กวาดล้างหนอนในจวน

"ถาดน้ำชาสำรับนี้ หากอนุซูเป็นผู้ลงมือชงด้วยตนเอง ย่อมมีความหมายลึกซึ้งยิ่งนัก... เสียดายก็แต่ กลิ่นอายของ 'ผงกระดูกพราย' ที่เจือมากับใบชาผู่เอ่อร์ชั้นดีนี้ มันฉุนกึกเสียจนรบกวนอรรถรสในการสนทนากลางดึก" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจดุจสายน้ำเชี่ยวกรากใต้ผืนน้ำแข็งใสราวกระจกของท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงรับรองชั้นใน หลี่จินเหยานั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงแกะสลักลวดลายวิหคสวรรค์ นางปักปิ่นหยกขาวลายเมฆมงคล เรือนร่างระหงอยู่ในอาภรณ์ปักไหมทองลายดอกโบตั๋นซ้อนกลีบ ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มเย็นเยียบ ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใจอันดำมืดของสตรีเบื้องหน้า ซูเหม่ย อนุภรรยาผู้เคยลำพองใจในเล่ห์กลไสยดำ สะดุ้งเฮือกจนถาดกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ในมือสั่นระริก น้ำชาสีอำพันกระฉอกลงมาโดนขอบถาดจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ นางฝืนปั้นหน้าซีดเผือด ยิ้มแห้งแล้งพยายามกลบเกลื่อนพิรุธ "พระชายาเอกตรรัสสิ่งใดเพคะ... หม่อมฉัน ย่อมไม่มีทางกล้ากระทำการอาจหาญเช่นนั้นในจวนอ๋องเป็นแน่ เรื่องผงกระดูกพรายอันใดกัน หม่อมฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยสักนิด..." ซูเหม่ยกล่าวเสียงสั่นเครือ พลางกราบทราบอ้อนวอนด้วยท่าทีน่าเวทนาตามแบบฉบับที่นางถนัด ทว่า หลี่จินเหยาหาได้ใส่ใจการแสดงละครฉากใหญ่นี้ไม่ หญิงสาวรินน้ำชาใส่จอกของตนเองขึ้นมาอย่างไม่เร่งรีบ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสขอบจอกเบาๆ พร้อมกับดวงตาทิพย์ที่พลันเปล่งประกายแสงสีเงินยวดยวงวูบหนึ่ง นางมองเห็นควันสีดำทมิฬลอยวนเวียนอยู่รอบตัวซูเหม่ย—มันคือไสยดำสายต่ำจากแดนใต้ที่ใช้สะกดจิตและบงการจิตใจผู้คนให้ลุ่มหลงมัวเมา และตอนนี้ วิญญาณเร่ร่อนตนหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนบ่าของอนุซู เพื่อรอเวลากลืนกินวิญญาณของผู้เป็นนายเมื่อหมดประโยชน์ "เจ้าไม่รู้จริงหรือ... อนุซู" หลี่จินเหยาเอ่ยน้ำนิ่งสนิท ทว่ากดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก "เช่นนั้น ข้าคงต้องให้พยานปากสำคัญ มาช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้เจ้าเสียหน่อยแล้ว" สิ้นคำพูดของชายาเอก ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามืออันทรงพลังขององครักษ์เงา ร่างของบ่าวรับผิดชอบห้องเครื่องผู้หนึ่งถูกเหวี่ยงลงมากองกับพื้นเบื้องหน้าด้วยสภาพเนื้อตัวสะินรอยแผลเฆี่ยนตีจนอาบโลหิต "ใต้เท้า... ไว้ชีวิตข้าด้วย! เป็นคุณหนูซู! เป็นอนุซูที่สั่งให้ข้าแอบนำผงมรณะนี้ไปใส่ไว้ในสำรับยาบำรุงของท่านอ๋องและพระชายา นางบอกว่าหากทำสำเร็จ จะตบรางวัลให้ข้าด้วยทองคำสิบตำลึงขอรับ!" บ่าวผู้นั้นโขกศีรษะกับพื้นศิลาจนเสียงดังสนั่น เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าผากด้วยความหวาดกลัวต่อเงื้อมมือมัจจุราชของท่านอ๋อง เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เหลือบแลบ่าวไพร่ผู้นั้นแม้แต่น้อย ดวงเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องอยู่ที่ซูเหม่ยเพียงผู้เดียว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบกายจนอุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงฮวบฮวบ ราวกับถูกดึงลงมาสู่ขุมนรกน้ำแข็ง ซูเหม่ยหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทิหมดเรี่ยวแรง นางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ซึ่งความสง่างาม เล็บมือที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีจิกทึ้งลงบนพรมปูพื้นจนฉีกขาด นางรู้ตัวแล้วว่าบัดนี้ตนเองได้เดินมาจนมุมอับจนหนีไม่พ้นเสียแล้ว "ที่แท้... เจ้าก็คิดจะวางยาพิษข้า เพื่อเปิดทางให้ตระกูลซูของเจ้าเข้าควบคุมกองทัพพิทักษ์ทิศเหนือสินะ" เซียวจิ่งเหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเต็มไปด้วยความเยียบเย็นจนน่าสะพรึงกลัว "ความกล้าหาญของเจ้านี่ ช่างน่ายกย่องเสียจริง" "ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องโปรดทรงเมตตา! หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ! นังสารเลวหลี่จินเหยานางนี้ มันใช้มนต์ดำมารยา... อ๊าย!" ซูเหม่ยยังไม่ทันได้กล่าวจบประโยค หลี่จินเหยาก็ดีดเมล็ดถั่วหยกชิ้นเล็กพุ่งเข้าใส่จุดสกัดชีพจรบนร่างของอนุซูอย่างแม่นยำ ส่งผลให้เสียงกรีดร้องของนางขาดห้วงกลายเป็นเสียงอู้อี้ในลำคอ ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไม่ได้แม้แต่น้อย ทำได้เพียงเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด "มนต์ดำหรือ?" หลี่จินเหยาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางก้าวเข้าไปใกล้ซูเหม่ยทีละก้าว อาภรณ์ปักดิ้นทองสะท้อนแสงตะเกียงวับแวม นางก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของอนุภรรยาผู้คิดทรยศด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดืดมีดโกน "ของต่ำช้าเช่นนั้น มีเพียงคนจิตใจสกปรกอย่างเจ้าเท่านั้นที่ไขว่คว้าหามาครอบครอง... น่าเสียดายนัก ที่ผีเรือนคุณหญิงบัวท่านมิได้โปรดปรานคนทรยศในจวนหลังนี้เลยแม้แต่น้อย" ทันทีที่สิ้นนามของ 'คุณหญิงบัว' ลมพายุประหลาดก็พัดกระโชกเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดสนิท เปลวไฟในตะเกียงสำริดไหววับกลายเป็นสีเขียวมรกต กลิ่นธูปโบราณลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องมาจากมุมมืดของเพดานห้อง เงาดำทะมัดทะมะของสตรีโบราณในชุดไทยสวมชฎายกสูงค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาปรากฏกายเบื้องหน้าซูเหม่ยอย่างช้าๆ ซูเหม่ยเห็นภาพตรงหน้าสติหลุดกระเจิง นางอยากจะกรีดร้องแต่ทำได้เพียงอ้าปากค้าง น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจเมื่อเงาดำนั้นยื่นมืออันเย็นเฉียบราวน้ำแข็งมาแตะที่ลำคอของนาง เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาโอบเอวบางของหลี่จินเหยาเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สายตาคมปلاมองอนุภรรยาผู้โง่เขลาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะโบกมือขวาขึ้นครั้งเดียว "ลากตัวอนุซูไปขังไว้ที่คุกใต้ดิน มอบหมายให้องครักษ์เหล็กสอบสวนให้สิ้นกระความ ใครอยู่เบื้องหลังตระกูลซูในราชสำนัก ข้าต้องการรายชื่อทั้งหมดก่อนฟ้าสาง!" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงารับคำสั่งอย่างแข็งขัน ก่อนจะพุ่งเข้าหิ้วปีกซูเหม่ยที่สติหลุดลอยไปแล้ว ลากถูร่างหมดสภาพนั้นออกไปจากห้องโถงท่ามกลางเสียงลมพัดโหยหวนราวกับเสียงร้องระงมของภูตผี ภายในห้องโถงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หลี่จินเหยาถอนหายใจยาวเบาๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องหนุ่มผู้เย็นชา ทว่าแววตาที่เขามองนางกลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและร้อนแรงดั่งไฟกัลป์ "เจ้าเหนื่อยแล้ว..." เซียวจิ่งเหยียนเอ่ยเสียงอ่อนโยนขึ้นอย่างผิดคาด ฝ่ามือใหญ่หนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนของนางให้อย่างทะนุถนอม "เรื่องในจวนหลัง... เจ้าจัดการได้งดงามยิ่งนัก" "หม่อมฉันเพียงแต่วางหมากตาเดียวเพื่อรวบรวมกระดานก็เท่านั้นเพคะ..." หลี่จินเหยาแย้มยิ้มบางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับต้องค้างเติ่ง เมื่อจู่ๆ ประตูห้องลับด้านหลังชั้นหนังสือที่ควรจะถูกปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า แอ๊ด... เสียงบานไม้เก่าแก่เสียดสีกันดังบาดแก้วหู ท่ามกลางความมืดสนิทภายในห้องลับนั้น ไม่มีแม้แต่แสงไฟ มีเพียงกลิ่นอายความตายอันเข้มข้น และ... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดทีละก้าว พร้อมกับเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่สวมอาภรณ์ปักลายมังกรห้าเล็บ ซึ่งเป็นลวดลายขององค์รัชทายาทผู้ควรจะสิ้นพระชนม์ในในสนามรบเมื่อสามปีก่อน! "น้องสาม... เจ้ายังจำพี่ชายคนนี้ได้หรือไม่?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ