หมากกระดานนี้ใครคือผู้ชนะ

เสียงกรับไม้เนื้อหอมที่กระทบลงบนโต๊ะประชุมสลักลายมังกรอย่างหนักหน่วง มิได้ดังสะท้านเพียงแค่ห้องโถงลับใต้ตำหนักอ๋อง หากแต่ยังสั่นคลอนเสาหลักแห่งราชสำนักต้าเหลียงให้ไหวสะเทือนไปถึงรากเหง้า "อัครมหาเสนาบดีจ้าวช่างกล้าหาญยิ่งนัก ถึงกับกล้าชักนำกองกำลังทหารม้าเกราะดำนอกด่านเข้าสู่เขตอารักขาเมืองหลวงโดยไม่ได้รับพระ องคมนตรี... ท่านเอาศีรษะของตระกูลจ้าวไปวางไว้บนเขียงแห่งข้อหากบฏแล้วกระมัง?" น้ำเสียงของท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนเยือกเย็นดุจสายน้ำจากยอดเขาหิมะในยามเหมันต์ นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดตวัดมองชายชราผู้มีศักดิ์เป็นถึงพ่อตาในนามและศัตรูทางการเมืองที่คานอำนาจกันมาเนิ่นนาน บรรยากาศรอบกายของท่านอ๋องแผ่รังสีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนเปลวเทียนสีชาดวูบไหวราวกับหวาดกลัวต่อพญาอสูร จ้าวเทียนเฉิน อัครมหาเสนาบดีผู้เรืองอำนาจ หาได้สะท้านสะเทือนไม่ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของขุนนางเฒ่าผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับค่อนชีวิต มือเหี่ยวย่นยกถ้วยชาหยกขาวขึ้นจิบช้าๆ ราวกับกำลังชมทัศนียภาพอันน่ารื่นรมย์ หาใช่การเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำคอหอยให้ขาดในคราเดียว "ท่านอ๋องทรงตรัสสิ่งใดกันพะยะค่ะ กระผมเพียงแต่นำกำลังพลเข้ามาช่วยรักษาความปลอดภัยในเมืองหลวงตามฎีกาถวายรายงานของกรมราชองครักษ์ต่างหากเล่า... อีกประการหนึ่ง หมากกระดานนี้หาได้ตัดสินแพ้ชนะกันด้วยกำลังทหารเพียงอย่างเดียวไม่" จ้าวเทียนเฉินวางถ้วยชาลงเสียงดังกรุ๊ป สายตาฝ้าฟันแต่คมกราบมองสบกับท่านอ๋องอย่างไร้ความเกรงกลัว "พระชายารองซูเหม่ยในเวลานี้... ดูเหมือนจะมีอาการประชวรด้วยโรคแปลกประหลาดที่หมอหลวงคนใดก็รักษาไม่หาย ท่านอ๋องผู้ปรีชาไม่คิดจะเสด็จไปเยือนเรือนพักของนางสักคราหรือขอรับ? บางที... ความลับเกี่ยวกับคำสาปแห่งเรือนหอวิญญาณ อาจไม่ได้จบลงที่วิญญาณของคุณหญิงบัวเสมอไป" หลี่จินเหยาซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาดำของฉากกั้นผ้าไหมปักลายหงส์ สบตากับร่างโปร่งแสงสีขาวโพลนของคุณหญิงบัวที่ลอยวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของอัครมหาเสนาบดี ดวงตาทิพย์ของนางมองทะลุเห็นเส้นด้ายไสยดำนับร้อยสายที่เชื่อมโยงระหว่างจ้าวเทียนเฉินกับเรือนพักของซูเหม่ย นางก้าวเท้าออกมาจากเงามืด ชายผ้าไหมปักดิ้นทองสะท้อนแสงไฟวับวาม รอยยิ้มบางเบาแต่เฉียบคมราคมกระบี่ปรากฏบนเรียวปากงาม "อัครมหาเสนาบดีจ้าวช่างรอบรู้เรื่องในเรือนหลังของผู้อื่นดีเสียจริง ยิ่งกว่าเรื่องราชกิจแผ่นดินเสียอีกกระมังเพคะ" หลี่จินเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าทรงพลังจนทำให้ขุนนางเฒ่าต้องหันขวับมามอง "ท่านพ่อตา... อภัยด้วยที่ข้าพเจ้าต้องกล่าวตรงๆ พิธีกรรมคืนจันทร์ดับที่ท่านแอบส่งแม่มดหมอผีจากแดนใต้เข้ามาในจวนอ๋อง เพื่อใช้โลหิตของซูเหม่ยเปิดประตูผนึกวิญญาณ... ท่านคิดว่าพวกเราล่วงไม่รู้หรือว่าท่านกำลังพยายามขุดคุ้ย 'สมบัติแผ่นดิน' ที่ถูกฝังไว้ใต้เรือนหอหลังนั้น?" ใบหน้าของจ้าวเทียนเฉินกระตุกวูบ รอยยิ้มเย่อหยิ่งแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาฝ้าฟางฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที นี่คือกุญแจดอกสำคัญที่เขายอมลงทุนเดิมพันด้วยอำนาจครึ่งหนึ่งในมือ หากตระกูลจ้าวสามารถครอบครองพินัยกรรมลับและตราประทับหยกของอดีตฮ่องเต้ที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนหอวิญญาณได้ บัลลังก์มังกรก็อยู่แค่เอื้อมมือ เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในอาภรณ์สีดำสนิทก้าวเข้ามาโอบเอวบางของหลี่จินเหยาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน นัยน์ตาดุร้ายดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองขุนนางเฒ่าด้วยความเหยียดหยัน "เจ้าคิดว่าส่งซูเหม่ยเข้ามาเป็นสายลับในจวนอ๋อง แล้วข้าจะโง่เขลาปล่อยให้พวกเจ้าชักใยตามอำเภอใจหรือ? หมากกระดานนี้... เจ้าคิดว่าเป็นผู้เดิน แต่แท้จริงแล้ว... เจ้าเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่เดินมาติดกับดักของข้าต่างหาก" สิ้นเสียงคำรามต่ำของท่านอ๋อง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ก้องกังวานขึ้นรอบตำหนักอ๋อง ทหารองครักษ์เกราะทองนับร้อยนายพากันกรูเข้ามาปิดล้อมห้องโถงลับแห่งนี้ไว้ทุกด้าน ธนูเหล็กนับร้อยคันถูกน้าวขึ้นเล็งตรงมาที่จ้าวเทียนเฉินและผู้ติดตามอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น จ้าวเทียนเฉินหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับเหี่ยวย่น แต่กระนั้นขุนนางเฒ่าก็ยังแค่นเสียงหัวเราะออกมาในลำคอ "ฮ่าๆๆ... ท่านอ๋องทรงคิดว่ากำจัดข้าได้ แล้วความลับเรื่องกบฏของแผ่นดินจะจบลงหรือพะยะค่ะ? จงเงี่ยหูฟังให้ดีเถิด..." ฉับพลัน เสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยหลวงใจกลางเมืองหลวงก็ดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันเก้าครั้ง! สีหน้าของเซียวจิ่งเหยียนและหลี่จินเหยาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เพราะเสียงระฆังเก้าครั้งหมายถึงประกาศิตฉุกเฉินจากท้องพระโรง... และในวินาทีนั้นเอง ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม พร้อมกับชูราชโองการลับฉบับสีทองอร่ามขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "พระราชโองการ... มีพระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท! ให้ปลดท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์บูรพาทิศ และ... และให้ควบคุมตัวพระชายาหลี่จินเหยาเข้าคุกหลวงในข้อหาวางยาพิษลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาททันที!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาสู่บทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ