กลับมาเริ่มต้นใหม่

“ถ้าคุณคิดจะเดินออกไปโดยไม่สะสางทุกอย่างให้ชัดเจน แบบนั้นก็เท่ากับว่าคุณเลือกที่จะยอมแพ้ให้แก่คนที่พยายามทำลายคุณตั้งแต่วันแรกนะคะ พริ้มเพรา” เสียงของเมษาไม่ได้ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของคนที่กำลังกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาว พริ้มเพราหันกลับมามองเพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น แววตาของหญิงสาวที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสและรอยยิ้มจางหายไป เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความพยายามจะเข้มแข็ง “ฉันแค่... ไม่อยากให้คุณธันวาต้องลำบากไปมากกว่านี้ค่ะเมษา” พริ้มเพราเอ่ยเสียงแผ่ว “ตั้งแต่เจอฉัน ชีวิตเขาก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย งานที่บริษัทก็โดนกวินเล่นงานไม่หยุดหย่อน ฉันเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง... ถ้าฉันหายไป เขาอาจจะกลับมาเป็นคุณชายที่สง่างามและไร้ที่ติเหมือนเดิมก็ได้” เมษาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาคว้าไหล่เพื่อนไว้แน่น “ฟังนะพริ้ม! ความผิดพลาดมันเกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่มันไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องหนีไปซ่อนตัวใต้กระโปรงใคร การเผชิญหน้ากับความจริงอาจจะน่ากลัว แต่มันคือวิธีเดียวที่จะปกป้องคนที่คุณรัก” พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความทรงจำย้อนกลับไปถึงแววตาอ่อนโยนของธันวาในวันที่เขาสอนเธอทำกาแฟ หรือตอนที่เขาแอบหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเธอสะดุดล้มหน้าบริษัทจนเข่าถลอก เขาไม่เคยโกรธ ไม่เคยตำหนิ กลับมีเพียงความละมุนละไมที่อบอวลอยู่รอบตัวเสมอมา... ความรักของเขาคือเกราะคุ้มกันที่เธอเผลอทำร้ายมันด้วยการเดินหนี “วันนี้เขามีประชุมใหญ่บอร์ดบริหารที่โรงแรมคอร์เนอร์สโตน” เมษาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดตารางงานที่แอบจารกรรมมาให้ “กวินเตรียมเอกสารชุดใหม่ที่ใส่ร้ายว่าคุณยักยอกเงินบริษัทเพื่อเอาไปใช้หนี้พนันของทางบ้าน... ถ้าคุณไม่ไปยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองต่อหน้าบอร์ดทุกคน ต่อให้ธันวาจะเก่งแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางเอาชนะกลโกงสกปรกพวกนั้นได้หรอกนะคะ” พริ้มเพราสูดลมหายใจเข้าลึก ความโก๊ะซุ่มซ่ามในอดีตค่อยๆ เลือนหายไปจากแววตา เหลือเพียงประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่จุดขึ้นอย่างช้าๆ เธอไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบ แต่อย่างน้อยเธอต้องไม่ปล่อยให้ความรักของเธอกลายเป็นเครื่องมือที่ใช้ทำลายเขา “ฉันจะไปค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น *** บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมคอร์เนอร์สโตนเต็มไปด้วยความตึงเครียด กวินนั่งอยู่ตรงข้ามกับธันวา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเหยียดหยามอย่างผู้ชนะ เอกสารปึกหนาถูกวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาตัวยาว “ธันวา... นายพยายามจะปกป้องผู้หญิงคนนั้นจนวินาทีสุดท้ายงั้นเหรอ?” กวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่ร้ายกาจ “หลักฐานชุดนี้ชัดเจนมาก พริ้มเพรามีส่วนเกี่ยวข้องกับการโอนเงินเข้าบัญชีลับ และฉันคิดว่าบอร์ดบริหารคงไม่ปล่อยให้ชื่อเสียงของบริษัทต้องมัวหมองเพราะผู้หญิงซุ่มซ่ามที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนเดียวหรอกนะ” ธันวานั่งหลังตรง แววตาคมกริบมองสบตากวินโดยไม่หลบเลี่ยง ความเงียบในห้องประชุมทำให้เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังชัดเจนขึ้น ความเชื่อมั่นในตัวพริ้มเพรายังคงแน่วแน่ แต่มันเป็นความเชื่อมั่นที่ไร้หลักฐานในมือ และนั่นคือสิ่งที่กวินใช้กดดันเขา “เรื่องที่ว่าผมปกป้องใคร นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวครับกวิน” ธันวาตอบเสียงเรียบ “แต่เรื่องงาน... ผมตรวจสอบทุกขั้นตอนด้วยตัวเอง และผมมั่นใจว่าพริ้มเพราไม่มีทางทำอย่างที่คุณกล่าวหา” “งั้นลองถามเธอเองไหมล่ะ?” กวินหันไปมองประตูห้องประชุมที่ปิดสนิท “อ้อ ลืมไปสิ เธอคงเก็บของหนีไปตั้งแต่มื้อเย็นวานแล้วนี่นา” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นเบาๆ ในหมู่กรรมการบริษัท ก่อนที่จังหวะนั้น ประตูห้องประชุมจะถูกผลักออกอย่างแรง “ฉันไม่ได้หนีค่ะ!” เสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังทำเอาทุกคนในห้องหยุดชะงัก พริ้มเพราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดทำงานชุดเดิมที่เธอเคยสวมในวันแรกที่มาสมัครงาน ผมที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบขึ้นอย่างเป็นระเบียบ แม้ท่าทางจะดูประหม่าจนเผลอสะดุดขอบพรมเล็กน้อยจนเซไปชนเก้าอี้ข้างทาง แต่เธอก็รีบตั้งหลักและเดินตรงไปยังหัวโต๊ะด้วยสายตาที่แน่วแน่ ธันวาลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ความตกใจปนความโล่งใจฉายชัดในแววตาของเขา “พริ้ม... คุณมาทำไม?” “มาพิสูจน์ความจริงค่ะ” เธอมองหน้าธันวาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันไปสบตากับทุกคนในห้องประชุม “เอกสารที่คุณกวินนำเสนอ เป็นเอกสารที่ปลอมแปลงลายเซ็นของฉันขึ้นมาค่ะ และฉันมีหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับการยักยอกเงินแม้แต่บาทเดียว” กวินหน้าเปลี่ยนสีทันที “หลักฐาน? เธอจะเอาอะไรมาพิสูจน์ในเมื่อเธอมันก็แค่พนักงานตัวเล็กๆ!” พริ้มเพราดึงแท็บเล็ตในกระเป๋าออกมาเชื่อมต่อกับหน้าจอโปรเจกเตอร์ “พนักงานตัวเล็กๆ คนนี้แหละค่ะ ที่ชอบทำข้อมูลหายจนต้องแบ็กอัพทุกอย่างเก็บไว้บนคลาวด์ส่วนตัวด้วยความขี้ลืมของตัวเอง...” หน้าจอแสดงบันทึกการโอนเงินที่แท้จริง พร้อมกับตำแหน่ง IP Address ที่เชื่อมโยงไปถึงบัญชีของกวินที่ถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้าอย่างเงียบเชียบ “ฉันอาจจะซุ่มซ่าม อาจจะทำอะไรผิดพลาด แต่ฉันไม่มีวันโกหกในสิ่งที่ไม่ได้ทำค่ะ” ธันวามองแผ่นหลังที่ดูเข้มแข็งของหญิงสาวตรงหน้า เขาเดินเข้าไปยืนข้างเธอ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากฝ่ามือที่เขาเผลอเอื้อมไปแตะไหล่เธอเบาๆ ทำให้พริ้มเพราใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะมาถึง กวินกลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างน่าขนลุก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดคลิปวิดีโอหนึ่งที่ทำให้ทั้งห้องประชุมต้องตกตะลึง “ธันวา... ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจจริง แล้วทำไมเธอถึงไปปรากฏตัวในคลิปนี้... ในฐานะคนรับเงินจากบัญชีของพ่อเธอล่ะ?” พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตัวเองในคลิปที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียน กำลังรับซองเงินจากมือชายสูงวัยที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นบิดาของธันวา... คนที่เธอเพิ่งรู้ในวินาทีนั้นเองว่าคือบุคคลที่กวินแอบอ้างชื่อเพื่อกดดันเธอตั้งแต่วันแรก เค้กวานิลลาขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดของทั้งคู่ด้วยกันนะคะ