เปิดโปงคนร้าย

“หลักฐานทั้งหมดอยู่ในแฟลชไดร์ฟนี้ค่ะคุณธันวา... ทุกอย่างที่กวินพยายามปกปิดไว้” เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่าขณะวางอุปกรณ์ชิ้นเล็กจิ๋วลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ของธันวา บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เมษาที่ยืนอยู่ข้างๆ พริ้มเพรากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่มาหมาดๆ หลังจากแอบเข้าไปกู้ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ลับของกวินได้สำเร็จ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารกองโต นัยน์ตาคมกริบที่มักจะฉายแววใจดีเสมอในยามมองพริ้มเพรา บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้ เขาเอื้อมมือไปรับแฟลชไดร์ฟนั้นอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่จะกู้คืนชื่อเสียงของบริษัทและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขา “พริ้ม... คุณรู้ไหมว่าการไปเอาสิ่งนี้มา มันอันตรายแค่ไหน” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยความเป็นห่วง เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวที่ตอนนี้สภาพดูไม่ได้เลย เส้นผมยุ่งเหยิงเพราะความรีบร้อนและรอยเปื้อนหมึกจางๆ บนแก้มใส พริ้มเพราสูดลมหายใจลึก ยิ้มแห้งๆ ตามสไตล์คนโก๊ะที่แม้ในยามคับขันก็ยังอดปล่อยมุกไม่ได้ “ก็นิดหน่อยค่ะ... เกือบโดนรปภ. จับได้ตอนกำลังมุดลงใต้โต๊ะทำงานกวินด้วย แต่พอดีพริ้มทำแฟ้มเอกสารร่วงกระจายพื้น เขาก็เลยมัวแต่ก้มเก็บจนลืมดูว่าพริ้มแอบเอาอะไรไปค่ะ” ธันวาถอนหายใจยาวพลางยื่นมือไปเช็ดรอยเปื้อนบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้หัวใจของพริ้มเพรากระตุกวูบ “คุณนี่จริงๆ เลยนะพริ้ม เรื่องโก๊ะๆ ของคุณนี่แหละที่ช่วยชีวิตเราไว้เสมอ” “เอาล่ะค่ะ! เลิกหวานกันก่อนได้ไหมคะ” เมษาแทรกขึ้นมาพลางชี้ไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดรอไว้ “กวินกำลังจะทำลายหลักฐานชุดสุดท้ายผ่านระบบคลาวด์ ถ้าเราไม่รีบอัปโหลดไฟล์นี้ลงบอร์ดบริหารของบริษัทในอีกห้านาที กวินจะโยนความผิดทั้งหมดให้พริ้มว่าเป็นคนขโมยข้อมูลไปขาย!” ธันวาพยักหน้าทันที เขาเสียบแฟลชไดร์ฟเข้ากับเครื่องอย่างรวดเร็ว เสียงนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดดังประสานไปกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสาม หน้าจอขนาดใหญ่เริ่มแสดงภาพคลิปวิดีโอวงจรปิดและเอกสารการโอนเงินที่เชื่อมโยงถึงตัวกวินอย่างชัดเจน “คุณธันวาคะ... นั่นมัน...” พริ้มเพราอุทานเมื่อเห็นชื่อของบุคคลที่สามปรากฏขึ้นบนเอกสาร ทว่า ก่อนที่ข้อมูลทั้งหมดจะถูกตีแผ่ไปถึงที่ประชุมใหญ่ ประตูห้องทำงานของธันวาก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง กวินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดลำโพงทิ้งไว้ เสียงปลายสายที่คุ้นเคยทำเอาพริ้มเพราถึงกับหน้าถอดสี “ถ้าแกกล้ากด Enter ส่งข้อมูลพวกนั้นออกไป พริ้มเพราจะต้องได้รับบทเรียนที่ไม่มีวันลืม” กวินขู่พลางเหยียดยิ้มร้าย “ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะธันวา คนของฉันกำลังตามล่าตัวคนที่เธอรักที่สุดอยู่” ธันวานิ่งงัน นิ้วของเขาสั่นไหวค้างอยู่เหนือปุ่ม Enter เขาหันไปสบตากับพริ้มเพรา สายตาที่สื่อสารกันนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทางเลือกที่บีบคั้น พริ้มเพราส่ายหน้าเบาๆ เธอรู้ดีว่าหากธันวาหยุดตอนนี้ บริษัทจะพังทลายและเขาจะกลายเป็นคนแพ้ไปตลอดกาล แต่ถ้าเขาส่งข้อมูลออกไป ชีวิตของคนรอบข้างที่กวินข่มขู่จะตกอยู่ในอันตราย “ธันวา... อย่าฟังมันค่ะ” พริ้มเพราก้าวเข้ามาคว้ามือเขาไว้ “เราต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง” “แต่พริ้ม... ผมเสียคุณไปไม่ได้” ธันวากระซิบ น้ำเสียงของชายผู้แสนอบอุ่นบัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวราน “ถ้าเราไม่สู้ เราก็ไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันหรอกค่ะ” พริ้มเพราตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอใช้มือของตัวเองทับลงบนมือของธันวาแล้วกดปุ่ม Enter ลงไปอย่างเต็มแรง หน้าจอเปลี่ยนเป็นข้อความ ‘Upload Successful’ ในพริบตา กวินชะงักงัน เขาถอยหลังกรูดใบหน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี ขณะที่เสียงแจ้งเตือนอีเมลและข้อความจากบอร์ดบริหารทั่วทั้งตึกดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงปรบมือแห่งชัยชนะ กวินหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “พวกแกคิดว่าจบแล้วเหรอ? ธันวา... แกควรจะเช็กดูให้ดีก่อนนะว่าในไฟล์นั่นน่ะ มันมีอะไรซ่อนอยู่มากกว่าแค่ความผิดของฉัน” ธันวาขมวดคิ้ว เขารีบเปิดไฟล์เอกสารหน้าที่เป็นหัวข้อ ‘ข้อตกลงลับ’ ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นรายชื่อผู้ร่วมขบวนการที่กวินระบุไว้ ลำดับสุดท้ายในรายชื่อนั้นปรากฏชื่อของบุคคลที่ธันวาไว้ใจมากที่สุดในบริษัทมาโดยตลอด “เป็นไปไม่ได้...” ธันวาพึมพำมือไม้สั่น พริ้มเพราโน้มตัวไปมองหน้าจอ ก่อนจะปล่อยแฟ้มในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น เมื่อเห็นว่าชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘คุณลุงเกษม’ ประธานใหญ่ของบริษัทที่เป็นดั่งพ่อคนที่สองของธันวา และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... ใต้ชื่อของประธานเกษม ยังมีรูปถ่ายแอบถ่ายของธันวากับพริ้มเพราในอิริยาบถที่ดูเหมือนกำลังมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลลับกัน ซึ่งถูกตกแต่งภาพขึ้นมาใหม่เพื่อมัดตัวพวกเขาให้กลายเป็น ‘คนร้ายตัวจริง’ ที่หวังยึดอำนาจบริษัท! กวินแสยะยิ้มพลางหมุนตัวเดินออกไปที่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้าย “เตรียมตัวรับหมายจับในฐานะกบฏบริษัทตอนเช้าได้เลยนะ... เพราะคนที่พวกแกเพิ่งส่งหลักฐานให้ ไม่ได้อยู่ข้างแกหรอก” ประตูปิดลงทิ้งให้ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงาน ทั้งธันวาและพริ้มเพรายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายกลับมืดดับลงอีกครั้งเมื่อความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความจริงนั้นเลวร้ายเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลามาจนถึงตอนนี้นะคะ