ราชโองการลับกลางดึก

"ปัง!" เสียงทุบโต๊ะไม้จันทน์แดงดังสนั่นกังวานไปทั่วตำหนักชั้นใน ทำเอาเปลวประทีปไหววูบจนเงาทอดตัวยาวน่ากลัวบนผนังห้อง ท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา ดวงเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองแผ่นป้ายประกาศคำสั่งที่ถูกวางไว้เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบกายแทบจะแข็งค้าง "ช่างบังaniยิ่งนัก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาลอดไรฟัน ประหนึ่งเสียงคำรามจากพญาเสือที่พร้อมฉีกกระชากเหยื่อเป็นชิ้นๆ หลี่จินเหยาที่นั่งอยู่ไม่ไกล ยื่นมือเรียวขาวหยิบถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบอย่างใจเย็น ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยยามกวาดสายตามองผ่านม่านหมอกควันสีขาวจางๆ นางมิได้สะท้านสะเทือนต่อความเกรี้ยวกราดของสามีแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สติปัญญาอันแหลมคมของนางกำลังประมวลผลทุกหมากกลที่กำลังจะเกิดขึ้นในยามวิกาลนี้ "พระองค์ทรงกริ้วไปก็ไร้ประโยชน์ครับ เพลิงโทสะรังแต่จะทำให้สติปัญญาพร่ามัว" จินเหยาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง ชวนให้ผู้ฟังต้องยอมรับฟังโดยปริยาย เซียวจิ่งเหยียนหันกลับมามองสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ แววตาดุร้ายอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่มักมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตวิญญาณของผู้คน แม้กระทั่งดวงวิญญาณอาฆาตของคุณหญิงบัวที่สิงสถิตอยู่ในเรือนหลังนี้ ยังต้องยอมสยบให้กับสติปัญญาของนาง "เจ้าไม่ตกใจเลยหรือจินเหยา..." อ๋องหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โอบประคองร่างบางเข้าสู่ vòngแขนแกร่ง สูดดมนวลกลิ่นกายหอมละมุนที่ช่วยบรรเทาความเดือดดาลในอก "ราชโองการลับฉบับนี้ส่งตรงมาจากท้องพระโรงลึกยามวิกาล ฮ่องเต้...ทรงมีรับสั่งให้กวาดล้างตระกูลซูและขั้วอำนาจฝ่ายเหนือทั้งหมดภายในคืนนี้" คำว่า 'กวาดล้าง' มิใช่เพียงคำขู่ แต่หมายถึงหยาดโลหิตนองแผ่นดิน ในห้องโถงกว้าง ภายใต้เงื้อมเงาของราตรีที่มืดมิด ไร้ซึ่งเสียงสรรพสิ่งใดนอกจากเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ทว่าความเงียบงันนี้กลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก พระชายารองซูเหม่ยที่ควรจะนอนหลับใหลอยู่ในเรือนพัก บัดนี้กลับกำลังใช้วิชาไสยดำเพื่อส่งกระแสจิตติดต่อกับเบื้องบน หวังจะพลิกสถานการณ์ในยามวิกาล แต่นางหารู้ไม่ว่า ทุกความเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาของวิญญาณคุณหญิงบัวที่ล่องลอยอยู่เหนือหลังคาเรือน "ปล่อยให้นางดิ้นรนไปเถอะเพคะ" จินเหยาแย้มสรุปยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามราวกับบุปผาพิษที่บานสะพรั่งในยามราตรี "ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ ตาข่ายที่พวกเราถักทอก็ยิ่งรัดกุมขึ้นเท่านั้น พระชายารองซูเหม่ยคิดใช้ไสยดำครอบงำตระกูลอ๋อง แต่นางลืมไปว่า... วิญญาณที่สิงสถิต ณ เรือนหลังนี้ หาใช่ผีสางเร่ร่อนไม่" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องไม้สักแกะสลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต! ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ในมือของเขาชูม้วนราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับตราหยกมังกรทองส่องประกายวาววับในความมืด ร่างทั้งร่างคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ท่านอ๋อง...! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ...!" ขันทีเฒ่าละล่ำละลักละเมอเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่า "ราชโองการลับฉบับที่สอง... เพิ่งถูกส่งมาถึงหน้าประตูเมืองตอนยามสามนี้เองพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ่งเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ปล่อยร่างของจินเหยาให้เป็นอิสระชั่วขณะ เขาก้าวเท้าเข้าไปรับม้วนราชโองการนั้นด้วยท่าทีเยือกเย็นดั่งหินผา แต่เมื่อสายตาคมกริบกวาดผ่านตัวอักษรจีนโบราณบนผืนผ้าไหมสีทอง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งภูผากลับชะงักงัน ดวงเนตรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงที่ยากจะปิด หลี่จินเหยาเห็นพิรุธนั้น นางจึงก้าวเข้าไปใกล้ แล้วก้มลงอ่านข้อความบนราชโองการลับฉบับนั้นด้วยสายตาทะลุมิติของตนเอง และเพียงแค่กวาดสายตาผ่านบรรทัดสุดท้าย หัวใจของแพทย์หญิงผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่งใด ก็ต้องกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ข้อความในราชโองการระบุชัดเจนว่า... ผู้ที่ต้องถูกประหารชีวิตในยามรุ่งสาง หาใช่ตระกูลซูไม่... แต่กลับเป็นชื่อของ "ท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียน" และ "หลี่จินเหยา" ในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน! ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังกระหึ่มขึ้นรอบจวนอ๋อง แสงคบเพลิงสว่างจ้าดั่งกลางวันสาดส่องทะลุกระดาษหน้าต่างเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายความเงียบงันของราตรี "ปิดล้อมจวนอ๋องไว้! อย่าให้ผู้ใดเล็ดลอดหนีไปได้แม้แต่คนเดียว!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมร้อยเรียนบทเพลงแห่งความลึกลับไปกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ