ราชยโสธรแห่งความตาย

คราบโลหิตจางๆ บนผืนผ้าไหมปักลายเมฆาและหงส์ร่อน มิได้เกิดจากคมดาบในสนามรบ หากแต่ซึมออกมาจากปลายนิ้วของทารกน้อยวัยสמוนคนหนึ่งที่เพิ่งสิ้นใจไปเมื่อยามสาม ท่ามกลางกลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นอรับของสมุนไพรเน่าเสียที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วตรอกซอกซอยทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง "โรคห่า... หรือจะสู้พิษร้ายแห่งใจคน" หลี่จินเหยาเอ่ยพึมพำกับตนเอง ดวงตาทิพย์คู่สวยไหวระริกยามกวาดมองผ่านม่านพลังงานสีเทาหมองหม่นที่ปกคลุมไปทั่วท้องถนน ร่างระหงในอาภรณ์สีครามเข้มก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณอาฆาตของชาวเมืองนับร้อยที่ยังไม่ยอมไปผุดไปเกิด ความตายไม่ได้มาเยือนพวกเขาอย่างกะทันหันตามธรรมชาติ แต่มันถูกปรุงแต่งขึ้นอย่างประณีตด้วยฝีมือของมนุษย์ผู้กระหายอำนาจ ในห้องโถงรับรองชั้นในของจวนอ๋อง บรรยากาศอึมครึมยิ่งกว่าท้องฟ้าเบื้องนอกที่กำลังตั้งเค้าฝน ท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนประทับนั่งนิ่งสนิทบนเก้าอี้พนักไม้จันทน์แดง พระพักตร์หล่อเหลาดุจเทพเซียนสลักไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีกลับเปล่งประกายความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี "เจ้าค่ะท่านอ๋อง... ข่าวลือในตลาดสดแพร่สะพัดไปไกลถึงท้องพระโรงแล้ว ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่า โรคระบาดครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะอาเพศจากจวนอ๋องของเรา ที่กระทำการลบหลู่ดวงวิญญาณบรรพชนและเลี้ยงภูตผีปีศาจ" เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไว้ด้วยความสะใจระคนหวาดกลัวดังขึ้นจากปากของ พระชายารองซูเหม่ย นางตั้งใจก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ ร่างอรชรในชุดผ้าตาดทองสั่นเทาน้อยๆ อย่างน่าเวทนา ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างแนบเนียน เซียวจิ่งเหยียนไม่แม้แต่จะชายตากลมมองสตรีเบื้องล่าง ร่างสูงใหญ่ขยับเพียงปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะไม้จังหวะช้าๆ ทว่าหนักหน่วงดั่งเสียงกลองศึกที่คอยบั่นทอนขวัญกำลังใจของผู้คน "เจ้าตื่นเต้นเกินไปแล้วกระมัง... ซูเหม่ย" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่กลับทำให้อากาศรอบกายลดฮวบลงจนน่าใจหาย "หม่อมฉัน... หม่อมฉันเพียงแต่เป็นห่วงชื่อเสียงของท่านอ๋องเพค่ะ!" ซูเหม่ยรีบก้มหน้าซ่อนประกายตาดุดันที่วับวามด้วยความริษยา นางวางแผนร่วมกับกลุ่มขุนนางฝ่ายตรงข้ามเพื่อปล่อยพิษลงในบ่อน้ำสาธารณะ หวังให้เกิดโกลาหลจนฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งปลดหลี่จินเหยาออกจากตำแหน่งชายาเอก และอาจลามปามถึงขั้นปลดเซียวจิ่งเหยียนออกจากตำแหน่งอ๋องผู้บัญชาการทหาร ทันใดนั้น ประตูไม้สักแกะสลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต หลี่จินเหยาเดินฝ่าสายฝนโปรยปรายเข้ามา กลิ่นอายความตายและคราบเขม่าสีดำติดอยู่ที่ชายกระโปรงของนางอย่างเด่นชัด ดวงตาคู่คมจ้องตรงไปยังซูเหม่ยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นางมิได้กล่าวคำคารวะผู้มีศักดิ์สูงกว่า ทว่ากลับก้าวเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าสามี พร้อมกับวางห่อผ้าแพรเปียกชื้นลงบนโต๊ะ "ท่านอ๋อง... พิษในบ่อน้ำสามจุดของเมืองหลวง ถูกปรุงขึ้นจากสมุนไพรหายาก 'หญ้าจันทร์มืด' ซึ่งมีเพียงคลังยาหลวงและ... ห้องเครื่องส่วนตัวของจวนซูเท่านั้น" คำพูดของจินเหยาทำให้ซูเหม่ยหน้าถอดสี ร่างบางสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นเถียงทันควัน "เจ้าพูดจาเหลวไหล! พระชายาเอก เจ้ามีความแค้นส่วนตัวกับข้า จึงคิดใส่ร้ายป้ายสีเช่นนี้รึ! ท่านอ๋องเพค่ะ โปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วย!" เซียวจิ่งเหยียนยังคงนิ่งเงียบ พระองค์ทรงทอดพระเนตรภรรยาเอกผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศด้วยแววตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ก่อนจะทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำก้าวเข้าไปโอบไหล่บางของจินเหยาไว้หลวมๆ เป็นเชิงปกป้องอย่างชัดเจน "เปิ่นหวางยังมิได้เอ่ยปากกล่าวโทษผู้ใด... แต่เจ้ากลับร้อนตัวเร็วยิ่งนัก ซูเหม่ย" เซียวจิ่งเหยียนปรายพระเนตรมองชายารองด้วยแววตาดุร้ายดั่งพญาเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "เจ้าคงคิดว่าแผนการแพร่เชื้อโรคหหาเพื่อบีบคั้นราชสำนัก จะทำให้เจ้าก้าวขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งของจินเหยาได้สินะ?" ซูเหม่ยหน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด เข่าทรุดลงกับพื้นห้องโดยไม่เหลือมาดอนุภรรยาผู้สูงศักดิ์ นางอ้าปากพะงาบๆ จะปฏิเสธ แต่ทว่า... *ปึง!* เสียงทุบประตูเรือนด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงประกาศก้องของขันทีราชสำนักผู้ถือราชโองการ "ราชโองการจากฮ่องเต้! มีรับสั่งให้เรียกตัวท่านอ๋องและพระชายาเอก เข้าเฝ้าด่วน ณ ท้องพระโรงกลาง ราตรีนี้!" ภายในห้องโถงพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว หลี่จินเหยาสบตากับเซียวจิ่งเหยียน ทั้งสองต่างล่วงรู้ทันทีว่านี่คือกับดักครั้งใหญ่ที่ขั้วอำนาจฝ่ายตรงข้ามร่วมมือกันขุดรอไว้ ทว่าในขณะที่จินเหยากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นเพื่อจิบระงับความเหนื่อยล้า... บ่าวรับใช้คนสนิทของจวนก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นงันท่อน ร้องตะโกนด้วยเสียงอันแตกตื่น "เรียนท่านอ๋อง! พระชายาเอก! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ศพของชาวบ้านที่ตายด้วยโรคระบาดนับร้อยชีวิตในเมืองหลวง จู่ๆ ก็... ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน และกำลังมุ่งหน้ามาที่จวนอ๋องของเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามความระทึกขวัญนี้ไปด้วยกันนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ