สัญญาณเตือนภัย

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัว ถ้าคุณยังไม่อยากให้รอยช้ำพวกนี้มันชัดไปมากกว่าเดิม” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจและไอความเย็นเยียบดังขึ้นชิดใบหู รตาชะงักกึกทันทีที่สัมผัสได้ถึงแรงโอบรัดจากท่อนแขนแกร่งที่พาดผ่านเอวคอด ร่างกายของเธอถูกกักขังอยู่ในวงแขนของคณินราวกับนกน้อยในกรงขังที่แน่นหนาและไร้ทางออก กลิ่นกายของเขา—กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดิบเถื่อนเฉพาะตัว—อบอวลอยู่รอบตัวเธอ จนทำให้อากาศในห้องหรูหราแห่งนี้ดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด รตาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความทรงจำเมื่อคืนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ภาพของความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่าง 'นักลงทุน' กับ 'ผู้จัดประมูล' พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี สัมผัสรุนแรงที่เน้นย้ำความเป็นเจ้าของในทุกตารางนิ้วของเรือนร่างยังคงทิ้งความปวดร้าวที่แฝงไปด้วยความวาบหวามเอาไว้ให้เธอต้องสั่นสะท้าน “ปล่อยฉัน...” เธอพยายามเค้นเสียง แม้ลำคอจะแห้งผาก คณินไม่เพียงแค่ไม่ปล่อย แต่เขากลับพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่ไม่มีวี่แววของความล้อเล่นแม้แต่น้อย แววตาคู่นั้นสะท้อนความกระหายและความคลั่งไคล้ที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกเปลวไฟแผดเผา “ปล่อย? คุณคิดว่าหลังจากที่เราแบ่งปันทุกอย่างให้กันจนถึงแก่นแท้แล้ว ผมจะปล่อยให้เหยื่อที่ผมเล็งไว้มานานหลุดมือไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือครับ รตา?” “คุณมันบ้า... นี่มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ มันคือการกักขัง!” “มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของครับ” คณินกระซิบชิดริมฝีปากบาง แรงบดเบียดของร่างกายท่อนล่างที่แนบสนิทกันทำให้รตาตระหนักได้ทันทีว่าเขายังคงมีความต้องการที่เต็มเปี่ยม มือหนาเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพกมนอย่างจงใจ ทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ เขาเปลี่ยนจากจุมพิตที่เร่าร้อนเป็นความอ่อนหวานที่แฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยม ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากราวกับจะตีตราจองทุกสิ่งที่เป็นของเธอ รตารู้สึกได้ว่าสติของเธอเริ่มเลือนหายไปภายใต้สัมผัสที่เอาแต่ใจและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจ มือบางพยายามผลักไสแผงอกแกร่งแต่กลับกลายเป็นการเน้นย้ำกล้ามเนื้อแน่นหนาที่เธอเพิ่งสัมผัสอย่างใกล้ชิดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน “จำไว้ให้ดี รตา... ชีวิตของคุณต่อจากนี้มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของคนนี้จะไม่มีวันอนุญาตให้คนอื่น แม้แต่ภาคิน ก็ไม่มีสิทธิ์ได้แตะต้องปลายเล็บของคุณอีก” คณินผละออกเพียงเล็กน้อย สายตาของเขากวาดมองทั่วใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวอย่างหลงใหล ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นไปลูบไล้รอยแดงที่คอระหงซึ่งเขาฝากไว้เมื่อคืนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวงแหนอย่างเปิดเผย รตารู้สึกถึงความหนาวสั่นที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ไม่ใช่เพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะความน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ในความรักอันบิดเบี้ยวของชายตรงหน้า ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความเร่าร้อน แต่มันคือพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างประณีตและดุดัน เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าคำเตือนของคนรอบข้างเกี่ยวกับคณินนั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริง เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่เธอ แต่เขาต้องการครอบครองเธอไว้ในฐานะ 'สมบัติ' ชิ้นสำคัญที่สุด ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงดังทำลายความเงียบ คณินเหลือบมองชื่อบนหน้าจอเพียงแวบเดียว ดวงตาคมกริบก็หรี่ลงด้วยความไม่พอใจ ‘ภาคิน’ คณินกดรับสายด้วยมือข้างเดียวโดยไม่ละสายตาจากรตาที่กำลังหายใจหอบถี่ ก่อนจะกดเปิดลำโพงเพื่อให้เธอได้ยินชัดๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น “คณิน... ฉันได้ข่าวว่าคืนนี้จะมีของชิ้นพิเศษหลุดออกมาในตลาดประมูลมืด นายสนใจจะร่วมสนุกกับฉันไหม?” เสียงของภาคินดังก้องออกมาจากโทรศัพท์ พร้อมกับหัวเราะเยาะที่แฝงความนัย คณินยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้หัวใจของรตาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ของชิ้นนั้นเหรอครับภาคิน?” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางโน้มตัวลงมากระซิบที่ใบหูของรตา “พอดีว่าผมเพิ่งได้ครอบครองมันไว้ในมือ... และบอกได้เลยว่า ไม่มีทางที่ใครหน้าไหนจะพรากมันไปจากผมได้” เขากดวางสายทันที ก่อนจะหันมามองรตาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความดุดันราวกับราชสีห์ที่หวงแหนอาณาเขต “ดูเหมือนว่าหนูจะยังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกมากนะรตา... โดยเฉพาะการเลิกคิดที่จะหนีผม เพราะถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูห้องนี้เพียงก้าวเดียว ผมรับรองว่าภาคินจะไม่ได้เห็นแม้แต่รอยนิ้วมือของคุณ แต่เขาจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่เขารักไป เพื่อแลกกับการที่เขากล้าบังอาจมาแตะต้องสมบัติของผม” รตาเบิกตากว้าง ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วหัวใจเมื่อตระหนักว่า... สงครามระหว่างคณินกับภาคินครั้งนี้ เธอไม่ได้เป็นเพียงคนนอกที่เฝ้ามองอีกต่อไป แต่เธอคือ 'รางวัล' ที่คณินพร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างเพื่อเก็บไว้เพียงผู้เดียว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความปรารถนาอันดิบเถื่อนของวริศร์วิสกี้ในตอนนี้นะครับ