คืนเร่าร้อนกลางมหานคร

ตัวเลขสีแดงนับล้านบนหน้าจอเทอร์มินัลกระพริบไหวเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนที่สถานะคำสั่งซื้อขายทั้งหมดจะถูกปิดล็อกด้วยกำไรมหาศาลที่สะบัดปากกาฟาดหน้าภาคินจนยับเยิน เกมการเงินที่ยืดเยื้อมาแรมเดือนจบลงแล้วในค่ำคืนนี้ พร้อมกับความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเข้าสู่ห้องเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร เสียงถอนหายใจยาวนานหลุดออกจากริมฝีปากของรตานันท์ เธอยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ความตึงเครียดที่แบกรับไว้บนบ่าบอบบางตลอดหลายสัปดาห์มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างโหวงและหยาดเหงื่อบางเบาที่เกาะพราวตามกรอบหน้า แต่ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้ไม่ถึงวินาที เมื่อวงแขนแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กพุ่งเข้าโอบรัดรอบเอวคอดกิ่วของเธอจากด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายบุหรี่จางๆ แผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมลมหายใจของเธอจนหมดสิ้น "จบเกมเสียทีนะครับ... คุณผู้จัดประมูลคนเก่งของผม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจนเส้นขนทั่วร่างของรตานันท์ลุกชัน คณินฝังจมูกลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดช่วงเวลาอันยาวนานที่ต้องทำสงครามประสาทกับศัตรูทางธุรกิจ มือหนาของเขาไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่การโอบกอด แต่ค่อยๆ ลูบไล้เลื้อยต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบใต้เนื้อผ้าซาตินบางเบา สัมผัสจาบจ้วงและเปี่ยมด้วยอำนาจนั้นทำเอาร่างกายของเธอสะท้านเฮือก "คุณคณิน... ปล่อยก่อนค่ะ— ฉันหมายถึง... ปล่อยฉันก่อนค่ะ..." รตาพยายามบิดตัวหนีด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับสั่นพร่าและขาดห้วงอย่างไร้เรี่ยวแรง "บอกแล้วอย่างไรครับว่าผมไม่ชอบคำปฏิเสธ... ยิ่งเวลาที่เราชนะคู่อริอย่างงดงามแบบนี้ มันสมควรได้รับการเฉลิมฉลองไม่ใช่หรือครับ?" คณินพลิกร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นจนลุกโชน ริมฝีปากหนาหยักลึกกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้มลงปิดผนึกเรียวปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้เอื้อนเอยคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือเจือด้วยความทะนุถนอม แต่มันดุดัน เร่าร้อน และเว้าวอนราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอเข้าไปในตัวเขา ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งของคณินเลื่อนขึ้นไปตรท้ายทอยของเธอไว้บังคับองศาให้รับจูบที่ลึกซึ้งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มราวน้ำนมด้วยความหลงใหลคลั่งไคล้ รตานันท์ครางแผ่วในลำคอ สมองที่เคยเฉียบคมและรอบจัดในการประมูลงานศิลปะระดับโลกตอนนี้กลับขาวโพลน มือเรียวบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำทึบเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าที่ทิฐิใดๆ จะต้านทานไหว คณินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายโดยริมฝีปากยังไม่ยอมถอนออกจากกลีบปากบวมเจ่อ รตาอุทานด้วยความตกใจก่อนจะเกาะเกี่ยวลำคอเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ขายาวก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนคิงไซส์กลางห้องนอนที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามราตรีผ่านกระจกใสบานใหญ่ ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่ทว่าท่วงท่าที่ตามมานั้นกลับเต็มไปด้วยการคุกคามอันน่าตื่นตะลึง คณินทาบทับลงมาด้วยเรือนกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม ดวงตาสีเข้มมองสำรวจเรือนร่างของเธอภายใต้ชุดซาตินที่ยับยู่ยี่ด้วยสายตาดุจนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่ออันโอชะ "คุณมัน... เอาแต่ใจที่สุด..." รตาหอบหายใจรัว แววตาสั่นระริกด้วยความวาบหวามแต่ก็ยังคงความพยายามที่จะเชิดหน้าสู้ แม้พวงแก้มจะแดงก่ำลามไปถึงใบหูแล้วก็ตาม "เฉพาะกับคุณคนเดียวเท่านั้นครับ..." คณินกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่มือหนาจะจัดการปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ทางธุรกิจและความทรหดของชีวิตลูกผู้ชาย ความดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกันของเขาทำเอารอดานันท์แทบหยุดหายใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาพรมจูบไล่ต่ำลงมาจากหน้าผาก ปรางค์แก้ม เนียนนุ่ม สู่ซอกคอระหงที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจ รอยจูบหนักหน่วงถูกประทับลงไปเน้นย้ำความเป็นเจ้า มือหนาลากไล้ขอบชุดซาตินลงช้าๆ เปิดเปลือยผิวเนื้อเนียนกระจ่างใสให้รับสัมผัสจากอากาศเย็นสบายในห้องและปลายนิ้วอุ่นจัดที่ลูบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้ว เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาทุกครั้งที่สัมผัสของเขาซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย ความตึงเครียดจากปัญหาธุรกิจที่สะสมมาแรมเดือนถูกชำระล้างด้วยไฟสเสน่หาที่โหมกระหน่ำ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานเป็นเสียงเดียวกันท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงด้านนอกคอยส่องสว่าง คณินประคองใบสวยของเธอให้เงยขึ้นสบตา เขายิ้มด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจสูงสุด ก่อนจะประทับจูบลึกล้ำ เร่าร้อน และเรียกร้องสิทธิ์ขาดในตัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนโลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะแห่งปรารถนาที่ไร้ซึ่งการควบคุมใดๆ อีกต่อไป... --- ทว่า ในขณะที่ห้วงเวลากำลังล่องลอยไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความลับเพนต์เฮาส์กลับดังขึ้นก้องกังวาน ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที หน้าจอแท็บเล็ตข้างหัวเตียงสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างที่ปรากฏร่างของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้... ภาคินกำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับการ์ดชุดใหญ่ในมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเร่าร้อนในบทนี้กับวริศร์วิสกี้นะครับ