ภาพลวงตา

กลิ่นอายความชื้นของชั้นใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมราคาแพงของคณินมันช่างเป็นส่วนผสมที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับรตา ทว่าในวินาทีที่แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมอยู่หน้าผนังคอนกรีตเย็นเยียบ โดยมีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทาบทับลงมาจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน “กลัวหรือครับคนสวย?” เสียงทุ้มต่ำของคณินกระซิบอยู่ชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาพุ่งเข้าปะทะผิวแก้มจนรตาสั่นสะท้าน มือหนาข้างหนึ่งของเขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงเพียงน้อยนิด ทว่ามันกลับหนักแน่นและมั่นคงดั่งกรงเหล็กที่ไร้ทางหนี “ฉันไม่ได้กลัว... แค่กำลังสงสัยว่าทำไมคุณต้องเล่นตลกกับสถานการณ์แบบนี้” รตาเค้นเสียงตอบ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของเขาที่กำลังพราวระยับด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด “ตลกเหรอครับ?” คณินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งสันเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิด “ในโลกของผมไม่มีคำว่าตลก มีแต่คำว่า ‘ได้’ กับ ‘เสีย’ และตอนนี้... คุณกำลังเป็นตัวหมากตัวสำคัญที่ผมไม่อาจปล่อยให้ใครมาแย่งชิงไปได้ แม้กระทั่งภาคินที่กำลังเฝ้ามองเราอยู่จากที่ไหนสักแห่ง” รตาสะดุ้งเฮือก เธอพยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่รุกคืบ แต่กลับกลายเป็นว่าแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขามากขึ้นจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำไปตามแรงอารมณ์ ความสับสนตีรวนอยู่ในอก เธอพยายามพร่ำบอกตัวเองว่าคณินเป็นเพียงนักลงทุนที่มองเธอเป็นสมบัติชิ้นใหม่ แต่ทุกครั้งที่สัมผัสของเขาแตะต้อง ร่างกายเธอกลับทรยศหักหลังสมองที่พยายามจะถอยห่าง “ปล่อยเถอะครับคณิน... เกมนี้มันเริ่มเกินขอบเขตไปแล้ว” “ขอบเขต?” คณินเลิกคิ้ว แววตาเปลี่ยนเป็นดิบเถื่อนอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น มือที่เคยตรึงข้อมือเปลี่ยนมาเชยคางมนของเธอขึ้น “ขอบเขตมันมีไว้สำหรับคนธรรมดา แต่สำหรับผม... สิ่งที่ผมอยากได้ ผมจะขีดเส้นให้มันอยู่ข้างในนั้น และคุณ... รตา คุณคือเส้นที่ผมขีดไว้ให้ตัวเองมานานแล้ว” เขากดจูบลงบนกลีบปากของเธออย่างหนักหน่วง มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการประกาศศักดาและครอบครอง รสชาติของความดุดันและกลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคณินทำให้รตาแทบหลอมละลาย เธอเม้มปากแน่นก่อนจะผ่อนปรนให้เขาแทรกซึมผ่านร่องฟัน แรงบีบที่เอวคอดกิ่วทำให้เธอต้องโน้มตัวเข้าหาเขาโดยสัญชาตญาณ มือหนาเลื่อนลงต่ำผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียด สัมผัสถึงความร้อนผ่าวผ่านเนื้อผ้าที่เขาเป็นคนเลือกให้เธอในงานประมูลเมื่อค่ำวาน คณินละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ทว่าสายตากลับจับจ้องราวกับนักล่าที่เห็นเหยื่อพยายามดิ้นรนอยู่ในกรงทอง “อย่าพยายามหนีด้วยการผลักไสผมเลยครับ” เขาขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ “ยิ่งคุณขัดขืน ผมยิ่งรู้สึกว่าเงินหมื่นล้านในบัญชีของผมมันช่างไร้ค่า เมื่อเทียบกับการได้เห็นสายตาของคุณที่กำลังสั่นไหวเพราะผม” ความดิบเถื่อนในน้ำเสียงทำให้รตาตัวสั่น เธอรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นที่ขอบตา ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เพราะความตระหนักรู้ว่าเธอเริ่มพึ่งพาความแข็งแกร่งของเขาจนเกินไป เธอหลงใหลในอำนาจเงินและความใจถึงที่เขามีให้กับเธอทุกย่างก้าว จนบางครั้งเธอก็ลืมไปว่าเขานี่แหละคืออันตรายที่สุดที่เธอควรระวัง “คุณต้องการอะไรกันแน่ คณิน?” “ความซื่อสัตย์... และร่างกายที่ยอมจำนนต่อผมเพียงคนเดียว” คณินตอบสั้นๆ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก รตาไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะจำนนต่ออำนาจเงิน แต่เพราะลึกๆ ในใจเธอต้องการความอบอุ่นที่ห่อหุ้มด้วยความเย็นชาของเขาในยามนี้ เขาวางเธอบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องลับใต้ดิน แสงสลัวขับเน้นสรีระที่เย้ายวนของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้น คณินถอดเสื้อสูทออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อที่ชัดเจนผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสองสามเม็ด เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบซ้ำๆ ลงบนลำคอระหง ความร้อนจากนิ้วมือที่ไล้ไปตามแนวสะโพกสร้างความหวามไหวจนรตาต้องจิกเล็บลงบนไหล่ของเขา “ตรงนี้... คือที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้ามา” คณินกระซิบพร่า “มีเพียงผมเท่านั้นที่จะตัดสินใจว่าเกมนี้จะจบลงอย่างไร” บทรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดกลับเร่าร้อนและบ้าคลั่งราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ รสสัมผัสที่ซ้อนทับกันด้วยความปรารถนาและอำนาจทำให้ทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือน ความเงียบงันของชั้นใต้ดินถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่และการเคลื่อนไหวที่สอดประสานกันอย่างลงตัว รตาพบว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนความสุขสมที่เขาหยิบยื่นให้ ราวกับเป็นภาพลวงตาที่งดงามที่สุดท่ามกลางสนามรบธุรกิจที่โหดร้าย ทว่าในขณะที่ความรู้สึกของเธอกำลังดำดิ่งลงสู่ความหอมหวานจนยากจะถอนตัว เสียงกริ๊กเบาๆ ของกล้องวงจรปิดที่มุมห้องก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท คณินชะงักกึก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นประกายดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่รู้ตัวว่าถูกล่าเสียเอง เขาผละออกช้าๆ ก่อนจะมองไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ตัวเล็กที่ตั้งอยู่ข้างโซฟา ซึ่งเผยให้เห็นภาพใครบางคนที่ยืนถือรีโมทคุมเกมอยู่ในห้องควบคุมชั้นบน ภาคินกำลังยืนยิ้มอยู่หน้าจอ พร้อมกับตัวเลขในบัญชีหุ้นของคณินที่กำลังไหลลงดิ่งเหวอย่างรวดเร็วราวกับเขื่อนแตก คณินแสยะยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ดวงตายังคงคุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น “ดูท่าคืนนี้... จะไม่ได้มีแค่เราสองคนแล้วนะครับคนสวย เตรียมตัวให้ดี เพราะเกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเร่าร้อนในบทนี้กับวริศร์วิสกี้นะครับ