บทลงโทษในห้องทำงาน

"จะยืนเป็นรูปปั้นประดับห้องทำงานผมไปถึงเมื่อไหร่คุณพริ้มเพรา... หรือว่ากำลังรอให้ผมคิดดอกเบี้ยค่าซักรีดสูทราคาหกหลักตัวนี้เพิ่มอีกสักเปอร์เซ็นต์ดี?" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดสุขุมของธันวา ดังขึ้นในความเงียบสงัดของห้องทำงานชั้นบนสุด พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัวจนเผลอปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะหรูของเขาตกลงพื้นกระจายเกลื่อน ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงจัดราวกับลูกมะเขือเทศสุก "มะ...ไม่ใช่แบบนั้นค่ะคุณธันวา! คือฉัน... จดหมายนั่น..." เธอตะกุกตะกัก มือไม้สั่นเทาขณะก้มลงเก็บกระดาษที่กระจายเกลื่อนพื้น สมองของเธอประมวลผลอย่างหนัก จดหมายซองสีดำประทับตราครั่งนั่นยังคงอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอ ราวกับมันกำลังแผ่รังสีร้อนผ่าวออกมา ธันวาวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่หญิงสาวราวกับจะมองทะลุไปถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ "จดหมาย? ผมยังไม่ได้พูดเรื่องจดหมายสักคำ... ทำไมคุณถึงดูร้อนตัวเป็นพิเศษล่ะ?" พริ้มเพรานิ่งไป ลมหายใจสะดุดกึก ความโก๊ะของเธอในวินาทีนี้มันทำร้ายตัวเองเข้าอย่างจัง เธอรีบก้มหน้าหลบสายตา แล้วใช้นิ้วชี้จิ้มเข้าที่หน้าผากตัวเองเบาๆ ในใจด่าตัวเองที่เผลอหลุดปากออกมา "ก็... ก็นึกว่าคุณจะเรียกมาด่าเรื่องจดหมายนั่นไงคะ" เธอแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม "เห็นใครๆ ก็ลือกันว่าคุณชอบส่งข้อความลับๆ... โอ๊ย! เจ็บ!" พริ้มเพราเผลอเดินชนมุมโต๊ะทำงานไม้โอ๊คของเขาจนร้องเสียงหลง ร่างบางเสียหลักเซไปด้านหลัง ธันวาที่ไวอยู่แล้วพุ่งตัวจากเก้าอี้คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ทว่าแรงเหวี่ยงนั้นทำให้พริ้มเพราล้มลงไปนั่งทับบนตักของเขาพอดี ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ จากตัวธันวาสะกดให้พริ้มเพรานิ่งค้างไป หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่กำลังถูกรัวกระหน่ำ ส่วนธันวาก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงจากความดุคมกลายเป็นความรู้สึกที่อ่านไม่ออก... มันมีความวูบไหวและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าความหงุดหงิด "นี่คือวิธีทวงค่าซักรีดรูปแบบใหม่หรือไง?" ธันวากระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างมีนัยสำคัญ "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ!" พริ้มเพราพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ธันวากลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นอีกนิด "อยู่เฉยๆ ก่อน" เขาพูดพลางถอนหายใจยาว "วันนี้งานล้นมือ เลขาฯ ผมลาป่วยกะทันหัน ส่วนคุณ... ในเมื่อเป็นคนทำสูทผมเลอะ คุณก็ต้องรับผิดชอบชดใช้ด้วยการเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผมในวันนี้ ทำทุกอย่างที่ผมสั่ง... ห้ามบ่น ห้ามโก๊ะ และห้ามทำอะไรพังอีก" พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความรู้สึกเหมือนถูกมัดมือชกแล่นเข้าใส่ แต่นี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะได้ถามเรื่องจดหมายนั่นจากปากเขาโดยตรง เธอจึงพยักหน้าตกลงอย่างจำยอม ตลอดทั้งบ่าย พริ้มเพราต้องหัวหมุนไปกับการจัดเรียงเอกสาร ดูแลตารางนัดหมาย และชงกาแฟที่ธันวาย้ำนักย้ำหนาว่า 'ห้ามหกเด็ดขาด' เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ซุ่มซ่าม แต่ทุกครั้งที่เธอมองไปยังโต๊ะทำงานของเขา จดหมายสีดำในกระเป๋าก็ดูเหมือนจะเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของเธอ จนกระทั่งเวลาเย็นย่ำ เมื่อพนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยกลับจนออฟฟิศเงียบเหงา พริ้มเพรากำลังจะเดินไปเก็บแก้วกาแฟใบสุดท้าย เธอพบว่าธันวาเผลอหลับไปคาโต๊ะทำงาน ใบหน้ายามหลับไหลของเขาดูผ่อนคลายและไร้ซึ่งกำแพงความเย็นชา พริ้มเพราถือโอกาสนี้หยิบจดหมายซองสีดำออกมาจากกระเป๋า เธอวางมันไว้บนโต๊ะข้างๆ เขา มือของเธอสั่นสะท้านขณะที่กำลังจะหมุนตัวเดินออกไป "ผมเขียนมันเอง... ถ้าคุณสงสัยขนาดนั้น ทำไมไม่ลองเปิดอ่านดูล่ะ?" พริ้มเพราสะดุ้งจนเกือบทำแก้วในมือร่วง ธันวาไม่ได้หลับ! เขาลืมตาขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ และตอนนี้เขากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "คุณ... คุณเขียนเหรอคะ? แต่ลายมือนี้..." พริ้มเพราเสียงสั่น เธอหยิบจดหมายขึ้นมา มือสั่นเทาจนเกือบทำซองขาด "คุณพริ้มเพรา" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้าเปิดอ่านแล้ว... คุณจะไม่มีวันได้กลับไปใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมอีกต่อไป" เขาหยัดกายลุกขึ้น ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จนหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงห้องทำงาน ในจังหวะที่หัวใจของพริ้มเพรากำลังจะหยุดเต้นด้วยความตื่นเต้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงของกวินที่ดังขึ้น "โอ้... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับคุณธันวา? ดูเหมือนเลขาสาวของคุณกำลังจะทำความลับบางอย่าง... รั่วไหลออกมาแล้วนะครับ" พริ้มเพราหันไปมองกวินที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้าประตู แล้วหันกลับมามองธันวาที่แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาในเสี้ยววินาที เธอรู้ทันทีว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องกาแฟหกหรือค่าซักรีด แต่มันคือเกมที่ใหญ่กว่านั้นที่เธอเผลอเอาตัวเข้าไปพัวพันเสียแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความโก๊ะของพริ้มเพราและหัวใจที่ซ่อนอยู่ของธันวานะคะ - เค้กวานิลลา