คำสัญญาจากใจ

“ถ้าความลับที่พี่ธันวาซ่อนไว้ คือสิ่งที่ทำให้เราต้องจบกัน... พริ้มขอฟังจากปากพี่ตอนนี้เลยค่ะ” น้ำเสียงของพริ้มเพราสั่นพร่า แม้จะพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากการเผชิญหน้าในห้องทำงานส่วนตัวที่ดูแคบลงถนัดตา แต่ความซุ่มซ่ามประจำตัวที่เคยทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลง กลับไม่ช่วยอะไรในวินาทีนี้ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มของธันวาที่บัดนี้ดูเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ธันวาเม้มปากแน่นจนเห็นเป็นเส้นตรง เขาถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงาน มือที่เคยจับปากกาเซ็นเอกสารอย่างมั่นคงบัดนี้กลับสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ “มันไม่ใช่การหลอกลวงพริ้มตั้งแต่ต้น... แต่เป็นความขี้ขลาดของพี่เอง” เขาเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่ามัว “พริ้มจำโครงการที่บริษัทพี่เคยเจอปัญหาหนักเมื่อสองปีก่อนได้ไหมครับ?” พริ้มเพรานิ่งไป ภาพจำในอดีตฉายชัดขึ้นมา ใช่... เธอจำได้ ธันวาเพิ่งเริ่มบริหารงานตอนนั้น และบริษัทเกือบจะล้มละลายเพราะการทุจริตภายใน “ตอนนั้นพี่ถูกบีบให้เลือกระหว่างการรักษาธุรกิจของครอบครัว หรือการส่งคนผิดเข้าคุก” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้พริ้มเพราหนึ่งก้าว สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่อื่นนอกจากใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ “และคนที่พี่ปกป้อง... คือคนที่พริ้มเกลียดที่สุด” ลมหายใจของพริ้มเพราสะดุดกึก ความสงสัยที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงในใจเริ่มพังทลายลง “พี่... หมายถึงคุณกวินเหรอคะ?” “ไม่ใช่แค่กวิน” ธันวาหลับตาลงชั่วครู่ “แต่เป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ที่เป็นทั้งญาติและผู้มีพระคุณที่พี่ไม่สามารถหักหลังได้ในตอนนั้น พี่เซ็นอนุมัติเงินก้อนนั้นไปเพื่อปิดปากข่าวฉาว แต่ผลกระทบทั้งหมดมันตกอยู่ที่พนักงานตัวเล็กๆ ที่ถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม... ซึ่งหนึ่งในนั้นคือครอบครัวของพริ้ม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ พริ้มเพราตัวชาไปทั้งร่าง คำพูดของธันวาเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจ เธอคิดมาตลอดว่าครอบครัวของเธอโชคร้ายที่ถูกเลิกจ้างเพราะนโยบายลดต้นทุน แต่ความจริงที่ได้รับรู้กลับเป็นรอยแผลที่ธันวาเป็นคนทำทิ้งไว้ “พี่ปล่อยให้พริ้มเดินเข้ามาในชีวิต พี่หลงรักความโก๊ะ ความใสซื่อของคุณ ทั้งที่รู้ดีว่าวันหนึ่งเมื่อความจริงเปิดเผย พริ้มจะไม่มีวันให้อภัยพี่” ธันวาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาเกาะกุมมือบางที่เย็นเฉียบของพริ้มเพราไว้ “พี่ไม่ได้ขอให้พริ้มลืมสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พี่ขอโอกาส... โอกาสที่จะใช้ชีวิตที่เหลือไถ่โทษในสิ่งที่พี่ทำผิดพลาดไป พี่พร้อมจะเสียทุกอย่างเพื่อรักษาพริ้มเอาไว้ แม้แต่ตำแหน่งผู้บริหารนี้ ถ้าพริ้มต้องการให้พี่พิสูจน์ตัวเอง” พริ้มเพราจ้องมองผู้ชายที่ดูไร้ที่พึ่งตรงหน้า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา ความโก๊ะที่เธอมักทำเรื่องเปิ่นๆ กลายเป็นความหนักอึ้งเมื่อต้องตัดสินใจเรื่องหัวใจ “พริ้มไม่ใช่คนใจกว้างขนาดจะลืมเรื่องครอบครัวได้ในทันทีนะคะพี่ธันวา” เธอสะอื้น “แต่พริ้มก็ไม่ใช่คนที่จะเดินหนีปัญหาเหมือนกัน” ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยมีแต่ความมั่นใจบัดนี้มีเพียงความหวังอันริบหรี่ “พริ้มหมายความว่า...” “พริ้มขอเวลาค่ะ” เธอดึงมือออกช้าๆ แต่ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเขา “ให้เวลาพริ้มได้จัดการความรู้สึกตัวเอง และพี่ต้องสัญญากับพริ้ม ว่านับจากนี้... จะไม่มีความลับอะไรอีก แม้ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหน พี่ต้องเป็นคนบอกพริ้มด้วยตัวเอง” ธันวายิ้มออกมาทั้งน้ำตา เป็นยิ้มที่ดูโล่งใจและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “พี่สัญญา พี่จะซื่อสัตย์กับพริ้มทุกวินาที” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลายไปในทางที่ดี เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงก่อนที่บานประตูไม้บานใหญ่จะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาซึ้งๆ ของคู่รักศัตรูคู่อาฆาตเข้าสินะครับ” กวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันในมุมปาก มือข้างหนึ่งของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีลับลมคมใน “ธันวา... นายบอกความลับเรื่องพริ้มเพราไปแล้วงั้นเหรอ? แต่เสียดายนะ ที่นายลืมบอกความลับ 'อีกเรื่อง' ที่สำคัญกว่า... เรื่องที่นายเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ไล่ครอบครัวเธอออกเองกับมือ ในวันที่พริ้มเพรากำลังจะสอบไล่จบการศึกษา!” พริ้มเพราหันขวับไปมองธันวาที่ใบหน้าซีดเผือดลงทันที เธอเห็นความตกใจที่ฉายชัดในแววตาของเขา... เขาไม่ได้บอกเธอหมดทุกอย่างจริงๆ ด้วย “มันหมายความว่ายังไงคะพี่ธันวา... วันที่พริ้มเรียนจบ?” เค้กวานิลลาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดของทั้งคู่ด้วยกันนะคะ