รอยร้าวในค่ำคืนพายุฝน

เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกบานใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเพนต์เฮาส์หรูราวกับพายุคลั่ง ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงวาบจากสายฟ้าที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงอยู่ริมกระจก มือหนากำแก้ววิสกี้ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว คณินไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวเปียกปอนอยู่กลางห้อง แม้ว่าเธอเพิ่งจะฝ่าสายฝนและแรงกดดันมหาศาลจากเกมการประมูลที่ภาคินตั้งใจเล่นงานเข้ามาในอาคารหลังนี้เพื่อเผชิญหน้ากับเขา "คุณบ้าไปแล้วหรือรตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝน ดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "รู้ตัวไหมว่าถ้าข้อเสนอของภาคินสำเร็จ คุณจะกลายเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้ง ทำไมถึงดื้อด้านนัก" รตานันท์สะท้านเฮือก ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากหยดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่บนเรือนร่างระหง หากแต่เป็นเพราะแววตาดุดันและน้ำเสียงที่เฉียบคมบาดลึกของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอยืดตัวขึ้นสู้ ทิฐิสูงส่งในฐานะผู้จัดประมูลมือหนึ่งไม่ยอมให้ตัวเองดูอ่อนแอต่อหน้าเขา แม้ว่าหัวใจจะสั่นไหวรุนแรงกับแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "ฉันไม่ใช่หมาก และฉันจัดการเรื่องของฉันเองได้ คุณคณิน... เลิกทำตัวเป็นเจ้าชีวิตฉันเสียที!" รตาโต้กลับ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและน่ากลัว พริบตาเดียวร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ รวดเร็วจนรตาถอยหลังไปชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ล็อกเอาไว้ด้วยแรงมหาศาลที่ไม่เปิดโอกาสให้ดิ้นรน ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เจ้าชีวิตงั้นหรือ..." คณินก้มลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจ "ถ้าผมเป็นเจ้าชีวิตของคุณจริงๆ คุณคงไม่มีโอกาสมายืนท้าทายผมด้วยสายตาแบบนี้หรอก รตา... คุณไม่รู้เลยสักนิดว่าผมอดทนอดกลั้นกับความอวดดีของคุณมานานแค่ไหนแล้ว" ความโกรธ ความอัดอั้น และปมในอดีตที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ระเบิดออกในพื้นที่แคบๆ ระหว่างกัน รตาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ "คุณไม่เคยเข้าใจอะไรเลย... คนอย่างคุณที่มีทุกอย่างในมือ จะไปรู้อะไรกับการต้องดิ้นรนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองไม่ให้ใครเหยียบย่ำ!" คำพูดนั้นทำให้ดวงตาคมกริบของคณินวูบไหวไปชั่วขณะ ความทรงจำอันดำมืดในอดีต วันที่เขาต้องสูญเสียทุกอย่างและไต่เต้าขึ้นมาจากกองเลือดและคราบน้ำตาโดยไม่มีใครเหลียวแลฉายชัดขึ้นมาในหัว เขากระชากข้อมือเธอเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าอกแนบชิด "คุณคิดว่าผมเกิดมาบนกองเงินกองทองหรือไง รตา? คุณคิดว่าแผลเป็นข้างในของผมมันหายไปไหนอย่างนั้นหรือ?" ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความเร่าร้อนที่แผดเผาช่องว่างระหว่างกัน คณินก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกนั้นทันที รสจูบดิบเถื่อน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ บดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความรุนแรงที่เรียกร้องการยอมจำนน แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความลุ่มลึกที่ทำให้รตาร่างกายอ่อนยวบลงทันที เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี รตาครางแผ่วในลำคอ มือบางที่พยายามทุบ อกแกร่งในตอนแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว แรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงราวกับพายุข้างนอกทำให้สติสัมปชัญญะของทั้งคู่ขาดผึ่ง ร่างกายที่แนบชิดส่งผ่านความร้อนระอุเข้าหากันจนลมหายใจขาดห้วง คณินถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและหอบสะท้าน ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบอันดุดัน มือหนาเลื่อนขึ้นลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจยับยั้งได้อีกต่อไป "ในเมื่อคุณไม่ยอมฟังคำเตือน..." เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปากเธอ เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ "คืนนี้... คุณต้องชดใช้ความดื้อด้านนี้กับผม รตา" ไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธ คณินช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามและสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดภายนอก เขาพาเธอก้าวเข้าไปยังห้องพักส่วนตัวด้านใน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมครามและลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งคู่ เรียวขาเรียวถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างหนานุ่ม ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาทันทีราวกับราชสีห์ที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งประสบการณ์ รตาแหงนมองร่างที่อยู่เหนือกว่าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ความกลัวลึกๆ ถูกแทนที่ด้วยกระแสความปรารถนาอันรุนแรงที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมา "คณิน..." ชื่อของเขาหลุดจากริมฝีปากบางแผ่วเบา ราวกับเสียงร้องขอและยอมจำนนในคราวเดียวกัน ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา ประทับจูบซับไล้ตั้งแต่ซอกคอขาวผ่องลงมาถึงไหปลาร้า รอยสัมผัสร้อนผ่าวที่เขาสالفสร้างขึ้นทำให้รตาสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ตื่นตัวและโหยหาการสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์และปมในอดีตดำเนินไปอย่างไร้ขอบเขต คณินปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออกทีละชิ้น สายตาคมกริบไล่มองผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รตาหลับตาลงด้วยความเขินอายและวาบหวาม ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะประกบจูบลงมาอีกครั้งเพื่อกลืนกินเสียงครางประท้วงของเธอ สัมผัสที่ประสานกันเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความประณีตในการปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและความรุนแรงที่อ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือการประกาศการครอบครองและการยอมรับซึ่งกันและกันอย่างลึกซึ้งจนแทบขาดใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงฝนโปรยปรายด้านนอก รตานอนซบอยู่บนอกกว้างของคณิน ลมหายใจสม่ำเสมอ มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างเบามือ ความตึงเครียดและกำแพงในใจของทั้งคู่ถูกพังทลายลงในค่ำคืนนี้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ในความอบอุ่น เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคณินที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงันนั้น คณินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "ภาคิน" โทรเข้ามาในยามวิกาล พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อก *[เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว คณิน... นายคิดว่าผู้หญิงคนนั้นบริสุทธิ์ใจจริงๆ งั้นหรือ?]* ดวงตาคมกริบของเซียนหุ้นหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นทันที ความระแวงสงสัยที่ถูกกลบฝังไปชั่วคราวกลับพุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง เขาก้มมองหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะคาดเดา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะครับ --- *วริศร์วิสกี้*