กับดักในห้องทำงาน

"คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ ภาคิน!" เสียงของรตาดังสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงัน บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของภาคินที่กำลังยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เขากำลังคุกคามเธอด้วยสายตาที่แทบจะกินร่างของเธอเข้าไปทั้งตัว ในขณะที่มือหนาของมันเอื้อมออกไปหมายจะคว้าจับข้อมือเรียวของเธอไว้เพื่อลากเข้าไปประชิดตัว ทว่า... มันไม่มีวันนั้น *หมับ!* ฝ่ามือหนาอีกข้างหนึ่งที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของภาคินไว้กลางอากาศอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ แรงบีบที่ทรงพลังนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของภาคินแข็งค้างทันที "มือสกปรกๆ ของแก... ไม่สมควรแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ตัวเธอแม้แต่นิดเดียวนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากด้านหลัง คณินปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผีที่ก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นจ้องมองภาคินด้วยแววตาดิบเถื่อนที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ภาคินกัดฟันกรอด พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของคณินกลับทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย "ปล่อย... คณิน แกคิดว่าแกใหญ่มาจากไหนวะ ถึงกล้า..." "ผมใหญ่พอที่จะทำให้ธุรกิจของแกพังพินาศในพริบตาเดียว และใหญ่พอที่จะฝังแกไว้ใต้ดินได้โดยที่ไม่มีใครหาศพพบ" คณินตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดทับจนภาคินหน้าซีดเผือด ก่อนที่เซียนหุ้นหนุ่มจะเหวี่ยงร่างของคู่แข่งกระเด็นออกไปให้พ้นทางราวกับสิ่งของไร้ค่า "ไสหัวไปซะ... ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" ภาคินส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความแค้นเคือง เขากวาดสายตามองคณินและรตาสลับกันด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะจำใจสาวเท้าย้ายสังขารเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกของบานประตูไม้เนื้อดีที่ปิดลงตามหลังสะท้อนก้องความตึงเครียดที่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รตาหอบหายใจถี่กระชั้น อะดรีนาลีนในร่างกายยังคงสูบฉีดพล่าน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำขอบคุณ ความกดดันระลอกใหม่ก็พุ่งเข้าใส่เธอทันทีเมื่อคณินหันกลับมา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวที่จู่โจมเหยื่อ รตาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนี... เธอถูกกักขังไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่งของเขาเสียแล้ว "คุณคณิน..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาดื้อรั้นของเธอยังคงฉายชัด แต่กลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่น คณินไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับผนังด้านหลังศีรษะของเธอเพื่อล็อกกรอบการเคลื่อนไหว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากนิ้วมือของเขาตัดกับความเย็นของผิวแก้วและผนังห้อง ทำให้รตาต้องหลับตาลงชั่วขณะเพื่อตั้งสติกับแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุณเกือบจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายรู้ตัวไหมครับ... รตา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของเธอลุกชัน "ฉันดูแลตัวเองได้..." เธอเถียงเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามนั้น แต่คณินกลับใช้นิ้วเรียวเชยคางมนของเธอให้กลับมาสบตาเขาตรงๆ "ดูแลตัวเอง? หึ..." เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความคลั่งไคล้ "ถ้าผมมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ป่านนี้ไอ้สารเลวนั่นคงได้แตะต้องผิวเนื้อของคุณไปแล้ว... และผมบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือครับ ว่าทุกตารางนิ้วบนตัวคุณ มันเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น" คำพูดที่แสดงออกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างไร้ยางอายนั้นทำให้รตาเลือดขึ้นหน้า "ฉันไม่ใช่ทรัพย์สินของคุณนะคณิน! ปล่อยฉัน!" "ปากดีจังนะครับ..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกโด่งคมเกือบจะชนเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยเข้าเตะจมูกจนรตารู้สึกมึนงง "แต่เวลาที่ตัวสั่นเพราะกลัว... คุณดูน่าทะนุถนอมกว่าตอนทำท่าทางอวดดีใส่ผมเป็นไหนๆ" "ปล่อยฉันบอกว่า..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกของคณินทาบทับลงมาปิดริมฝีปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลหรือขออนุญาต แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์สำหรับความดื้อรั้นของเธอ รตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวหนังของเสือร้าย คณินคำรามต่ำในลำคออย่างพึงใจ มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคืบของเธอให้เข้ามาแนบชิดติดกับร่างหนาอย่างไร้ช่องว่าง แรงบีบรัดที่สะโพกและแผ่นหลังทำให้เธอรู้สึกราวกับกระดูกจะแหลกสลาย รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงและทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคณินแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ รตาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ปลายนิ้วแกร่งที่บีบกรามของเธอให้เผยอออกอย่างรู้ทัน ทำให้เธอต้องยอมจำนน ปล่อยให้เขาลุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ทางสู้ รสชาติของความหวาดกลัว ความโกรธเกรี้ยว และความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า หลอมรวมกันจนกลายเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาร่างกายของทั้งคู่ให้ร้อนรุ่ม ลมหายใจของรตาขาดห่วน สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่อออก ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนยวบยาบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างน่าอัปยศ คณินถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ เขาไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยสีุ่กุหลาบจางๆ เพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของ รตาแอ่นกายหนีด้วยความเสียวซ่าน แต่ก็ถูกมือหนารวบสะโพกมนให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีกจนเธอต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมานปนซาบซ่าน "คุณมัน... คนเอาแต่ใจ..." เธอหอบหายใจสะท้าน กระซิบตัดพ้อด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง ขณะที่มือเรียวเริ่มเปลี่ยนจากการทุบตี เป็นการจิกเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "ยอมรับความจริงเสียทีเถอะครับรตา..." คณินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่ห์หาที่ชวนให้หลงใหลจนน่ากลัว "ว่าคุณก็ต้องการผมเหมือนกัน... ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราสบตากันในห้องประมูลแล้ว" รตาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอปฏิเสธความจริงข้อนั้นไม่ได้เลย... สัมผัสของเขา ร่างกายของเขา และอำนาจที่เขามีเหนือเธอนั้น หลอมรวมเธอให้กลายเป็นทาสทางอารมณ์อย่างสมบูรณ์แบบ คณินไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ เขาอุ้มรกร่างบางขึ้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย จนรตาต้องรีบตวัดแขนโอบรอบคอเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อความปลอดภัย ร่างระหงถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารและแฟ้มข้อมูลหุ้นกระจัดกระจายหล่นลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า แต่ไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไปแล้ว ความเร่าร้อนในห้องทำงานส่วนตัวดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม แสงไฟจากภายนอกยังคงสาดส่องเข้ามาเป็นพยานในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์และเกมธุรกิจที่เดิมพันด้วยหัวใจ... ทว่า... ในวินาทีที่คณินกำลังจะโน้มตัวลงมาครอบครองริมฝีปากของเธออีกครั้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินและเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก *ก๊อกๆๆ!* ตามมาด้วยเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว และเสียงตะโกนเรียกจากลูกน้องของภาคินที่พังลิฟต์ขึ้นมา "คุณคณินครับ! ทางเราพบความผิดปกติในระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก หุ้นทุกตัวของบริษัทกำลังดิ่งเหวอย่างรวดเร็ว... และมีคำสั่งขายลึกลับถูกส่งมาจากห้องนี้ครับ!" ดวงตาคมกริบของคณินชะงักกุน แววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงสวาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นและคมกลาตันในเสี้ยววินาที รตาหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องการเล่นงานกันธรรมดาแล้ว คณินผละออกจากร่างบางช้าๆ เขากระตุกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รตาเคยเห็นมา ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะมีคนฉลาดกว่าที่เราคิดเล่นซ้อนแผนเราเสียแล้วล่ะครับคนสวย... และคนคนนั้น กำลังรอต้อนรับเราอยู่ที่ชั้นใต้ดิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ