เปิดภาคเรียนที่สอง

"เธอคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่เหรอ... ปัน" กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ปันไม่ใช่คนสูบบุหรี่ และคนในแวดวงที่ฉันรู้จักดีก็ไม่มีใครมีกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดใจแบบนี้ ฉันหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบจนเกินพอดี ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองฉันราวกับจะกรีดลงมาบนผิวหนัง "ฉันไม่ได้เล่นอะไรทั้งนั้นค่ะ" ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "งั้นเหรอ?" เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่กลบกลิ่นควันบุหรี่จนมิด "ระวังไว้เถอะ ความใสซื่อมันไม่ได้ช่วยให้ใครรอดจากวิศวะปีสองหรอกนะ โดยเฉพาะเมื่อเธอมี 'เป้าหมาย' เป็นคนอย่างคิม" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ทิ้งท้ายด้วยการปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อฉัน ก่อนจะเดินหายไปในกลุ่มนักศึกษาที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ที่หน้าอาคารเรียนรวม ชีวิตมหาลัยช่วงเปิดเทอมสองไม่ได้สดใสเหมือนในละครเพลง แต่มันคือสนามรบที่เต็มไปด้วยชีทเรียนกองโต ความคาดหวังที่ถ่วงน้ำหนักบนบ่า และคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ "ปัน! ทางนี้!" เสียงเรียกใสๆ ของน้ำหวานช่วยดึงสติฉันกลับมาได้ทันเวลา เพื่อนสนิทของฉันโบกไม้โบกมืออยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา "เหม่ออะไรยะ? วันนี้วิชาแคลคูลัสสามนะแม่ ตัวหินของวิศวะเลยนะนั่น ถ้าพลาดรอบนี้มีหวังได้ลงเรียนซัมเมอร์เป็นเพื่อนกันแน่" ฉันทำได้เพียงส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อน "ไม่มีอะไรหรอก แค่... ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ" "ไม่เชื่อย่ะ หน้าเธอเหมือนคนเพิ่งเจอผีมากกว่า" น้ำหวานหรี่ตามองฉันอย่างจับผิดตามสไตล์ แต่ก่อนที่ฉันจะได้หาข้ออ้างอื่นมากลบเกลื่อน สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับใครบางคนที่เดินเข้ามาในลานกว้าง คิมในชุดช็อปสีเลือดหมูที่พับแขนขึ้นถึงศอก ดูสมบุกสมบันและเข้มแข็งกว่าตอนที่เราเจอกันในช่วงรับน้องครั้งแรก เขากำลังถือแฟ้มเอกสารปึกใหญ่และคุยกับเพื่อนในกลุ่ม แต่สายตาคู่นั้น... สายตาที่เคยดุจนน่าเกรงขาม กลับกวาดมาเจอฉันเข้าพอดี ในวินาทีนั้น บทสนทนาทุกอย่างรอบข้างดูเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา คิมไม่ได้เดินมาหาฉัน เขาเพียงแค่พยักหน้าให้เล็กน้อย แต่เป็นพยักหน้าที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ฉันตีความไม่ออก ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องพักอาจารย์ ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นกับคำเตือนปริศนาของหญิงสาวแปลกหน้า "เขาดูเปลี่ยนไปนะ" น้ำหวานกระซิบพลางมองตาม "ฉันได้ข่าวมาว่าตั้งแต่จบรับน้อง คิมเขาก็ดูเงียบลงเยอะ ไม่ค่อยดุไม่ค่อยว้ากเหมือนเมื่อก่อน แต่อย่าประมาทไปล่ะ คนพวกนี้มีกำแพงหนาพอๆ กับตึกคณะเลยนะ" เราเดินเข้าห้องเรียนที่อัดแน่นไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่เริ่มเผชิญกับความจริงของโลกวิศวะ การเรียนการสอนช่วงปีสองเทอมแรกมันคือการพิสูจน์ความอดทน เสียงบรรยายของอาจารย์ที่ดังก้องอยู่ในห้องโถงกว้างกลายเป็นเพียงเสียงนกร้องในหัวของฉัน ฉันก้มหน้าจดบันทึก แต่สิ่งที่วิ่งวนอยู่ในหัวกลับเป็นภาพกลิ่นบุหรี่และคำพูดเย็นเยียบของหญิงสาวคนนั้น 'เธอคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่เหรอ... ปัน' ทำไมต้องเป็นฉัน? และคิมมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้? ช่วงพักเที่ยง ฉันหนีความวุ่นวายในโรงอาหารไปนั่งพักที่ม้านั่งข้างตึกที่เงียบสงบที่สุด ที่นี่เป็นมุมโปรดของฉัน แต่แล้วความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ฉันหันไปมอง และพบว่าเป็นคิมที่ถือกระป๋องกาแฟเย็นมาสองกระป๋อง เขาดูเหนื่อยล้ากว่าที่เคยเห็น แววตาของเขามีร่องรอยของความกังวลซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งขรึม "เรียนหนักจนลืมกินข้าวหรือไง?" เขาถามพร้อมกับวางกระป๋องกาแฟลงข้างตัวฉัน "พอดีไม่มีอารมณ์น่ะค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว คิมนั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างพอเหมาะ "ช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะปัน... คนที่คณะเราไม่ได้มีแค่เรื่องเรียนที่ต้องแข่งขันกัน" หัวใจของฉันหล่นวูบ ฉันหันไปสบตาเขา "พี่คิมรู้จักผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมคะ? คนที่กลิ่นบุหรี่แรงๆ น่ะ" คิมชะงักไปครู่หนึ่ง กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเห็นเป็นสันนูน เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา "เรื่องของ 'มายด์' มันซับซ้อนกว่าที่เธอเห็น อย่าพยายามเอาตัวไปยุ่งกับเขาเลย ปัน... ถ้าเธอไม่อยากจบแบบเดียวกับคนเก่าๆ ของฉัน" คำว่า 'คนเก่าๆ ของฉัน' กระแทกใจฉันอย่างแรง ฉันนิ่งไป ราวกับลมหายใจหยุดชะงักลงตรงนั้น คิมลุกขึ้นยืนกะทันหันก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรต่อ เขาหันมามองฉันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คืนนี้อย่าลืมอ่านเรื่องโครงสร้างเหล็กให้ดีล่ะ มีเซอร์ไพรส์รออยู่ตอนสอบย่อย" เขาเดินจากไปทิ้งให้ฉันนั่งจมอยู่กับความสับสน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจคือตอนที่เขาหันหลังเดินไปนั้น มีกระดาษใบหนึ่งร่วงลงมาจากแฟ้มของเขาที่เขาลืมเก็บไป ฉันก้มลงหยิบมันขึ้นมา หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกผิดปนความอยากรู้อยากเห็น มันเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่พับครึ่ง เป็นรูปของฉันในวันที่ทำกิจกรรมรับน้องวันแรก... แต่ที่น่ากลัวกว่านั้น คือข้อความที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงไว้ด้านหลังรูปถ่ายว่า: 'เหยื่อรายต่อไป... เตรียมตัวให้พร้อมนะ' ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ