คุณชายใจดีมีอยู่จริง

“ความผิดพลาดครั้งนี้ร้ายแรงเกินกว่าที่ฝ่ายบุคคลจะมองข้ามได้นะคะคุณพริ้มเพรา การทำไฟล์งานรั่วไหลไปถึงมือคู่แข่ง... มันคือความจงใจ หรือความสะเพร่ากันแน่?” เสียงเย็นเยียบของหัวหน้าแผนกตรวจสอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมเล็ก พริ้มเพราก้มหน้ามองมือตัวเองที่บีบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอไม่ได้ตั้งใจให้ไฟล์พรีเซนเทชันฉบับร่างหลุดไปอยู่ในอีเมลของกวิน แต่มันเกิดขึ้นเพราะความนิ้วเบียดที่น่าสาปแช่งตอนที่เธอรีบส่งงานผ่านสมาร์ตโฟนระหว่างเดินข้ามถนน “ดิฉัน... ดิฉันขอโทษค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ” พริ้มเพราเค้นเสียงตอบ ดวงตาที่มักจะสุกสกาวด้วยความร่าเริงบัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ “อุบัติเหตุงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากหน้าประตู ห้องประชุมทั้งห้องดูเหมือนจะหดเล็กลงทันทีเมื่อร่างสูงของธันวาก้าวเข้ามา เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้มที่ขับให้ใบหน้าคมคายดูดุดันกว่าทุกครั้ง เขากวาดสายตามองคนในห้องด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเดินตรงมาหยุดข้างพริ้มเพรา ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านทางอากาศจนเธอรู้สึกได้ เธอเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เคยบอกว่า ‘ไม่อยากให้ใครมองเธอด้วยสายตาแบบกวิน’ คำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอเหมือนคลื่นน้ำที่ไม่มีวันสงบ “ผมเป็นคนสั่งให้พริ้มเพราส่งไฟล์นั้นไปเองครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “คะ?” พริ้มเพราอุทานลั่น แหงนหน้ามองเขาด้วยความตื่นตะลึง “ผมต้องการทดสอบระบบการป้องกันข้อมูลของฝ่ายเรา เลยใช้ข้อมูลที่เป็นร่างฉบับปรับปรุงใหม่ส่งไปให้คุณกวินเพื่อดูปฏิกิริยา” ธันวาโกหกหน้าตาย ดวงตาของเขาสบกับหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบอย่างท้าทาย “ผลที่ได้คือเขารีบนำข้อมูลนั้นไปเสนอต่อบอร์ดบริหารทันที ซึ่งมันคือข้อมูลที่ผมจงใจวางยาไว้แล้ว ถ้าคุณจะไล่ใครออก... ก็เชิญเริ่มที่ผมก่อนได้เลย” ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พริ้มเพราอ้าปากค้าง สมองของเธอประมวลผลไม่ทัน แต่นี่คือทางรอดเดียวที่เขามอบให้เธอ ธันวาผู้เป็นดั่งคุณชายผู้เพียบพร้อม กำลังเอาอนาคตและความน่าเชื่อถือของตัวเองมาเป็นเดิมพันเพื่อปกป้อง ‘ยัยโก๊ะ’ อย่างเธอ “ถ้าคุณธันวายืนยันแบบนั้น... ทางเราก็คงไม่มีสิทธิ์พูดอะไร” หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบลุกขึ้นยืนด้วยความเกรงใจก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับทีมงาน เมื่อประตูห้องประชุมปิดลง พริ้มเพราก็ทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความโล่งอก แต่ธันวายังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารประจำตัวของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “คุณ... ทำไมถึงโกหกแบบนั้นคะ? คุณอาจจะโดนสอบสวนหนักกว่าเดิมนะ” เธอถามเสียงสั่น ธันวายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก—มันไม่ใช่รอยยิ้มดูแคลน แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าประหลาด “เพราะผมบอกคุณแล้วไงว่าผมไม่ชอบให้ใครมองคุณด้วยสายตาแบบนั้น... การที่ผมต้องออกหน้าแทนคุณ ไม่ใช่เพราะคุณไร้ความสามารถหรอกนะ แต่เพราะผมไม่อยากให้ ‘สมบัติ’ ของผมต้องแปดเปื้อนด้วยความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจ” “สมบัติ... คุณชายคะ!” หน้าของพริ้มเพราเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “ไปหาอะไรกินกันเถอะ” เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหันก่อนจะหันหลังเดินนำออกไป แต่แล้วเขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหันเมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ธันวาหยิบเครื่องขึ้นมาดู ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเป็นเรียบตึงทันที เขาเหลือบมองพริ้มเพราแวบหนึ่งด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะกดรับสาย “ว่าไงกวิน... ใช่ ผมรู้แล้วว่าคุณรู้เรื่องไฟล์นั่น” พริ้มเพราใจหายวาบเมื่อเห็นว่าคู่ปรับของธันวาโทรเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือประโยคที่กวินพูดผ่านสายจนเธอก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน “คุณธันวา... ไฟล์นั่นน่ะมันของปลอมก็จริง แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมรับมันมาแต่แรก? ก็เพราะว่าพริ้มเพราคนนี้... กำลังถูกคุณหลอกใช้ในฐานะ ‘ตัวประกัน’ เพื่อให้ผมยอมคายความลับเรื่องหุ้นบริษัทต่างหาก... เธอไม่รู้เรื่องเลยใช่ไหมว่าสถานะของเธอตอนนี้คืออะไรในกระดานเกมของคุณ?” ธันวาปิดโทรศัพท์ทันที ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไป พริ้มเพราค่อยๆ ถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาของเธอดับวูบลง ราวกับความเชื่อใจทั้งหมดที่เพิ่งสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา “นั่น... เขาพูดเรื่องอะไรคะคุณธันวา?” เธอถามเสียงพร่า ขณะที่ธันวาหันกลับมามองเธอด้วยใบหน้าที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพริ้มเพราและคุณชายธันวานะคะ - เค้กวานิลลา