ถอดรหัสคำสาปข้ามภพ

คราบเลือดบนกระดาษสาโบราณสีหม่นมิใช่รอยหมึกที่ถูกแต้มแต่งด้วยความตั้งใจ หากแต่มันคือหยดโลหิตที่ถูกขับออกมาจากแรงพยาบาทข้ามภพ หลี่จินเหยา ใช้นิ้วเรียวยาวดั่งลำหญ้าคาพลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายของสมุดบันทึกหนังฉลามด้วยความระมัดระวัง กลิ่นอับชื้นของกาลเวลาและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับควันธูปในห้องหนังสือลับใต้ถุนเรือนหอวิญญาณ แสงจากตะเกียงน้ำมันพืชกะพริบไหววูบวาบราวกับลมหายใจของคนใกล้ตาย เงาสะท้อนบนผนังไม้สักทองทาบทับร่างของนางให้ดูโดดเดี่ยว ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายความเฉียบคมดั่งเพชรน้ำหนึ่งที่ถูกเจียระไนด้วยความตาย “ที่แท้… ทุกอย่างคือเกมการเมืองที่แลกมาด้วยชีวิตบริสุทธิ์นับร้อย” จินเหยาพึมพำกับความเงียบงัน น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับแฝงไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่รุนแรงดั่งพายุฤดูร้อน สมุดบันทึกเล่มนี้บันทึกด้วยลายมือของเสนาบดีเก่าผู้ล่วงลับ ซึ่งเคยเป็นเจ้าของเรือนหลังนี้ก่อนที่มันจะกลายเป็นเรือนหออาฆาต ความจริงถูกเปิดเผยทีละบรรทัด… การตายของคุณหญิงบัวเมื่อยี่สิบปีก่อนมิใช่การฆ่าตัวตายด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางที่บงการโดยตระกูลซู เพื่อแย่งชิงตราประทับลับกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ และหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดกำลังนอนนิ่งอยู่ใต้พื้นเรือนที่นางยืนอยู่ พลัน ประตูห้องหนังสือลับก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมกรรโชก ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินยวงก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก ท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนปรายตามองสมุดบันทึกในมือของนาง ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงเนตรสีนิลคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งเพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครา “เจ้ากำลังสืบหาความจริงที่อาจทำให้เจ้าต้องจบชีวิตลงในค่ำคืนนี้ จินเหยา” สุเฟงเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ร่างกำยำขยับเข้ามาใกล้จนนางสามารถรับรู้ถึงไออุ่นจากกายแกร่ง พระองค์เอื้อมพระหัตถ์มาแตะปลายคางของนางอย่างแผ่วเบา บังคับให้นางเงยขึ้นสบตา “คนตระกูลซูมิใช่เหยื่อผู้บริสุทธิ์อย่างที่เจ้าคิด พระชายารองซูเหม่ยกำลังเดินหมากตานี้เพื่อบีบให้เป้าหมายสุดท้ายคือเจ้า” “หม่อมฉันหาได้กลัวความตายไม่เพคะ ท่านอ๋อง” จินเหยาปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ อย่างไม่เกรงกลัว นางเชิดหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในกองทัพอย่างทัดเทียม “สิ่งที่หม่อมฉันกลัว คือการปล่อยให้คนชั่วลอยนวลอยู่บนคราบเลือดของมารดาคุณพระองค์ สมุดเล่มนี้ระบุชัดเจนว่า ยาพิษที่ปลิดชีพอดีตฮูหยินเอกถูกส่งมาจากเรือนพักของอนุซู... และตอนนี้ นางกำลังใช้วิชาไสยดำชนิดเดียวกันเพื่อครอบงำจิตใจของฮ่องเต้ผ่านทางเครื่องหอม” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ เซียวจิ่งเหยียนมิได้ตกใจกับความจริงข้อนี้แม้แต่น้อย มุมพระโอษฐ์หยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและเลือดเย็น ดั่งพญามารที่รอเวลาขย้ำเหยื่อ “เจ้าช่างฉลาดล้ำเกินสตรีใดในแผ่นดินนี้ จินเหยา... เจ้าทำให้เป้าหมายการแก้แค้นของเปิ่นหวางมีรสชาติขึ้นมาก” “หม่อมฉันไม่ใช่หมากให้ท่านอ๋องใช้เดินเกม แต่เรากำลังร่วมมือกันล้างบางพวกมันต่างหากเพคะ” นางตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองกำลังก่อตัวเป็นความลึกซึ้งอันตราย เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนหอ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของขันทีคนสนิท “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระชายารองซูเหม่ยทูลเชิญราชโองการด่วนจากท้องพระโรงมาถึงเรือนหอแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เซียวจิ่งเหยียนชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปโอบกอดร่างบาง ดวงเนตรสีนิลหรี่แคบลงอย่างอันตราย สมุดบันทึกในมือจินเหยาถูกกำไว้แน่น ทันใดนั้น เงาร่างของภูตผีคุณหญิงบัวก็ปรากฏขึ้นที่มุมห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงโสตประสาท ก่อนที่ประตูด้านนอกจะถูกถีบเปิดออกโดยทหารองครักษ์ พร้อมกับร่างของซูเหม่ยที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันถือราชโองการสีทองในมือ และประโยคแรกที่นางเอ่ยขึ้นก็ทำให้ลมหายใจของจินเหยาแทบหยุดชะงัก— “มีพระราชโองการ... สั่งปลดและประหารชีวิตหมอหญิงหลี่จินเหยาฐานใช้มนต์ดำคุมขังวิญญาณในเรือนหอ!” ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ