ไขปริศนาคดีแรก

"ปิ่นทองคำฝังหยกขาวชิ้นนี้... หากพิจารณาจากรอยสึกกร่อนของเนื้อโลหะและคราบออกξειด์สีเขียวจางๆ ที่ซ่อนอยู่ตามซอกลายสลักรูปดอกโบตั๋นแล้ว มันมิได้ถูกฝังอยู่ใต้ดินมาเป็นเวลาสิบปีอย่างที่อนุซูพยายามกล่าวอ้างเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นหรอกครับท่านอ๋อง... ทว่าระยะเวลาการฝังกลบที่แท้จริง ไม่น่าจะเกินสิบห้าวันมานี้อย่างแน่นอน" สุ้มเสียงกังวานใสทว่าหนักแน่นดุจค้อนเหล็กตอกลงบนทั่งศิลาของหลี่จินเหยา ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงรับรองใหญ่ของจวนอ๋อง บรรยากาศภายในห้องที่เคยอึมครึมไปด้วยไอน้ำแข็งแห่งความตาย บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เซียวจิ่งเหยียนประทับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงแกะสลักลายพยัคฆ์คำราม ดวงเนตรคมกริบดุจเหยี่ยวทะเลทรายหรี่ลงเล็กน้อย พระองค์มิได้ตรัสสิ่งใดออกมาทันที ทว่ากลับทอดพระเนตรสตรีในอาภรณ์ปักลายหงส์สีเพลิงที่ยืนสง่าอยู่เบื้องพระพักตร์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง กลิ่นอายอันเย็นเยียบของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพิทักษ์บูรพาทิศแผ่ซ่านกดดันจนเหล่าข้าราชบริพารและสาวใช้ต่างพากันหมอบกราบตัวสั่นเทา ทว่าจินเหยากลับมิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย นางก้าวเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณของสาวใช้คนสนิทของพระชายารองซูเหม่ย ที่นอนแข็งทื่ออยู่บนเสื่อฟางกลางห้อง ดวงตาทิพย์ของนางยังคงเรืองแสงสีครามจางๆ ที่ก้นบึ้งนัยน์ตา คลื่นพลังงานวิญญาณสีขาวโพลนที่ลอยวนเวียนอยู่รอบร่างผู้ตายกำลังกระซิบเล่าเรื่องราวความจริงอันน่าสะพรึงกลัวให้แพทย์หญิงจากโลกยุคปัจจุบันรับรู้ทีละคำ "เจ้ากล้าดียังไงมากล่าวหาข้า!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากมุมห้อง พระชายารองซูเหม่ยในชุดผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด นางทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าท่านอ๋อง หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาอาบแก้วแหวนเงินทองสั่นระริก "ท่านอ๋องเพคะ! หม่อมฉันถูกนางสารเลวผู้นี้ใส่ร้าย! นังจินเหยาเป็นเพียงแพทย์เร่ร่อนที่ไหนก็ไม่รู้ จู่ๆ ก็ก้าวเข้ามาในจวนแล้วพยายามโยนความผิดให้หม่อมฉันเรื่องการตายของอี้เอ๋อร์ หม่อมฉันรักและเอ็นดูอี้เอ๋อร์เหมือนน้องสาวแท้ๆ จะลงมือสังหารนางได้อย่างไรเพคะ!" เซียวจิ่งเหยียนยังคงเงียบงัน พระองค์ยกถ้วยชาหยกขาวขึ้นจิบช้าๆ ทว่าหางพระเนตรกลับเหลือบมองรอยขีดข่วนเล็กๆ บนหลังมือของซูเหม่ย ซึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้แขนเสื้อกว้างอย่างแนบเนียน จินเหยาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความเย้ยหยันอันประณีต "รักหรือครับพระชายารอง? หากรักจริง เหตุใดคราบโลหิตที่ติดอยู่ใต้เล็บมือของอี้เอ๋อร์ จึงมีส่วนผสมของ 'สารพิษหิมะพันปี' ชนิดเดียวกับที่ท่านซุกซ่อนไว้ในถุงหอมปักลายเป็ดแมนดารินที่ซอกเตียงนอนของท่านเล่า?" สิ้นคำกล่าวนี้ ภายในโถงใหญ่พลันตกอยู่ในความเงียบงันสนิทราวกับป่าช้า พระชายารองซูเหม่ยหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าใบไม้ต้องลมหนาว นางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ สมองที่เคยฉลาดเฉลียวในการเล่นพรรคเล่นพวกในเรือนหลัง บัดนี้กลับมืดแปดด้านเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ล้ำยุคเกินกว่าที่สตรีโบราณจะหาข้อโต้แย้งได้ทัน "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้าไม่เคยมีพิษชนิดนั้น!" ซูเหม่ยแผดเสียงปฏิเสธเสียงสั่นเครือ "ท่านไม่ต้องร้อนรนปฏิเสธหรอกครับ..." จินเหยาเดินเข้าไปใกล้ร่างของสาวใช้ผู้เคราะห์ร้าย นางใช้เข็มเงินบริสุทธิ์จุ่มลงไปในรอยแผลที่ลำคอของศพ ก่อนจะยกขึ้นมาให้ทุกคนในห้องได้ประจักษ์แก่สายตา "ท่านดูสิครับท่านอ๋อง... เข็มเงินเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทบ่งบอกถึงพิษร้อนแรงที่ออกฤทธิ์กัดกร่อนอวัยวะภายในภายในชั่วพริบตา และหากพระองค์ทอดพระเนตรดูที่รอยช้ำรูปนิ้วมือรอบลำคอของนาง จะพบว่าขนาดของนิ้วมือเรียวยาวและรอยเล็บที่จมลึกลงไปนั้น... พอดีกับขนาดมือของพระชายารองซูเหม่ยราวกับพิมพ์เดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น..." จินเหยาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองไปทั่วร่างของวิญญาณสาวใช้ที่ยืนร้องไห้คร่ำครวญอยู่ข้างกายซูเหม่ย นางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนกับวิญญาณตนนั้น ก่อนจะหันไปสบตากับท่านอ๋องตรงๆ "...วิญญาณของอี้เอ๋อร์ยังยืนยันด้วยตัวนางเองครับว่า คืนก่อนเกิดเหตุ นางบังเอิญไปพบพระชายารองกำลังแอบผสมยาพิษลงในกาลามังกรน้ำชาของท่านอ๋อง เพื่อหวังจะปลิดชีพผู้เป็นสามีในยามวิกาล แต่นางผู้ตายดันบังเอิญไปเห็นเข้า พระชายารองจึงต้องฆ่าปิดปากโดยการบังคับให้ดื่มยาพิษถ้วยเดียวกันนั้นจนถึงแก่ความตาย ก่อนจะนำศพมาโยนทิ้งไว้ที่เรือนหอวิญญาณหลอนเพื่อปัดสဘายให้ผีเรือนคุณหญิงบัวเป็นผู้รับเคราะห์แทน!" คำประกาศิตของจินเหยาเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ทะลุทะลวงเข้ามาถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น พระชายารองซูเหม่ยกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก ล้มฟุกกองลงกับพื้นเมื่อความจริงอันดำมืดถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก เซียวจิ่งเหยียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง *เคร้ง* ดวงเนตรของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง พระองค์มิได้คาดคิดเลยว่า... สตรีผู้นี้ที่ตนเคยคิดว่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกส่งมาเพื่อตบตา จะมีความสามารถในการไขคดีอันซับซ้อนและลึกลับเช่นนี้ได้ภายในเวลาเพียงชั่วก้านธูปเดียว ดวงตาทิพย์กับสมองอันปราดเปรื่องดุจปีศาจจำแลงกายมาเกิดเช่นนี้ ช่างน่ากลัว... ทว่าก็น่าหลงใหลจนยากจะถอนสายตา เซียวจิ่งเหยียนค่อยๆ ลุกขึ้นจากพระatลาน ประทับยืนเต็มความสูง ก้าวพระบาทเข้ามาใกล้หลี่จินเหยาด้วยจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง พระองค์โน้มพระวรกายลงมาเล็กน้อยจนพระพักตร์อยู่ห่างจากใบหน้างามเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์ปะทะเข้ากับผิวแก้มของนาง "หลี่จินเหยา..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความทึ่งและความระแวงระวังที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว "เจ้าเป็นใครกันแน่... เหตุใดสตรีบอบบางเช่นเจ้า จึงซ่อนคมดาบอันแหลมคมไว้เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นได้ลึกล้ำถึงเพียงนี้" จินเหยาเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์ของท่านอ๋องอย่างไร้ความเกรงกลัว มุมปากหยักยิ้มบางเบาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "หม่อมฉันเป็นเพียงแพทย์ผู้รักความยุติธรรมคนหนึ่งเท่านั้นเพคะ... ท่านอ๋อง" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังถักทอไปด้วยความตึงเครียดอันเย้ายวนใจนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาก็ดังแทรกขึ้นจากนอกประตูโถงใหญ่ *โครม!* ประตูไม้สักแกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง องครักษ์ประจำพระองค์คุกเข่าลงกับพื้นด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ชูม้วนราชโองการลับที่ประทับตราหยกสีชาดด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์ละล่ำละลักกล่าวด้วยเสียงอันตื่นตระหนก "กองกำลังทหารลับของไทเฮาเคลื่อนพลปิดล้อมเขตพระราชฐานชั้นในแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และมีพระราชโองการด่วนที่สุดจากฮ่องเต้... สั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพบูรพา พร้อมทั้ง... มีรับสั่งให้นำตัวพระชายาเอกหลี่จินเหยา ไปสำเร็จโทษประหารชีวิตทันทีข้อหา... ใช้มนต์ดำนอกรีต!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามกาลเวลามา ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้นะครับ