เผชิญหน้าความจริง

“บอกให้หยุดเดินไงพริ้ม! ถ้าเธอไม่หยุด ฉันจะเดินไปอุ้มเธอขึ้นรถเดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแต่เปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของสวนหลังบ้านไม้เก่าๆ ในต่างจังหวัด พริ้มเพราที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บผ้าที่ตากไว้รีบชะงัก เธอไม่ได้หันกลับไปมองทันที แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโก๊ะที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นสะท้านที่ปลายนิ้ว ธันวา... เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? พริ้มเพราค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวที่บัดนี้หลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นจากการเดินทาง เขาไม่ได้ดูเหมือนคุณชายผู้สูงส่งอย่างที่เคยเป็นในเมืองหลวง แต่ดูเป็นชายหนุ่มที่กำลังสิ้นหวังและโหยหาใครสักคนอย่างถึงที่สุด “คุณธัน...” พริ้มเพราเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น “คุณตามมาทำไมคะ ที่นี่ไม่มีงานด่วนที่คุณต้องสั่ง ไม่มีเอกสารให้เซ็น และที่สำคัญ... ไม่มีที่ให้คุณชายอย่างคุณมาพักหรอกค่ะ” ธันวาก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พริ้มเพราไม่เคยเห็นมาก่อน “งานด่วนน่ะมี แต่มันคืองานที่เรียกว่า ‘การตามหัวใจตัวเองกลับมา’ ต่างหากล่ะ พริ้ม เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเธอจะหนีฉันพ้นด้วยการซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีแม้แต่สัญญาณอินเทอร์เน็ตแบบนี้?” “พริ้มไม่ได้หนี พริ้มแค่... กลับมาทบทวนอะไรบางอย่าง” เธอพยายามเลี่ยงสายตา มองไปที่แปลงผักสวนครัวหลังบ้าน “ที่นี่คือที่ของพริ้ม ส่วนที่นั่น... มันไม่ใช่ที่ที่คนซุ่มซ่ามอย่างพริ้มจะยืนอยู่ได้นานๆ หรอกค่ะ คุณกวินเขาก็เตือนพริ้มแล้ว พริ้มไม่อยากเป็นตัวปัญหาให้คุณอีก” พอชื่อของกวินหลุดออกจากปากพริ้มเพรา บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปในทันที ธันวาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยปะทะเข้ากับจมูกของหญิงสาว พริ้มเพราถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับราวตากผ้าเก่าๆ จนไม้สั่นกึกกัก “อย่าได้เอาชื่อผู้ชายคนนั้นมาพูดในเวลาแบบนี้” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมมาจับที่ราวไม้ข้างตัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขน “ฉันไม่ได้แคร์ว่าใครจะมองว่าเธอก่อเรื่องมากแค่ไหน ฉันแคร์แค่ว่า... ในโลกที่แสนวุ่นวายของฉัน พริ้มเพราเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันยิ้มได้แม้ในวันที่วิกฤตที่สุด” พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำตา “แต่พริ้มไม่ใช่คุณสมบัติที่คู่ควรกับคนอย่างคุณ พริ้มมันก็แค่ยัยโก๊ะที่ทำอะไรก็พัง... คุณควรจะอยู่กับคนที่เพียบพร้อมกว่านี้ ไม่ใช่ตามหาผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากความซุ่มซ่าม” ธันวาหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นยิ้มที่อ่อนโยนจนพริ้มเพราใจอ่อนยวบ มือหนาเลื่อนมาเช็ดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “ถ้าความโก๊ะของเธอคือ ‘ความพัง’ งั้นโลกของฉันก็คงเป็นกองขยะมานานแล้วล่ะ เพราะทุกครั้งที่เห็นเธอเดินสะดุดพรม หรือทำแก้วกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญ... ฉันกลับรู้สึกว่าชีวิตของฉันมันมีความหมายขึ้นมาทันที” เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน “อย่าตัดสินตัวเองด้วยสายตาคนอื่น และอย่าตัดสินความรักของฉันด้วยมาตรฐานที่เธอกำหนดขึ้นเอง... พริ้ม กลับไปกับฉันนะ” พริ้มเพรายังคงลังเล เธอรู้ดีว่าหากตอบตกลง ชีวิตเธอกับเขาต้องเผชิญกับอุปสรรคอีกมากมาย โดยเฉพาะแรงกดดันจากคนรอบข้างและกวินที่จ้องจะทำลายธันวาอยู่ทุกเมื่อ แต่ความอบอุ่นจากมือที่กุมมือเธอไว้ตอนนี้ มันสั่นคลอนทุกเหตุผลที่เธอใช้สร้างกำแพงกั้นใจตัวเอง ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านก็ทำให้ทั้งสองต้องชะงัก ธันวาขมวดคิ้วแน่น ส่วนพริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวลงจากรถพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “ไงครับ... ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอคุณที่นี่ คุณธันวา” กวินก้าวเข้ามาในสวนหลังบ้านด้วยท่าทางสบายๆ แต่ในมือเขากลับถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีลับลมคมใน ธันวาขยับตัวไปยืนบังหน้าพริ้มเพราไว้ตามสัญชาตญาณของการปกป้อง “แกมาที่นี่ได้ยังไง กวิน?” ธันวาถามเสียงแข็ง กวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ “ผมก็แค่ตามหาพริ้มเพราเหมือนกับคุณนั่นแหละ แต่ดูเหมือนสิ่งที่ผมเอามาด้วย... มันจะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาลเลยนะคุณชาย เพราะเอกสารพวกนี้... มันคือหลักฐานการโกงบริษัทที่คุณเองก็เป็นคนลงนามรับผิดชอบ” ธันวานิ่งงัน พริ้มเพราที่แอบมองผ่านไหล่ของธันวาเห็นดวงตาของชายหนุ่มสั่นไหววูบหนึ่ง เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือแผนการที่จะทำลายธันวาให้ย่อยยับ “อย่าไปเชื่อเขาค่ะคุณธัน!” พริ้มเพราตะโกนออกมาด้วยความลืมตัว กวินหันมามองพริ้มเพราด้วยสายตาเย็นชา “คุณไม่มีสิทธิ์พูดครับพริ้มเพรา... เพราะถ้าคุณเลือกที่จะไปกับเขา วันนี้ทั้งคุณและเขาจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมาพร้อมกัน” ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ เขาหันกลับมามองพริ้มเพราอีกครั้ง สายตาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ พริ้มเพราหัวใจกระตุกวูบ เธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้... เขามีความลับที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนจริงด้วยใช่ไหม? เค้กวานิลลาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และสัญญาว่าตอนถัดไปจะเข้มข้นยิ่งกว่านี้แน่นอนค่ะ!