คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

"ถ้าพี่คิมคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันคือหน้าที่ของเฮดว้าก... ปันว่าปันเข้าใจผิดไปเองทั้งหมดค่ะ" ประโยคนั้นหลุดออกจากปากฉันท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมชมรมเชียร์ที่เหลือเพียงเราสองคน กลิ่นอายของฝุ่นชอล์กและแผ่นพื้นไม้ขัดเงาดูหนักอึ้งราวกับจะกดทับหัวใจคนพูดให้แหลกคามือ พี่คิมชะงักมือที่กำลังเก็บกองเอกสาร ใบหน้าคมสันภายใต้กรอบแว่นสายตาที่มักจะดูดุและเย็นชาบัดนี้ดูนิ่งสนิทเสียจนฉันอ่านไม่ออก เขาไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉัน เนิ่นนานจนฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำอะไรที่เกินตัวไปหรือเปล่า "ปันหมายความว่ายังไงที่ว่า 'เข้าใจผิด'?" เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ หากแต่มีกระแสบางอย่างที่ทำให้ฉันใจสั่น "ก็... ที่พี่คิมคอยดุ คอยจี้เรื่องงาน แล้วก็... ไอ้ตอนที่พี่คิมไปดักรอหน้าคณะเมื่อวาน มันเป็นแค่การดูแลน้องในฐานะเฮดว้ากใช่ไหมคะ? ถ้าเป็นแบบนั้น ปันจะได้หยุดคิด... หยุดคาดหวังในสิ่งที่มันไม่มีทางเป็นจริง" ฉันกลั้นใจพูดออกไปจนหมดเปลือก มือที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เย็นเฉียบสั่นน้อยๆ จนต้องกำชายเสื้อนักศึกษาแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความสัมพันธ์ที่หมิ่นเหม่ระหว่างพี่กับน้องในสายตาคนอื่น แต่มันกลับลึกซึ้งเกินกว่าคำจำกัดความสำหรับฉันคนนี้ มันเป็นความอึดอัดที่คล้ายกับหยดน้ำในแก้วที่ปริ่มจะล้น แต่ไม่มีใครยอมเป็นคนเอื้อมมือมาปิดก๊อกเสียที พี่คิมทิ้งเอกสารในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึก' ก่อนจะก้าวข้ามขอบโต๊ะเข้ามาหาฉัน ระยะห่างที่เคยมีอยู่ถูกลดทอนลงจนฉันรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คาดหวังงั้นเหรอ?" เขาเลิกคิ้ว สายตาคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยตามสไตล์เดิม "น้องปัน พี่น่ะไม่ใช่คนใจดีขนาดจะมานั่งเสียเวลาดูแลเด็กดื้อที่ไม่ยอมทำตามกฎโดยไม่มีเหตุผลส่วนตัวหรอกนะ" "เหตุผลส่วนตัว... คืออะไรคะ?" ฉันถามย้ำ ใจที่เต้นเร็วอยู่แล้วยิ่งระส่ำหนัก "ก็เหตุผลเดียวกับที่พี่ไม่เคยเรียกชื่อคนอื่นในห้องนี้แบบที่เรียกปันยังไงล่ะ" เขาก้มลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ แววตาของเขาซับซ้อนและเต็มไปด้วยคำถามที่ฉันเองก็หาคำตอบไม่ได้ พี่คิมไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ความเงียบระหว่างเรากลับดังสนั่นไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ นี่คือคำตอบที่ฉันโหยหา หรือนี่คือกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อต้อนฉันให้จนมุมกันแน่ "ปัน!" เสียงของน้ำหวานดังขัดจังหวะขึ้นมาจากหน้าประตูห้องประชุม พร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "เกิดเรื่องแล้ว! รุ่นพี่ปีสี่... เขามาที่คณะ แล้วเขากำลังถามหาพี่คิม เรื่องโปรเจกต์งานอาสาที่ถูกยกเลิกน่ะ!" โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนกะทันหัน พี่คิมผละออกจากฉันทันที สีหน้าของเขากลายเป็นเย็นชาและเคร่งขรึมในพริบตา แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับปัน กลับหอไปซะ" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันหลังเดินไปทางประตูโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองฉัน "พี่คิม! เดี๋ยวค่ะ!" ฉันร้องเรียกแต่เขาก็เดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางห้องประชุม ความสับสนรุมเร้าจนหัวแทบระเบิด พี่คิมมีความลับอะไรซ่อนอยู่อีก? และทำไมน้ำหวานถึงทำหน้าตื่นตระหนกขนาดนั้น? ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ก้าวตามออกไป แสงไฟในห้องประชุมก็ดับพรึบลงจนมืดสนิท ก่อนที่ประตูห้องจะถูกปิดล็อกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงรองเท้าบูทหนักๆ ที่เดินตรงเข้ามาหาฉันในความมืดที่ไร้ทางหนี "เธอคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่เหรอ... ปัน" เสียงผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคยกระซิบข้างหูฉัน พร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ชานมไข่มุกหวานร้อยเสมอนะคะ