ก้าวแรกของความสนิท

“ถ้าพี่คิมยังทำหน้าดุใส่ชีทสรุปเลคเชอร์แบบนี้ต่อไป วิชาแคลคูลัสคงไม่ผ่าน แต่หน้าพี่คงแก่ก่อนวัยแน่ๆ ค่ะ” น้ำหวานพูดพลางหัวเราะร่า ก่อนจะรีบคว้าสมุดจดหนีไปนั่งโต๊ะข้างๆ ทิ้งให้ปันยืนเคว้งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องสมุดคณะที่เงียบกริบ เสียงลมหายใจของคนตรงหน้าดังแผ่วเบา คิมที่กำลังขมวดคิ้วแน่นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่ แววตาคมกริบที่เคยดูเย็นชาบัดนี้ดูเหนื่อยล้าจนน่าใจหาย “มาทำไมอีก” คิมเอ่ยถาม เสียงนั้นแหบพร่าและดูห่างเหิน แต่มือที่ถือปากกากลับขยับรอยขีดเขียนบนกระดาษอย่างไม่ลดละ ปันไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอวางแก้วกาแฟเย็นที่หยดน้ำเกาะพราวลงบนโต๊ะเบาๆ กลิ่นอเมริกาโน่คั่วกลางหอมกรุ่นลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นกระดาษเก่าๆ ของห้องสมุด เธอสังเกตเห็นขอบตาที่คล้ำลงเล็กน้อยของรุ่นพี่ปี 3 คนนี้... ความคาดหวังจากตำแหน่งเฮดว้าก และโปรเจกต์งานที่ถมทับลงมาคงหนักหนาเกินกว่าที่ใครคนหนึ่งจะแบกไหว “กาแฟค่ะ หวานน้อย... เผื่อพี่จะรู้สึกดีขึ้นบ้าง” ปันขยับตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม เว้นระยะห่างที่พอเหมาะพอดี คิมชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของเฟรชชี่สาวที่เขากำลังติวให้แทบทุกวัน บาดแผลจากความรักที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจเขาเคยสอนให้เขาปิดกั้นความหวังดีจากคนอื่น เพราะเขามองว่ามันคือภาระ แต่ทว่า... ไอความเย็นที่ส่งผ่านแก้วพลาสติกในมือตอนนี้ กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด “ไม่เห็นต้องลำบากเลย” คิมพึมพำ แต่ทว่าเขากลับเอื้อมมือไปคว้าแก้วกาแฟนั้นมาถือไว้ ก่อนจะเจาะหลอดแล้วจิบไปอึกใหญ่ ราวกับว่านั่นคือสิ่งเดียวที่ช่วยต่อลมหายใจให้เขาในยามนี้ “ไม่ลำบากหรอกค่ะ ถ้าเทียบกับสิ่งที่พี่ช่วยสอนปัน” ปันยิ้ม แววตาของเธอสั่นไหวน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเขายอมรับน้ำใจนั้น “ครอบครัวปันคาดหวังกับเกรดวิชาคำนวณมาก ถ้าไม่ได้พี่ช่วย ปันคงแย่แน่ๆ ขอบคุณนะคะที่ยอมสละเวลาอันมีค่ามานั่งสอนคนหัวช้าอย่างปัน” คิมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของปัน แววตาที่มองโลกในแง่ดีนั่นช่างชวนให้เขานึกถึงวันเก่าๆ วันที่เขายังมีความกล้าที่จะเปิดใจให้ใครสักคน เขาวางปากกาลง วางมือหนาลงบนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปันต้องกลั้นหายใจ “ปัน... ในโลกนี้ไม่มีใครหัวช้าหรอก มีแค่คนที่ยังหาจุดเชื่อมโยงกับสิ่งที่ทำไม่เจอเท่านั้น” เสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “และขอบคุณสำหรับกาแฟ... มันอร่อยดี” บรรยากาศในห้องสมุดดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษของนักศึกษาคนอื่นไกลๆ ปันรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นบนใบหน้า เธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจไปที่กองหนังสือเพื่อซ่อนความประหม่า ทว่าคิมกลับยังไม่ยอมละสายตาไปจากเธอ เหมือนเขากำลังพยายามอ่านใจเธอให้ทะลุปรุโปร่ง “พี่คิมคะ... คือว่า...” ปันเริ่มลังเล มือเล็กๆ บีบกันแน่นใต้โต๊ะ “หืม?” คิมเลิกคิ้ว สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ริมฝีปากที่ขยับพูดอย่างตะกุกตะกักนั่น “วันเสาร์นี้... ถ้าพี่ว่าง ปันอยากจะชวนไปเดินงานหนังสือที่ไบเทคค่ะ ปันได้ยินมาว่ามีหนังสือเทคนิคเฉพาะทางที่พี่น่าจะสนใจ...” คำพูดของปันขาดหายไปเมื่อจู่ๆ ประตูห้องสมุดก็เปิดผางออก เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดไปรเวทที่ดูหรูหราเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “คิมคะ... หายไปไหนมาคะ? ติ๋มรอที่คาเฟ่หน้ามหาลัยตั้งนานแล้วนะ แล้วนี่...” สายตาของหญิงสาวกวาดมองปันด้วยท่าทีที่ดูถูกเหยียดหยาม “เด็กนี่ใครเหรอคะ? ถึงได้มานั่งทำหน้าตาระรื่นอยู่กับพี่แบบนี้?” ปันชะงักไปทันที ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงจากห้วงเวลาที่อบอุ่นเมื่อครู่ รอยยิ้มของคิมหายไปในพริบตาแทนที่ด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองปัน คิมขยับปกเสื้อให้เข้าที่ แล้วปรายตามองปันด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย ก่อนจะหันไปทางหญิงสาวคนใหม่ที่ยืนกอดอกรอคำตอบอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้ปฏิเสธความสัมพันธ์ที่คนอื่นเข้าใจผิด และไม่ได้อธิบายอะไรให้ปันฟังเลยสักคำ “ไปเถอะติ๋ม เราไปคุยเรื่องงานกันที่อื่นดีกว่า” ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บาดลึกในใจของปัน เมื่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มสนิทกลับพังทลายลงด้วยเงาอดีตที่หวนกลับมาทวงคืน... ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเป็นแค่ความฝันที่ตื่นขึ้นมาพบกับความเป็นจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับปันและเอาใจช่วยในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ชานมไข่มุกหวานร้อย