กระบี่คมกับดวงตาทิพย์

"อย่าขยับ... หากเจ้าไม่อยากให้เส้นเลือดที่คอขาดสะบั้นก่อนจะได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดูดังขึ้นชิดใบหูของหลี่จินเหยา ทว่านางมิได้สะทกสะท้าน ดวงตาทิพย์ที่ส่องประกายสีนิลวาววับในความมืดกวาดมองเงาดำที่รายล้อมอยู่รอบเรือนโอสถ กลิ่นอายความตายมิได้มาจากคมกระบี่ของบุรุษเบื้องหลัง แต่มันโชยมาจากไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างไร้เงาของเหล่าภูตผีที่ยืนตระหง่านอยู่หลังพุ่มไม้ "ท่านอ๋อง" หลี่จินเหยาเอ่ยขึ้นเบาๆ มือที่กำลังบรรจุตัวยาสมุนไพรลงในห่อกระดาษสาชะงักเพียงครู่ ก่อนจะบรรจงมัดปมอย่างมั่นคง "ข้ากำลังช่วยชีวิตคนนับพันในเมืองนี้ หากท่านอยากสังหารข้า ข้าขอเพียงหนึ่งชั่วยาม เพื่อให้ยาหม้อสุดท้ายนี้ถึงมือผู้ป่วย" เซียวจิ่งเหยียนคลายแรงกดจากปลอกกระบี่ที่จ่อลำคอระหง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลงมองสตรีตรงหน้า เขาไม่ได้มาเพื่อสังหารนาง แต่มาเพื่อ 'ปกป้อง' ในแบบฉบับของเขา—ด้วยการดับลมหายใจของผู้ที่ริอ่านจะแตะต้องนาง "ในมือเจ้ามิใช่ยา" ท่านอ๋องกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ สัมผัสถึงไอสังหารที่คืบคลานเข้ามา "มันคือตัวล่อ" เพียงสิ้นคำ ฝนธนูอาบยาพิษนับสิบดอกก็แหวกความมืดพุ่งตรงเข้ามายังใจกลางเรือนโอสถ หลี่จินเหยาอาศัยจังหวะที่เซียวจิ่งเหยียนชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ หมุนตัวหลบไปอยู่เบื้องหลังเขา กระบี่เหล็กกล้าสะท้อนแสงจันทร์วูบไหวราวกับสายฟ้าแลบ ปัดป้องศรพิษจนร่วงกราวลงพื้นราวกับห่าฝน "พวกมันมิใช่มนุษย์ปกติ" หลี่จินเหยากล่าวผ่านฟันที่ขบกันแน่น ดวงตาทิพย์ของนางมองเห็นร่างสีเทาจางๆ ที่บงการมือสังหารเหล่านี้อยู่บนหลังคา "ดูนั่น... ไอพิษนั่นมาจากไสยดำของพระชายารองซูเหม่ย นางไม่ได้ส่งคนมาฆ่าข้า แต่นางส่ง 'อาคม' มาเพื่อสังหารทุกคนที่ข้ากำลังจะช่วย!" เซียวจิ่งเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทรงอำนาจจนเหล่าดวงวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในเงามืดถึงกับชะงักงัน เขาตวัดกระบี่เป็นวงกว้าง ประกายคมดาบมิได้เพียงตัดผ่านเนื้อหนัง แต่มันตัดผ่านมิติของหยินและหยางที่ซ้อนทับกันอยู่ "วิชาไสยดำกระจอกๆ ของนาง คิดจะเล่นงานท่านอ๋องผู้นี้หรือ" เขาหันมาสบตานาง แววตาที่เคยเย็นชากลับฉายความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอย่างลึกซึ้ง "จินเหยา... อยู่หลังข้า หากเจ้าขยับออกไปแม้เพียงก้าวเดียว ข้าจะล่าหัวพวกมันจนถึงปรโลก" มือสังหารชุดดำหกคนกระโจนลงมาจากหลังคา พร้อมกริชในมือที่เปล่งแสงสีเขียวคล้ำ ดั่งแมลงร้ายที่หิวโหย เซียวจิ่งเหยียนมิได้รอนาน เขาพุ่งตัวออกไปราวกับพยัคฆ์ร้าย กระบี่ในมือวาดผ่านอากาศดั่งร่ายรำบทเพลงแห่งความตาย ทุกจังหวะที่กระบี่กระทบกัน เสียงโลหะปะทะดังสนั่นกังวานดุจระฆังวัดร้าง หลี่จินเหยามิได้นิ่งเฉย นางหยิบผงสมุนไพรฤทธิ์ร้อนที่เตรียมไว้โปรยออกไปในอากาศพร้อมร่ายคาถาที่นางได้เรียนรู้จากความทรงจำของวิญญาณในจวนอ๋อง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นดุจตะวันเที่ยงวัน ขับไล่ไอหมอกสีดำที่ปกคลุมมือสังหารให้จางหายไป เผยให้เห็นใบหน้าอันบิดเบี้ยวของเหล่ามือสังหารที่ถูกควบคุมโดยอาคม "ท่านอ๋อง! ที่อกซ้ายของพวกมัน!" นางร้องเตือน เซียวจิ่งเหยียนอาศัยจังหวะนั้นแทงกระบี่ทะลุอกซ้ายของมือสังหารคนสุดท้ายที่พุ่งเข้ามา ทันทีที่ปลายกระบี่สัมผัสโดนยันต์กระดาษที่ซ่อนอยู่ใต้ชุด ดวงวิญญาณที่ถูกจองจำก็กรีดร้องโหยหวนและสลายไป กลิ่นไหม้ของกำยานพิษฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันกลับคืนสู่เรือนโอสถอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสอง เซียวจิ่งเหยียนเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยท่วงท่าที่สง่างามแม้คราบเลือดจะเปรอะเปื้อนอาภรณ์ชั้นเลิศของเขา เขาก้าวเข้ามาใกล้หลี่จินเหยา ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายของกันและกัน "นางทำเกินไปแล้ว" เซียวจิ่งเหยียนเอ่ย เสียงของเขาสั่นสะท้านด้วยแรงโทสะที่พยายามควบคุมไว้ "การดึงวิญญาณคนตายมาเป็นเครื่องมือสังหารในเขตรั้ววังหลวง มีโทษสถานเดียวคือประหารชีวิตเก้าชั่วโคตร" "นางทำได้ เพราะนางมีคนหนุนหลังที่ใหญ่กว่าท่าน" หลี่จินเหยาสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา แววตานางมิได้มีความหวาดกลัว "แต่ท่านอ๋อง... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้ามีอะไร" นางยื่นมือไปแตะที่หน้าอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงภายใต้ชุดเกราะอ่อน "ข้ามีสิ่งที่ท่านไม่มี... ข้าสามารถส่งวิญญาณของมือสังหารเหล่านี้กลับไปหา 'เจ้าของ' ได้" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดมิดก็สั่นสะเทือน สายฟ้าฟาดลงมากลางจวนอ๋องโดยไร้เมฆฝน เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ดูเหมือนจะคุ้นหูดังมาจากทิศทางของเรือนพระชายารอง ก่อนที่หน้าต่างบานหนึ่งจะเปิดออกเผยให้เห็นภาพที่ไม่คาดฝัน ร่างของพระชายารองซูเหม่ยนั่งพับเพียบอยู่หน้าโต๊ะหมู่บูชา รอบกายมีแต่ด้ายสีแดงและตุ๊กตาดินเผา แต่ทว่า... นางมิได้นั่งอยู่คนเดียว บุรุษชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่รังสีอำนาจมืดมิดยิ่งกว่าขุมนรก กำลังยืนอยู่เบื้องหลังนาง มือของเขาถือถ้วยยาที่ส่งกลิ่นหอมหวลอย่างประหลาด—กลิ่นเดียวกับที่จินเหยาใช้รักษาโรคระบาด "ท่านอ๋อง" หลี่จินเหยากระซิบ น้ำเสียงเย็นลงถึงกระดูกสันหลัง "คนผู้นั้น... เขาไม่ใช่คนของราชสำนัก และเขากำลังถือถ้วยยาที่จะเปลี่ยนยาพิษให้กลายเป็นยาถอนพิษเพื่อหวังผลบางอย่าง" เซียวจิ่งเหยียนหรี่ตาลง มองดูบุรุษชุดดำที่ค่อยๆ หันหน้ามามองตรงมายังพวกเขา แววตานั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งกิเลส ทว่ากลับทำให้แม้แต่ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นยังต้องชะงักกึก "มันคือ 'ทูตจากสำนักเงาโลหิต'" เซียวจิ่งเหยียนพึมพำ ก่อนจะกระชับกระบี่ในมือแน่นยิ่งขึ้น "จินเหยา... เรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าที่เจ้าและข้าจะจัดการกันเพียงลำพังแล้ว" ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเท้าออกไป ประตูเรือนโอสถก็ถูกกระแทกเปิดออกโดยองครักษ์เงาคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามารายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านอ๋อง! ข่าวจากราชสำนัก... ฮ่องเต้มีรับสั่งด่วนให้ท่านนำทัพออกชายแดนโดยไม่มีกำหนด และให้พระชายารองซูเหม่ยเป็นผู้กุมอำนาจในการตัดสินใจภายในจวนแทนทุกประการในระหว่างที่ท่านไม่อยู่!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมร้อยเรียงบทเพลงแห่งความลึกลับไปกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ