ธันวาเริ่มหวงของ

"ถ้าคุณกวินยังไม่ปล่อยมือพริ้ม ก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องมารยาททางธุรกิจก็แล้วกันนะคะ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกของธันวา ดังขึ้นแทรกกลางระหว่างความสนุกสนานที่กำลังดำเนินไปในงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการใหม่ พริ้มเพราที่กำลังหัวเราะร่ากับมุกตลกของกวินถึงกับชะงัก เธอหันขวับไปมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายที่ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาคมกริบของธันวาไม่ได้มองที่เธอ แต่มันกำลังจดจ้องไปที่ฝ่ามือของกวินที่วางอยู่บนท่อนแขนของเธออย่างสนิทสนม "โอ้... คุณธันวาครับ ผมกับพริ้มเราก็แค่คุยเรื่องงานกันสนุกๆ คุณจะใจแคบไปหน่อยหรือเปล่า" กวินยักไหล่ ยิ่งจงใจบีบกระชับที่แขนของหญิงสาวแน่นขึ้นไปอีก รอยยิ้มมุมปากของเขากวนประสาทจนพริ้มเพราเริ่มรู้สึกว่าอากาศรอบข้างร้อนผ่าวด้วยแรงกดดัน พริ้มเพราที่ปกติจะซุ่มซ่ามจนทำแก้วไวน์หกเป็นว่าเล่น กลับยืนตัวแข็งทื่อ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดระหว่างผู้ชายสองคน ธันวาไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน แต่แววตาที่เขามองเธอนั้น... มันไม่ใช่สายตาของผู้บริหารที่มองลูกน้อง แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง 'หวงของรัก' อย่างปิดไม่มิด "งานน่ะคุยได้ค่ะคุณกวิน แต่บางทีเส้นแบ่งระหว่าง 'เรื่องงาน' กับ 'การรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว' มันก็ไม่ได้กว้างอย่างที่คุณเข้าใจ" ธันวาก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างถือวิสาสะ เขาคว้าข้อมือพริ้มเพราดึงให้พ้นจากการเกาะกุมของกวินอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น ก่อนจะโอบเอวเธอไว้หลวมๆ เพื่อประกาศอาณาเขต "อุ๊ย!" พริ้มเพราอุทานเบาๆ ความร้อนจากฝ่ามือของธันวาผ่านทะลุเนื้อผ้าชุดราตรีเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนผิวหนังจะไหม้ "ดูเหมือนคุณจะเมาแล้วนะพริ้มเพรา... ไปพักเถอะ" ธันวาเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปสบตากวินด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม "ส่วนเรื่องเอกสารโครงการที่คุณขอให้เธอช่วยดู ผมว่าให้เลขาส่วนตัวของคุณจัดการจะดีกว่านะคะ อย่ามาเสียเวลากับพนักงานระดับล่างแบบเธอเลย" กวินหัวเราะหึในลำคอ แต่แววตาของเขากลับมืดดำลง "คุณหวงเธอขนาดนี้เชียวหรือธันวา? ระวังเถอะ... ความลับที่คุณซ่อนไว้ในเงามืดน่ะ วันหนึ่งมันจะย้อนกลับมาทำร้ายคนที่คุณพยายามปกป้องจนแหลกคามือ!" คำพูดนั้นทำให้พริ้มเพราขนลุกซู่ เธอเหลือบมองธันวาที่ยืนนิ่งสนิท ทว่าสันกรามของเขากลับขบแน่นจนนูนเด่นชัด เขากระชับอ้อมแขนที่โอบเอวเธอแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กๆ ในร่างกายของเขา "นั่นเป็นเรื่องของผมกับพริ้ม... ไม่ใช่ธุระของคุณกวิน" ธันวาตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะพาเธอเดินเลี่ยงออกมาจากวงล้อมของผู้คนในงาน เมื่อพ้นจากสายตาผู้คน พริ้มเพราก็พยายามขืนตัวออก "คุณธันวาคะ... ปล่อยก่อนค่ะ พริ้มเดินเองได้" ธันวาหยุดเดินกะทันหัน เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบตอนนี้กลับไหวระริกด้วยอารมณ์ที่ยากจะอ่านออก เขามองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่ดูงุนงงและขัดเขิน ก่อนจะใช้นิ้วชี้เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา "คุณไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่... ว่าเขาไม่ได้ต้องการแค่เอกสารโครงการ" ธันวาพูดเสียงแหบพร่า ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "หมายความว่ายังไงคะ?" พริ้มเพราใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโก๊ะความเปิ่นในหัวของเธอหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความประหม่าที่พุ่งสูงขึ้น "หมายความว่า... ผมไม่ชอบเวลาที่ใครมาแตะต้องในสิ่งที่ 'ผมดูแล' อยู่" เขาเว้นวรรค ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ "โดยเฉพาะเมื่อเขามีเจตนาไม่ดีกับคุณ" ขณะที่พริ้มเพรากำลังจะอ้าปากถามต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงทางเดิน ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน และร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดนั้นทำให้ลมหายใจของพริ้มเพราแทบหยุดชะงัก ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ยืนกอดอกมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คืออดีตเลขาสาวคนสนิทของธันวาที่ลาออกไปอย่างมีเงื่อนงำเมื่อหลายเดือนก่อน "ดูท่าทางจะมีความสุขกันดีนะคะคุณธันวา... แต่เสียใจด้วยนะที่ต้องขัดจังหวะ" ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวสะท้อนให้เห็นแววตาอาฆาตมาดร้าย "พริ้มเพรา... เธอควรจะรู้ไว้สักนิดนะ ว่าผู้ชายที่เธอกำลังหลงใหลอยู่นี้ ไม่ได้มีแค่ 'ความละมุน' อย่างที่เธอเห็น แต่เขานี่แหละที่เป็นคนสั่งให้ฉันทำลายชีวิตครอบครัวของเธอเมื่อสามปีก่อน!" ธันวาหน้าถอดสี มือที่เคยโอบเอวพริ้มเพราปล่อยลงทันทีราวกับถูกของร้อน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้นั่นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเค้กวานิลลามาจนถึงตอนนี้นะคะ!