ซวยซ้ำซ้อนวันแรกของพริ้มเพรา

# ซวยซ้ำซ้อนวันแรกของพริ้มเพรา “ฉันบอกเธอแล้วไงว่าอย่าใส่รองเท้าส้นสูงคู่ที่ส้นมันคลอนมาทำงาน!” เสียงกระซิบกึ่งตวาดของเมษาดังขึ้นข้างหู ในขณะที่ฉัน—พริ้มเพรา—กำลังพยายามทรงตัวอยู่บนพื้นหินอ่อนขัดมันวาววับของโถงต้อนรับบริษัท ‘ธันวา พร็อพเพอร์ตี้’ ความพยายามที่จะดูเป็นสาวออฟฟิศมือโปรพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่ก้าวขาเข้าตึก เพราะนอกจากส้นรองเท้าที่จวนเจียนจะหลุดแล้ว ในมือซ้ายของฉันยังถือถาดกาแฟอเมริกาโน่เย็นสองแก้วที่อาสาพนักงานฝึกหัดคนอื่นมาส่งด้วยความหวังดี “ก็คู่นี้มันสวยที่สุดที่ฉันมีไง เมษา! แล้วอีกอย่าง... วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของฉันนะ ฉันต้องดูโปรฯ!” ฉันตอบกลับเสียงสั่น พยายามรักษาสมดุลของแก้วกาแฟที่น้ำแข็งเริ่มละลายจนเหงื่อซึมที่ก้นแก้ว “สวยแต่รูป จูบไม่หอมหรอกยัยพริ้ม! ระวังข้างหน้า!” ยังไม่ทันขาดคำ แรงดึงดูดของโลกก็ทำงานอย่างซื่อสัตย์ ส้นรองเท้าข้างขวาที่ทรยศหักดัง ‘เป๊าะ’ ร่างของฉันเสียหลักหมุนคว้างกลางอากาศเหมือนนักบัลเลต์ที่กำลังฝึกหัดแล้วผิดพลาดมหันต์ โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ก่อนที่วินาทีต่อมา ฉันจะสัมผัสได้ถึงแรงปะทะกับมวลกล้ามเนื้อแข็งแรงของใครบางคนที่เดินสวนมาพอดี *ซ่า!* ความเย็นวาบของกาแฟอเมริกาโน่รสเข้มราดรดลงบนเสื้อสูทสีเทาอ่อนราคาแพงระยับของคนที่ฉันชนเข้าเต็มรัก กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณที่เคยเงียบสงบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันที แม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเองยังได้ยินชัดจนน่าใจหาย ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นดวงตาคู่คมสีเข้มที่จ้องมองมานิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาที่มักปรากฏอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจบ่อยครั้ง—ท่านประธานธันวา—กำลังยืนนิ่งสนิท ปล่อยให้หยดกาแฟสีเข้มไหลหยดจากปกเสื้อสูทลงสู่พรมปูพื้นราคาแพง “เอ่อ...” ฉันอ้าปากค้าง สมองสั่งการให้รีบหยิบทิชชู่ในกระเป๋าออกมาเช็ด แต่ความซุ่มซ่ามในสายเลือดกลับทำให้ฉันทำทิชชู่ทั้งห่อหลุดมือ กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นเหมือนโปรยดอกไม้ในงานแต่งงาน “คุณ... คือพนักงานใหม่สินะ” น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ ทรงอำนาจ แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก “คะ... ค่ะ! ขอโทษค่ะท่านประธาน พริ้มไม่ได้ตั้งใจ พริ้มแค่... ส้นรองเท้ามัน...” ฉันรีบก้มลงเก็บทิชชู่จนหัวแทบโขกกับเข่าของเขา “พริ้มจะรีบเช็ดให้เดี๋ยวนี้ค่ะ!” ในขณะที่ฉันกำลังลนลาน มือหนาของเขาก็คว้าข้อมือฉันไว้เบาๆ เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวที่ไร้จุดหมายนั้น ธันวาก้มลงมองเสื้อสูทที่เปรอะเปื้อน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฉันอีกครั้ง ในแววตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันมีความขบขันจางๆ ที่มุมปากที่เขากำลังพยายามสะกดไว้ “พอเถอะครับ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “ถ้าคุณยังเช็ดต่อแบบนี้ ผมเกรงว่านอกจากเสื้อสูทตัวนี้แล้ว พื้นพรมของบริษัทเราคงต้องเปียกโชกไปด้วยกาแฟอีกสักห้าแก้ว” คำพูดจิกกัดที่ดูสุภาพนั้นทำเอาหน้าฉันร้อนผ่าว เมษาที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นหายใจจนตัวโยน “ผมชื่อธันวา” เขากล่าวต่อ พลางถอดสูทที่เปื้อนคราบกาแฟออกเผยให้เห็นเชิ้ตสีขาวด้านในที่เปียกชื้นเล็กน้อย “และผมคิดว่า... การต้อนรับวันแรกของคุณน่าจะจบลงด้วยการไปพบผมที่ห้องทำงานภายในสิบนาทีนี้ พร้อมกับกาแฟแก้วใหม่ที่ไม่มีน้ำแข็งละลายจนท่วมแบบนี้... เข้าใจไหมครับ?” เขาก้าวเดินผ่านฉันไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นกาแฟสด กวินที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดีหยุดชะงัก สายตาของเขาจ้องมองตามแผ่นหลังของธันวาก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาแปลกประหลาด เขาขยับยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกอึดอัด “ทำได้ดีนี่ พนักงานใหม่” กวินกระซิบผ่านไหล่ขณะเดินผ่าน “การสร้างจุดเด่นให้ท่านประธานสนใจด้วยวิธีนี้... นับว่ากล้าหาญดี แต่ระวังไว้หน่อยนะ ของที่เขารักมากที่สุด ไม่ใช่เสื้อสูทตัวนั้นหรอก... แต่เป็นระเบียบวินัยที่เขายึดถือเป็นชีวิตจิตใจ” คำพูดของกวินทิ้งปมปริศนาไว้ให้ฉันใจเต้นแรงด้วยความกลัว หรือว่าวันแรกของการทำงาน จะเป็นวันสุดท้ายของการเป็นพนักงานที่นี่จริงๆ? ฉันมองตามร่างสูงของท่านประธานที่ลับสายตาไปที่ลิฟต์ผู้บริหาร ก่อนจะก้มมองรองเท้าที่พังยับเยินของตัวเองด้วยความรู้สึกปลงตก “เมษา... ฉันว่าฉันตายแน่ๆ” ฉันพึมพำ เมษาตบไหล่ฉันเบาๆ “อย่าเพิ่งตาย! แกต้องไปแก้มือ! แต่เดี๋ยวก่อน... พริ้ม ดูนั่น!” ฉันหันไปตามนิ้วที่เพื่อนชี้ ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ มีจดหมายซองสีดำประทับตราครั่งสีแดงสดวางอยู่ มันไม่มีชื่อผู้รับ แต่ที่หน้าซองมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า ‘สำหรับคนที่ทำกาแฟหกใส่หัวใจของธันวา’... ลายมือนั้นเหมือนกับของฉันไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งที่ฉันไม่เคยเห็นจดหมายฉบับนี้มาก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความโก๊ะของยัยพริ้มในตอนแรกนี้ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ - เค้กวานิลลา