วล่ะ ว่าหลังจากนี้ ชีวิตของคุณจะอยู่ในกำมือของใคร" พริ้มเพราชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นแววตาของผู้ชายตรงหน้าชัดๆ เธอกำกล่องในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว กวินไม่ได้มาเพื่อทาบทาม แต่เขากำลังแสดงให้เห็นว่า การถอยออกมาของเธอนั้น... คือการก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ให้เธอเพียงลำพังอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลานะคะ