ความเข้าใจผิดก้อนใหญ่

“พี่คิม... ปันแค่จะเอาเสื้อช็อปมาคืน แต่ถ้าพี่ไม่สะดวก ปันวางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เสียงของปันสั่นเครือจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงันภายในโถงทางเดินหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในมือของเด็กสาวถือเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ผ่านการซักรีดจนหอมกรุ่น ทว่าสายตาของเธอกลับไม่ได้จับจ้องที่คนตรงหน้าเสียทีเดียว เพราะสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหลังคิม... คือร่างระหงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ปันจำได้ดีจากรูปถ่ายเก่าๆ ในโทรศัพท์ที่เคยเผลอเห็น ร่างนั้นคือ ‘รินดา’ แฟนเก่าที่คิมเคยพูดถึงด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ คิมไม่ได้หันมามองปันในทันที เขายืนนิ่ง ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน มือหนาข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนอย่างที่ปันเคยเห็นในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ บรรยากาศรอบตัวเขามันทั้งหนาหนักและเยือกเย็นจนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ออก “ออกไปก่อน... ปัน” เสียงของคิมแหบพร่าและเย็นชาเสียจนหัวใจของคนฟังชาวาบ “แต่พี่คิมคะ...” “ฉันบอกให้ออกไปไง!” เขาตวาดก้องโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรินดาด้วยแววตาที่ปันไม่เคยได้รับ... มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปี ปันวางเสื้อช็อปไว้บนเก้าอี้ไม้ข้างทางอย่างลนลาน มือที่สั่นเทาของเธอเย็นเฉียบ เธอตัดสินใจหันหลังวิ่งออกมาจากจุดนั้นทันทีโดยไม่ฟังคำแก้ตัวหรือคำอธิบายใดๆ หัวใจของเธอเหมือนถูกของมีคมกรีดลึก ความไว้ใจที่เคยมีให้กันมันเริ่มสั่นคลอนราวกับบ้านที่ไร้ฐานราก น้ำหวานที่มารอรับหน้าตึกรีบคว้าแขนเพื่อนสาวไว้ทันทีเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติ “ปัน! เป็นอะไรไป หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแก” “เขากลับมาแล้วน้ำหวาน... ผู้หญิงคนนั้น คนที่คิมพยายามลืมมาตลอด เขากลับมาหาคิมถึงที่นี่” ปันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความร้าวราน ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา “ฉันเห็นกับตา เขาอยู่ด้วยกัน... ในมุมมืดหลังตึกที่ไม่มีใครเห็น” “แกใจเย็นๆ นะ บางทีมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่แกคิด...” “มันชัดเจนพอแล้วล่ะ” ปันแทรกขึ้น น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “สายตาที่คิมมองผู้หญิงคนนั้น... มันไม่ใช่สายตาที่เขามองฉัน สายตาแบบนั้นมันมีไว้สำหรับ ‘คนสำคัญ’ ที่เขาไม่เคยลืมเท่านั้นแหละ” ตลอดทั้งคืน ปันขังตัวเองไว้ในห้องพัก นั่งมองมือถือที่เงียบสนิทไม่มีข้อความหรือสายเรียกเข้าจากคนที่เป็นต้นเหตุของความเจ็บปวด เธอพยายามทบทวนภาพเหตุการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความกังวลเรื่องครอบครัวที่ถาโถมเข้ามาประกอบกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนทำให้เธอรู้สึกเคว้งคว้างราวกับคนหลงทางในพายุ เช้าวันรุ่งขึ้น ปันเลือกที่จะหลบหน้าคิม เธอเปลี่ยนเส้นทางเดินเรียน เดินผ่านโรงอาหารที่คิมมักจะนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้า แต่ทว่า... พรหมลิขิตดูเหมือนจะชอบเล่นตลกกับความรู้สึกของคน ในขณะที่เธอกำลังเดินตัดผ่านสวนหลังคณะเพื่อไปห้องสมุด เสียงเรียกที่คุ้นหูทำให้ฝีเท้าของเธอชะงัก “ปัน!” คิมวิ่งมาดักหน้าเธอไว้ แววตาของเขาดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยร่องรอยของการไม่ได้นอน ขอบตาเข้มคล้ำกว่าทุกวัน “ทำไมต้องหนี? ทำไมไม่รับสายพี่?” “ปันไม่ได้หนีค่ะ แค่รู้สึกว่าเราควรมีระยะห่างกันบ้าง” ปันตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ไว้ให้มากที่สุด “พี่ไปจัดการเรื่องของพี่ให้จบเถอะค่ะ ปันไม่อยากเป็นตัวเลือกหรือเป็นใครที่มาคั่นกลางในเรื่องของพี่กับเขา” “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะปัน รินดาเขา...” “พอเถอะค่ะ” ปันตัดบทพร้อมกับก้าวถอยหลัง “ถ้าพี่จะบอกว่ามันไม่มีอะไร ก็ขอให้พี่จำไว้ว่าสิ่งที่ปันเห็น... มันมากพอที่จะทำให้ปันเลิกเชื่อในคำโกหกของพี่ได้แล้ว” คิมพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงเตือนข้อความในโทรศัพท์ของปันก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่แสดงชื่อ *‘ถ้าอยากรู้ว่าคิมมีความลับอะไรที่น่ากลัวกว่าการเป็นแค่แฟนเก่า... ลองมาเจอฉันที่สวนหลังตึกหลังเลิกเรียนดูสิ ปัน’* ปันอ่านข้อความนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความรู้สึกกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นจนมือสั่นเทา เธอเงยหน้ามองคิมที่ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม หากความลับที่คิมซ่อนไว้มันรุนแรงถึงขนาดที่ทำให้เขาเกลียดชังรินดาได้ถึงเพียงนั้น แล้วทำไมวันนี้... เขาถึงยอมกลับไปคุยกับเธออีกครั้ง คิมสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของปัน เขาขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ “ปัน... พี่จะบอกทุกอย่าง แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้พี่มีเรื่องต้องไปสะสางให้จบก่อน ปันต้องเชื่อใจพี่นะ” “เชื่อใจเหรอคะ?” ปันแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “ความเชื่อใจมันไม่ได้สร้างขึ้นง่ายๆ ในวันที่พี่ทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้นะคะพี่คิม” เธอหันหลังให้เขาแล้วก้าวเดินจากไป ทิ้งให้คนตัวสูงยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความสงสัยที่ปันเพิ่งได้รับจากข้อความปริศนา ทันทีที่ปันเดินพ้นสายตาไป เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ฟังดูเย็นเยียบ “ดูท่าทางน้องปันจะไม่ได้เชื่อใจพี่คิมอย่างที่พี่อยากให้เป็นเลยนะ... คิม” รินดาเดินออกมาจากเงามืด ดวงตาของเธอฉายแววสะใจขณะที่จ้องมองแผ่นหลังของปันที่กำลังเดินไกลออกไป ส่วนคิม... มือของเขากำแน่นจนสั่นสะท้าน เขาไม่ได้หันไปมองรินดา แต่เขากลับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนด้วยใบหน้าที่มืดมนที่สุดเท่าที่เคยมีมา “ตามตัวมันให้เจอ... ฉันต้องการรู้ว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากแค่ไหน” ความจริงที่ปันกำลังจะได้รับรู้ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า อาจเป็นสิ่งที่ทำลายโลกทั้งใบของเธอให้พังทลายลงไปตลอดกาล... โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ