กับดักในห้องลับ

กลิ่นอับชื้นของดินโคลนเก่าแก่และคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความมืดมิดสนิทในห้องใต้ดินแห่งนี้ คือเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่กำลังเดินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะ ประตูหินผาสลักลายยันต์โบราณถูกปิดผนึกตายสนิทด้วยฝีมือใครบางคนจากเบื้องบน แผนการชิงอำนาจในจวนอ๋องก้าวมาถึงจุดแตกหัก เมื่อพระชายารองซูเหม่ยฉวยโอกาสยามที่พวกเขากำลังสืบหาเบาะแสเรื่องคำสาปคุณหญิงบัว ลอบตัดเชือกกลไกจนหลี่จินเหยาและท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนร่วงหล่นลงมาสู่หลุมพรางเบื้องล่างนี้ "ทรงอดทนไว้ก่อนนะครับเพคะ..." เสียงของหลี่จินเหยาเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของเขา แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความฉลาดเฉียวที่พยายามวิเคราะห์โครงสร้างอิฐโบราณรอบตัว ท่านอ๋องเซียวจิ่งเหยียนมิได้ตอบคำ ทว่าพระองค์กลับรวบเอวบางของนางเข้าหาพระองค์แน่นขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แผ่นอกกว้างที่แนบชิดกันทำให้หลี่จินเหยารับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว แม้ภายนอกเขาจะเยือกเย็นดุจน้ำแข็งแกะสลัก แต่พิษร้ายจากเข็มเงินที่พระชายารองแอบเคลือบไว้ในกลไกกับดักกำลังแล่นริ้วไปตามกระแสพระโลหิต "จินเหยา..." พระสุรเสียงของเซียวจิ่งเหยียนแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความมืดทำให้ทัศนวิสัยจำกัด ทว่าสัมผัสจากไออุ่นของนางกลับชัดเจนจนน่าประหลาดใจ "เจ้ารู้หรือไม่... ว่าเหตุใดเปิ่นหวังจึงเกลียดชังห้องหอฟูมฟายพวกนี้ที่สุด" "เวลานี้ไม่ใช่เวลามาตรัสเรื่องอดีตเพคะ ชายารองซูเหม่ยต้องการให้เราติดอยู่ที่นี่จนกว่าพิษจะเข้าสู่หัวใจ" นางเอ่ยแย้งพลางพยายามหยิบถุงเข็มเงินและขวดโอสถระงับพิษออกจากอกเสื้อ ทว่าพื้นที่ในความมืดที่จำกัดทำให้ข้อศอกของนางกระแทกเข้ากับลาดพระอังสก์ของเขาอย่างจัง จนร่างทั้งสองยิ่งแนบชิดกันจนลมหายใจเป่ารดกันและกัน ความเงียบงันภายในห้องลับถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบอันเย็นเยียบของวิญญาณคุณหญิงบัวที่ดังแว่วมาจากมุมมืด เงาสีดำทะมึนก่อตัวเป็นรูปร่างของสตรีโบราณในชุดไทยสิมภานุ่งห่มสุ่มสีหม่น นางกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เซียวจิ่งเหยียนขยับพระวรกายบังร่างของหลี่จินเหยาไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว แม้พระองค์จะทรงบาดเจ็บและพิษกำลังกัดกินพระวรกาย แต่รัศมีอำนาจและจิตสังหารอันดุร้ายที่แผ่ออกมาจากองค์อ๋องก็ทำให้เงาวิณญาณอาฆาตชะงักงัน พระหัตถ์ข้างหนึ่งชักกระบี่ประจำพระองค์ออกมารำเป็นวงกว้าง ประกายคมดาบกระทบกับความมืดเกิดประกายไฟวาบขึ้นชั่วพริบตา เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความมุ่งมั่นของสตรีในอ้อมพระกร "อย่ามองนาง" เซียวจิ่งเหยียนกระซิบต่ำชิดใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มนวลทำให้หัวใจของแพทย์หญิงสาวจากโลกอนาคตกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "มองแค่เปิ่นหวังก็พอ" หลี่จินเหยาสูดหายใจเข้าลึก นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปมากกว่านี้ ทั้งพิษในกายเขาและวิญญาณร้ายตรงหน้าจะคร่าชีวิตพวกเขาทั้งคู่ นางตัดสินใจใช้มือข้างหนึ่งประคองพระพักตร์ของเขาไว้ บังคับให้พระองค์ทอดพระเนตรมาที่นาง ดวงตาทิพย์ของนางเปล่งประกายเรืองรองในความมืดเพื่อหาจุดอ่อนของโครงสร้างพลังงานลบ "ท่านอ๋อง... เชื่อใจหม่อมฉันหรือไม่เพคะ" นางเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคงยิ่ง เซียวจิ่งเหยียนนิ่งงั้นไปชั่วขณะ ทอดพระเนตรดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับท้องฟ้ายามรัตติกาลที่มีดวงดาวส่องประกาย ท่ามกลางความตายที่รายล้อม พระองค์กลับทรงแย้มพระสรวลหยันออกมาเบาๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความคลั่งรักไว้อย่างลึกซึ้ง "เปิ่นหวังมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้เจ้าตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เรือนหอนี้แล้ว... เจ้านึกว่าเปิ่นหวังกลัวความตายหรืออย่างไร" สิ้นพระสุรเสียง หลี่จินเหยาไม่รอช้า นางใช้เข็มเงินอาบโลหิตของตนเองซัดออกไปสุดแรงกล้า ปักเข้าที่จุดชีพจรพลังงานของเงาผีเรือนคุณหญิงบัว พร้อมกับที่เซียวจิ่งเหยียนใช้กำลังภายในเฮือกสุดท้ายระเบิดกระบี่ฟาดฟันเข้าใส่ผนังอิฐศิลาจนพังทลายลงมาเป็นช่องทางหนี แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับฝุ่นควันตลบอบอวล ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะพ้นภัยจากห้องลับนั้นเอง เสียงฝีเท้าของทหารนับสิบก็ดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างของพระชายารองซูเหม่ยที่ยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องบน โดยมีราชโองการลับจากฮ่องเต้ในพระหัตถ์... "ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ"