โก๊ะเรียกพี่ เรื่องนี้หนูไม่ได้ตั้งใจ

"เอกสารฉบับนั้น... สำคัญแค่ไหนคะคุณธันวา?" เสียงของพริ้มเพราแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องทำงานของประธานบริษัท ธันวาไม่ตอบทันที เขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ระเบิดเวลา กวินที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ข้างหลังขยับยิ้มมุมปาก ความเย็นชาที่เขาส่งผ่านมาทางสายตาไม่ใช่แค่การเยาะเย้ย แต่มันคือการประกาศชัยชนะล่วงหน้า "สำคัญถึงขั้นที่ถ้าพรุ่งนี้เช้าเราไม่มีมันไปยื่นประมูลโครงการรีสอร์ตที่เชียงใหม่... บริษัทเราอาจจะเสียชื่อเสียงที่สะสมมาสิบปีไปในพริบตา" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "พริ้มเพรา ผมถามคุณครั้งสุดท้าย... แฟ้มสีน้ำเงินที่คุณถือออกไปจากห้องนี้เมื่อสิบนาทีก่อน ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?" พริ้มเพรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโก๊ะที่เป็นดั่งเงาตามตัวมักจะทำพิษในเวลาที่สถานการณ์ตึงเครียดที่สุดเสมอ เธอพยายามนึกภาพ... แฟ้มสีน้ำเงิน เธอถือมันไปที่โซนเครื่องถ่ายเอกสาร เธอวางมันไว้ตรงไหนนะ? บนกองเอกสารกองโตนั่นหรือเปล่า? หรือว่าเธอเผลอทิ้งมันไว้ในตะกร้ารีไซเคิลเพราะคิดว่าเป็นกระดาษทดเลขกันแน่? "หนู... หนูคิดว่าหนูเอาไปไว้ที่ห้องเอกสารนะคะ" เธอละล่ำละลัก แววตาเลิ่กลั่กมองไปที่กวินที่เริ่มหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ห้องเอกสารเหรอครับคุณพริ้ม?" กวินแทรกขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยหนามยอก "แต่น่าแปลกนะ ผมเห็นพนักงานทำความสะอาดเพิ่งเข็นถังขยะจากโซนนั้นไปทิ้งที่เตาเผาขยะหลังบริษัทเมื่อกี้เอง ถ้าคุณเผลอทิ้งมันลงไป... ก็ถือว่าแจ็กพอตแตกเลยล่ะ" คำพูดของกวินเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจพริ้มเพรา ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรพังเลยสักครั้ง แต่ทำไมโชคชะตาถึงดูเหมือนจะเกลียดเธอเข้าไส้? "มันเป็นไปไม่ได้!" เธอโพล่งออกมา ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับลงมาบนร่างเล็กของเธอ ความรู้สึกอบอุ่นที่เธอเคยได้รับจากเขาจางหายไป เหลือเพียงความกดดันจากฐานะเจ้านายกับลูกน้องที่กำลังตกที่นั่งลำบาก "ผมให้เวลาคุณถึงห้าโมงเย็น พริ้มเพรา" ธันวาพูดเรียบๆ เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเงียบของเขาน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าหลายเท่า "ถ้าเอกสารนั่นไม่ปรากฏบนโต๊ะนี้... คุณก็รู้ว่าผลที่ตามมาคืออะไร" พริ้มเพราไม่รอให้เขาพูดจบ เธอรีบวิ่งออกจากห้องทันที ความวุ่นวายในออฟฟิศเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อทุกคนรู้ข่าวว่าเอกสารสำคัญหายไป เมษาเพื่อนสนิทของเธอวิ่งเข้ามาสมทบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ยัยพริ้ม! นี่แกทำอะไรลงไป! นั่นมันโปรเจกต์หมื่นล้านนะเว้ย!" เมษาเขย่าตัวพริ้มเพราที่แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว "ฉันไม่ได้ตั้งใจ เมษา... ฉันแค่จะเอาไปถ่ายเอกสาร แล้วกวินก็เดินเข้ามาทัก ฉันก็เลย..." "กวินเหรอ?" เมษาชะงัก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความตกใจเป็นความสงสัย "ถ้าเป็นกวิน... อย่าบอกนะว่าเขาจงใจทำให้แกไขว้เขว? พริ้ม แกจำได้ไหมว่าก่อนที่แกจะวางแฟ้ม แกเห็นเขายืนอยู่ตรงไหน?" คำถามของเมษาจุดประกายบางอย่างในหัวของพริ้มเพรา เธอเริ่มไล่เรียงเหตุการณ์... ใช่ กวินยืนอยู่ข้างเครื่องถ่ายเอกสาร เขาทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุย แล้วเขาก็ขยับตัวมาบังมุมสายตาเธอไปครู่หนึ่ง พริ้มเพราไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่เมษายังต้องอ้าปากค้าง เธอพุ่งตัวตรงไปที่ห้องทำงานของกวินโดยไม่สนกฎเกณฑ์บริษัทใดๆ ทั้งสิ้น "คุณกวินคะ!" พริ้มเพราผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ กวินนั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะท่าทางสบายใจเฉิบ "มีอะไรหรือเปล่าครับคุณพริ้ม? หรือว่าจะมาสารภาพบาปเรื่องเอกสารที่หายไป?" เขายิ้มกว้าง แต่มันเป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา "เอาแฟ้มคืนมาค่ะ" พริ้มเพราพูดเสียงแข็ง แม้ใจจะสั่นเป็นเจ้าเข้า กวินหัวเราะร่า "หลักฐานล่ะ? คุณกล่าวหาผมโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้ ระวังจะโดนฟ้องฐานหมิ่นประมาทนะสาวน้อย" พริ้มเพรานิ่งไปชั่วครู่ เธอไม่ได้มีหลักฐานจริงๆ แต่เธอนึกถึงความรู้สึกตอนนั้นได้ กวินทำเป็นรับโทรศัพท์แต่จริงๆ แล้วหน้าจอมือถือเขาเป็นสีดำสนิท เขาไม่ได้คุยกับใคร... เขาแค่รอจังหวะให้เธอเดินออกไปจากจุดนั้นโดยที่ลืมแฟ้มเอาไว้ "งั้นก็ไม่ต้องมีหลักฐานค่ะ" พริ้มเพราสูดหายใจลึก เธอกวาดสายตาไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว จนไปสะดุดเข้ากับเครื่องทำลายเอกสารที่มุมห้อง... ไฟที่เครื่องยังกระพริบสีแดงอยู่ นั่นหมายความว่าเพิ่งมีการใช้งานไม่นาน! เธอกระโจนเข้าหาเครื่องทำลายเอกสารทันที กวินหน้าถอดสี รีบลุกขึ้นหมายจะขัดขวาง "หยุดนะ! คุณจะทำอะไร!" "ถ้าข้างในนี้มีเศษกระดาษสีน้ำเงิน... คุณจบแน่ กวิน!" พริ้มเพรากดปุ่มย้อนกลับของเครื่องทำลายเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่สนแล้วว่าจะโดนไล่ออกหรือไม่ สิ่งที่เธอต้องการคือความยุติธรรมให้ธันวา เศษกระดาษที่ยังไม่ถูกกลืนหายไปทั้งหมดถูกดันย้อนกลับออกมา เป็นเศษกระดาษที่มีตราประทับของบริษัทอยู่บนนั้นจริงๆ! กวินหน้าซีดเผือด เขาเงื้อมือขึ้นหมายจะคว้าเครื่องนั่น แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากประตู "ผมว่าคุณพอได้แล้วนะ... กวิน" ธันวายืนอยู่ตรงนั้น แววตาที่เย็นชาหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ฉายชัดในดวงตาคมกริบ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างหลังเขามีฝ่ายบุคคลและทีมรักษาความปลอดภัยยืนรออยู่ "ผมติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ที่โซนเครื่องถ่ายเอกสารเมื่อเช้านี้เอง... เพียงเพราะผมอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่พยายามจะแทรกแซงงานของผม" ธันวาเดินตรงเข้ามาหยุดข้างพริ้มเพรา ร่างสูงโปร่งของเขาโอบไหล่เธอไว้เพื่อปลอบประโลม พริ้มเพราน้ำตาคลอเบ้า เธอหันไปมองธันวา "คุณ... คุณรู้อยู่แล้วเหรอคะ?" ธันวายิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ละมุนจนคนมองแทบละลาย "ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะทำพลาด แต่ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางคิดร้าย... และที่สำคัญ..." เขาก้มลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มนั้นทำให้หัวใจพริ้มเพราเต้นผิดจังหวะ "คนโก๊ะๆ แบบคุณน่ะ... น่ารักเกินกว่าจะปล่อยให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ หรอกนะ" กวินถูกคุมตัวออกไป พนักงานทุกคนเงียบกริบ พริ้มเพรายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ความโล่งใจทำให้เธอขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ธันวากลับรั้งเอวเธอไว้แน่นขึ้น "คุณช่วยบริษัทผมไว้ แต่คุณเกือบทำมันพังในเวลาเดียวกัน..." ธันวาเว้นจังหวะ สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเอ็นดูที่เปิดเผย "เรื่องเอกสารน่ะจบไปแล้ว แต่เรื่องความผิดที่คุณก่อ... พรุ่งนี้เช้า ผมมีงานชิ้นใหม่ให้คุณทำ และคุณห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" พริ้มเพราขมวดคิ้ว "งานอะไรคะ?" ธันวาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดที่พู่กันคิ้วของเธอ "งานตำแหน่ง 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ที่ต้องอยู่ติดตัวผมตลอด 24 ชั่วโมง... เพื่อกันไม่ให้คุณไปทำเรื่องโก๊ะๆ ที่ไหนอีก" เขากระซิบคำสุดท้ายที่ทำให้ลมหายใจเธอแทบหยุดชะงัก "และที่สำคัญ... ผมไม่อยากให้ใครมองคุณด้วยสายตาแบบที่กวินมองอีกนอกจากผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความโก๊ะและเรื่องราวหัวใจของพริ้มเพรา แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ - เค้กวานิลลา