ตบหน้ากลางงานเลี้ยง

“หากท่านพี่ซูเหม่ยเห็นว่าการที่น้องทำคุณบูชาโทษ คือการเหยียบย่ำเกียรติของตระกูลหลี่ เช่นนั้นหม่อมฉันก็คงต้องขอคืนความยุติธรรมที่ท่านพี่พยายามบิดเบือนให้กระจ่าง ณ ที่แห่งนี้” คำกล่าวของหลี่จินเหยา ดังชัดกังวานท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ บรรดาขุนนางและเหล่าสตรีสูงศักดิ์ต่างวางจอกสุราลงโดยพร้อมเพรียง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสตรีสองนางที่ยืนเผชิญหน้ากันเบื้องหน้าท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียน ผู้ซึ่งนั่งนิ่งดุจรูปปั้นหินเยือกเย็น แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเขากำลังจับจ้องมาที่ภรรยาของตนด้วยความสนใจ ซูเหม่ยผู้มีใบหน้าอ่อนหวานดุจบุปผาแย้มบานในยามเช้า บัดนี้กลับซีดเผือด นางกำชายกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทองแน่น “จินเหยา... น้องพูดเรื่องอันใด เหตุใดพี่ถึงไม่เข้าใจ ความดีความชอบที่เจ้าอ้างถึง หากเป็นเรื่องที่เจ้าแอบไปพบปะกับบุรุษนอกจวนเพื่อขายความลับกองทัพไซร้ พี่ก็คงไม่อาจนิ่งเฉยเห็นแก่ความสัมพันธ์ในเรือนหลังได้” คำกล่าวร้ายกาจนั้นเปรียบเสมือนศรอาบยาพิษที่พุ่งตรงหมายสังหารชื่อเสียงของหลี่จินเหยา เสียงซุบซิบเริ่มดังระงมดุจฝูงแมลงหวี่ หลี่จินเหยามิได้สะทกสะท้าน มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเฉียบที่ดูงดงามแต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “บุรุษนอกจวนหรือครับ?” หลี่จินเหยาหมุนตัวกลับไปหาท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียน นางก้มศีรษะทำความเคารพอย่างอ่อนช้อยก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีที่รักษาโรคภัย แต่หากมีผู้ใดบังอาจอ้างนามของหม่อมฉันไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเมืองจนเกิดความเสียหายต่อจวนอ๋อง ผู้นั้นสมควรได้รับโทษทัณฑ์เยี่ยงไรหรือเพคะ?” เซียวจิ่งเหยียนวางจอกสุราลงบนโต๊ะไม้กฤษณา เสียงกระแทกเบาๆ นั้นกลับดังกังวานในความรู้สึกของทุกคน “ผู้ใดบังอาจขัดราชโองการหรือคิดคดต่อจวนอ๋อง ผู้นั้นย่อมไม่มีทางรอดพ้นจากคมดาบของเป่ยเซียนไปได้” คำพิพากษาจากปากท่านอ๋องทำให้ห้องโถงเงียบสนิทลงในทันใด หลี่จินเหยาหันกลับไปหาซูเหม่ย นางก้าวเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ จังหวะการก้าวแต่ละก้าวดูหนักแน่นและสง่างามดั่งพญาหงส์ “ท่านพี่ซูเหม่ย... ในเมื่อท่านชอบเล่นละครนัก น้องก็จักจัดฉากจบที่สมบูรณ์แบบให้ท่านเอง” หลี่จินเหยาหยิบตราประทับลับอันเป็นของซูเหม่ยออกมาจากแขนเสื้ออีกข้างหนึ่ง ดวงตาทิพย์ของนางเห็นวิญญาณคุณหญิงบัวที่ยืนอยู่เบื้องหลังซูเหม่ยกำลังแสยะยิ้มด้วยความสมเพช วิญญาณนั้นชี้มือไปที่ผ้าเช็ดหน้าของซูเหม่ย ซึ่งซ่อนถุงเครื่องหอมที่มีกลิ่นไอของมนต์ดำเอาไว้ “นี่คือตราประทับที่ท่านใช้สั่งการมือสังหารในเงามืดเพื่อใส่ร้ายข้า และนี่ยังมีบันทึกการโอนเงินจากหอคณิกาที่ท่านใช้เป็นแหล่งพักเงินเพื่อจ้างวานคนมาวางเพลิงโรงพยาบาลของข้าอีก” หลี่จินเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าทุกคำที่หลุดออกมากลับทำลายรากฐานอำนาจของซูเหม่ยจนพินาศ “เจ้า... เจ้ามันปีศาจ!” ซูเหม่ยแผดเสียงร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง นางพุ่งตัวเข้าใส่หลี่จินเหยาหมายจะข่วนใบหน้าที่งดงามนั้นทิ้ง แต่ทว่าหลี่จินเหยากลับหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย นางคว้าข้อมือของซูเหม่ยไว้แน่น ก่อนจะประทับฝ่ามือลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำและหนักแน่น *เพียะ!* เสียงตบหน้าดังก้องไปทั่วทั้งงานเลี้ยง ร่างของซูเหม่ยเซถลาไปตามแรงตบจนล้มลงกับพื้นกองพรมเปอร์เซียอันหรูหรา “นี่คือการสั่งสอนแทนท่านอ๋อง สำหรับความไร้สติที่บังอาจนำชื่อของท่านอ๋องมาแปดเปื้อนเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน” หลี่จินเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพกิริยาท่าทางดูสูงส่งกว่าใครในที่นั้น “ส่วนที่เหลือ... คงต้องให้ท่านอ๋องเป็นผู้พิจารณาโทษตามกฎของจวนเอง” เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันทุกคนในห้องจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวเดินตรงมาหาหลี่จินเหยา มือหนาโอบประคองเอวบางของนางไว้แน่น สายตาที่มองซูเหม่ยนั้นว่างเปล่าและโหดเหี้ยมดุจสัตว์ร้าย “นำตัวพระชายารองไปขังไว้ที่คุกใต้ดินมืดมิดที่สุด ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยม และหากข้าพบว่ามีลมหายใจของนางเหลือรอดเกินรุ่งสางวันพรุ่งนี้... พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบแทน” ท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลี่จินเหยารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านแผ่นหลัง เสียงกระซิบของผีเรือนคุณหญิงบัวดังขึ้นข้างหูของนางอย่างแผ่วเบาและน่าสะพรึงกลัว *“เจ้าคิดว่ากำจัดเสี้ยนหนามได้แล้วรึ... ดูที่แขนเสื้อของเจ้าสิหลี่จินเหยา...”* หลี่จินเหยาก้มลงมองแขนเสื้อของตนด้วยความตกใจ พบว่ามีรอยเลือดสีดำคล้ำซึมออกมาเป็นรูปยันต์อาคมที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะเดียวกัน เซียวจิ่งเหยียนก็ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางต้องหยุดหายใจ “ดูเหมือนว่าเรื่องราวในคืนนี้ จะไม่ได้จบลงด้วยความตายของสตรีเพียงคนเดียวเสียแล้ว... เพราะมีบางสิ่งที่ตามเจ้ามา จากใต้พื้นเรือนที่เจ้าเพิ่งจะเหยียบย่ำเมื่อครู่นี้” ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมร่ายรำไปพร้อมกับความลึกลับท่ามกลางจวนอ๋องแห่งนี้นะครับ